null Beeld

Beach House: strand in de oren

Grappig: Victoria Legrand en Alex Scally van Beach House dromen in onderstaand interview hardop over de nieuwe luxe van een leven zonder internet en telefoon, maar ze halen allebei hun iPhone boven.

Verzachtende omstandigheden: wat moet je anders doen om niet uit de toon te vallen op het terras van Hotel Arena in Amsterdam, een pleisterplaats voor hipsters waar de iPhone een verplicht gadget is, om op te tokkelen terwijl je je broodje spicy Thai beef eet? En kunnen Legrand en Scally het helpen dat hun dreampop sinds ‘Teen Dream’ uit 2010 doodgeknuffeld wordt door de iPhone-generatie? Misschien is het diep in de nineties shoegazende geluid van Beach House voor de ADHD-internetgeneratie net een welgekomen ouderwets rustpunt. Rust is er ook geweest voor het duo uit Baltimore: tussen nieuwe plaat ‘Depression Cherry’ en voorganger ‘Bloom’ (2012) is Beach House er een tijdlang tussenuit geknepen.

HUMO Bio’s zijn er om te wantrouwen, maar jullie hebben die van Beach House zelf geschreven. Van Morrison wordt daarin genoemd als ‘belangrijk voor de nieuwe plaat’.

Victoria Legrand «Ik heb hem vrij laat ontdekt, maar de eerste keer dat ik ‘And It Stoned Me’ hoorde, was ik verkocht. Ik kan die song niet horen zonder in tranen uit te barsten. Overwhelming. Hij stamt duidelijk uit de periode voor zijn hart gebroken was, dus voor zijn huwelijk met Janet Planet aan scherven lag. Het was de laatste keer dat Van Morrison niet bitter en geërgerd was. Ik heb altijd van zulke verhalen achter de songs gehouden.»

Alex Scally «Verliefd of verbitterd, het is de onvervaardheid van Van Morrison die telt. Zijn meest moedige song is voor mij ‘Into the Mystic’, ook al begrijp ik niet helemaal waarover hij gaat. Ik denk: voorbij het verlies van onschuld een nieuw gebied durven te betreden, zonder enige angst. Daarom was die song belangrijk voor me tijdens het maken van onze nieuwe plaat: ook wij moesten onbevreesd naar nieuwe oorden trekken.»

Legrand «We hebben beseft dat we even op adem moesten komen, na jaren van touren en nooit stilzitten. Dat was best beangstigend, we wisten niet wat er te gebeuren stond, maar wel dat het hoognodig was. Vóór ‘Depression Cherry’ hebben we zes maanden vakantie genomen, en toen was de lust om songs te schrijven weer helemaal terug. Als je het forceert, lukt er niks.»

HUMO Was het de eerste keer dat jullie zo’n vakantie namen?

Scally «Eigenlijk wel. We hebben vier platen na elkaar gemaakt. Na ‘Devotion’ waren we al ‘Teen Dream’-songs aan het schrijven, omdat we zo graag platen wilden blijven uitbrengen, touren en de wereld zien. En na het succes van ‘Teen Dream’ maakten we direct ‘Bloom’, omdat we per se wilden tonen dat er méér in ons zat. En toen is de drive een beetje verdwenen. Hadden we nog wel genoeg kleuren en verhalen in onze zak zitten? Maar het komt dus wel degelijk terug, als je de tijd neemt.»

HUMO Hoe voelde het toen Volkswagen een Beach House-pastiche gebruikte in een commercial, nadat jullie hen de song die ze wilden – ‘Take Care’ – hadden geweigerd?

Legrand «Tja, dat is hoe die wereld werkt. Het voelt natuurlijk rottig, maar wat kun je eraan doen? Wij leven ook goed van onze muziek, dus het is alvast geen financiële ramp wanneer iemand ons artistiek ript. Het moet véél erger zijn voor groepen die geen cent verdienen met hun muziek en op die manier een hak gezet worden door de commercie: die worden pas écht genaaid. Natuurlijk raakt het mijn artiestenhart dat ze zoiets doen, maar ik sus mezelf met de gedachte dat anderen er veel bekaaider van afkomen.»

Scally «En wees gerust: ze doen het aan de lopende band met onbekende, onfortuinlijke groepjes van wie ze op internet een tof liedje horen. Gewoon een songschrijver inhuren en hem een liedje laten maken dat verdacht veel lijkt op dat onbekende liedje, en de reclamespot heeft een hippe tune. Corporations are dicks.»

undefined

'We hebben veel fans van de 'like'-generatie, maar zelf wachten we op de terugkeer van de 'I hate this'-mentaliteit'

HUMO Het biermerk Guinness en parfumhuis Cacharel hebben wél al jullie songs mogen gebruiken. Hoe beslist je wie een dick is en wie niet?

Legrand «Het meeste weigeren we, maar als de producten niemand schaden, en de song wordt niet geschaad... En wat is er nu schadelijk aan een reclame voor een Frans parfum, meisjes die in een droomwereld vluchten – het past bij onze muziek.»

Scally «Iedereen doet nu reclames, je verdient anders niks meer aan je muziek. Twintig jaar geleden was het een zonde, nu is het een noodzaak. En wij denken er nog over na, want wij behoren tot die oudere, ‘ethische’ generatie. Maar jonge mensen doen het zonder erbij stil te staan, de link tussen muziek en commercie is voor hen de normaalste zaak van de wereld. ‘I like it!’ Typisch voor de ‘like’-generatie (lacht).»

Legrand «Ik grap er weleens over dat we veel fans hebben in de ‘like’-generatie, terwijl ik zelf zit te wachten op de terugkeer van de ‘I hate this’-mentaliteit.»

Scally «Waar ik het moeilijk mee heb, is dat je tegenwoordig niks gênants meer kunt doen – wild slamdancen op een concert, dronken op tafel springen in een bar, gewoon alles waarbij je je voor één keer lekker vrij voelt – zonder dat iemand een camera in je gezicht duwt. Ik heb het echt al meegemaakt: vanaf het moment dat er een camera wordt bovengehaald, gaat iedereen zich veel geremder en zelfbewuster gedragen. De tirannie van de camera is de grootste bedreiging voor de eerlijkheid denk ik, ook die van artiesten.»

HUMO Victoria, je was als tiener fan van Hole. Droom je er in een onbewaakt moment nog weleens van om harde gitaarmuziek te maken?

Legrand «Ik denk dat er nog altijd een deeltje van me gelooft dat het mogelijk is, dat je die spirit, die attitude, die swagger kan uitstralen, ook al speel je intussen in een heel ander soort groep en sta je niet te schreeuwen of op een gitaar te rammen. But I’ll always love that. Pas op, ik heb nooit zoals Courtney Love willen zijn. Ik hield gewoon van die hele groep – die uitgelopen mascara, het imago van de fake prom queen, de teksten, ‘Miss World’...

»Ik was een kind in de eighties, een tiener in de nineties, en nu zit ik hier in 2015 zelf muziek te maken. Onlangs kwam ik tot het besef: een groot deel van me zal altijd vinden dat de coolste dingen toen zijn gebeurd, in de jaren 90. There’s awesome things happening now – maar het is anders. Het gaat sneller, er is meer ruis. Het is toch veel moeilijker om iets te vinden in de hele hoop tegenwoordig... Ik ben een romantische ziel: ik zal altijd blijven houden van de dingen waar ik van hield toen ik 13 was. Ik ben 34 nu, maar een deel van me zal altijd 13 blijven. De leeftijd waarop onschuldige meisjes veranderen in raging bitches (lacht).»

HUMO Je oom is de Franse filmcomponist Michel Legrand, hij maakte onder andere de soundtrack voor ‘Les parapluies de Cherbourg’ van Jacques Demy uit 1964. Hoe close ben je met hem?

Legrand «Ik beschouw hem niet als familie. Ik heb hem gezien toen ik erg klein was, en daar herinner ik me niks van. Later heb ik hem nooit meer teruggezien, om redenen die privé zijn. Ik weet wel wat hij artistiek verwezenlijkt heeft, maar als mens is hij geen directe invloed geweest.»

HUMO Je grootvader Raymond Legrand was dan weer dirigent: die heeft nog met Edith Piaf gewerkt. Dat is toch een heel bijzondere stamboom?

Legrand «Het is vreemd om te beseffen dat mensen die je nooit hebt gekend, maar wel deel uitmaken van je bloedlijn, zulke dingen hebben verwezenlijkt. Ik vraag me weleens af: zouden we elkaar aardig vinden?’

»En verder: I believe I have my citizenship (lacht). Mijn vader en een deel van mijn familie wonen in Frankrijk, en ik heb dus ook de Franse nationaliteit. Ik spreek de taal en ik merk dat, hoe ouder ik word, hoe meer gevoelens ik ontwikkel voor de Franse cultuur. Mijn grootmoeder en mijn vader zijn allebei kunstschilder, Franse schilderkunst gaat me bijvoorbeeld steeds meer interesseren – benieuwd waarheen me dat nog leidt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234