Bear's Den (Koninklijk Circus)

Als uit het niets hield u plots met zijn allen van Bear's Den. Het was in onze Lotto Arena dat de Britse groep drie jaar geleden zijn grootste concert ooit speelde, en nog voor derde plaat 'So That You Might Hear Me' uit is (dat gebeurt op 26 april) was ook het Brusselse Cirque Royale mooi gevuld. En waarom precies? Joost mag het weten, maar dat het iéts met occasioneel kippenvel te maken heeft.

Je zou ze de Mumford & Sons van de Delhaize kunnen noemen. Zij (én Justin Young van Vaccines, én Laura Marling – gezellige bedoening daar, hoor) hebben hun roots in dezelfde scene als die folkbende, maar hanteren sinds doorbraakplaat 'Red Earth & Pouring Rain' een iets duurder geluid: synths die hun strepen verdiend hebben in de eighties, klets-boemdrums uit het krachthonk van hetzelfde decennium. Maar daaronder? Krak hetzelfde soort folksongs. Zelfs de banjo mag meedoen, maar moet zich hier wel inhouden. Op straffe van ontslag als hij gaat racen.

Het ontzegt deze brave baarden niet van eenzelfde gezwollenheid. Al in 'Elysium' kondigt het slagwerk dramatisch onweer aan, het pathos krijgt u er gratis bij. Single 'Fossils' laat samenzang horen waar ook Fleet Foxes groot mee werd, een soort van EDM-beat stuitert de stemmen uit elkaar. Klinkt raar op papier, in het Cirque Royale wringt het toch net iets minder. Geen slechte zaal nochtans voor Bear's Den; groot genoeg om lekker te galmen, niet zo mega dat het niet meer intimistisch kan. 'This place is incredible' dankt frontman Andrew Davie al voor de tweede keer na 'Berlin', een nummer waarin de banjo net op tijd beseft dat hij niet moet galopperen. Deze groep weet wanneer de belofte beter is dan het inlossen.

Dat nieuwe plaat 'So That You Might Hear Me' er geen voor de lachers is, mag u uit de titel afleiden. Die is gericht aan de met een flinke alcoholverslaving kampende moeder van frontman Andrew Davie, en 'Hidden Bottles' attaqueert het met zelfkennis. 'I too have some of that darkness inside of me', zingt hij, en wat volgt is een nummer dat huppelt tussen dat besef en een poging de hopeloosheid te doorbreken: 'I don’t share all you mythologise'. De muziek probeert de miserie op te tillen, reikt naar de sterren, en slaagt daar half in.

Zo werkt het immers bij Bear's Den. Op zijn best weet de groep iets te maken dat klinkt als meer dan wat er in zit. Dan roffelt de drum verwachtingvol, zwelt de zang aan, en maakt de galmknop een ruk naar rechts die je doet denken 'Dit. Betekent. Iets'. Dat valt meestal we mee, maar wie niet oplet zit wel met kippenvel. Toch klinkt doorbraaksingle 'Dew On The Vine' net te flauw, en voelt het vooral als een vlucht naar veiliger terrein: 'snel iets populairs!' na dat op bijna doodse stilte onthaalde, nog onbekende 'Hiding Bottles'. Het lijkt van ver op een nummer dat van The Boss had kunnen zijn in de jaren tachtig, de gitarist staat achteraan op zijn verhoogje een tikje te patserig te zijn, en je kunt er op meeklappen; die vibe. Klinkt goed, 's nachts op de autostrade, maar die wedstrijd wint The War On Drugs toch altijd iets overtuigender.

De folkroots worden nog altijd dik in de verf gezet met een akoestisch gebracht 'Sophie', netjes op een kluitje aan de rand van het podium, diep in de bissen duikt de groep het publiek in voor een even onversterkt 'Blankets Of Sorrow'. Het zijn kampvuurmomenten van de bovenste plank, maar laat ons eerlijk zijn: wanneer heeft u daar nog eens een écht goed nummer gehoord? Neen, deze zullen ook het volgende scoutskamp niet halen. Geef Bear's Den maar elektrisch volume, al de synths die ze kunnen opstapelen, en die galm dus, zo blijkt in de eindspurt waarin de groep steviger gaat spelen. De motorik groove onder 'Auld Wives' staat het zestal erg goed, is misschien wel het sterkste pleidooi om nog verder van dat folkidee weg te gaan.

En dan is er 'Laurel Wreath', zingt Davie 'You don't have to be lonely alone / I could be there in a heartbeat' aan zijn moeder, en daar zit je met dat kippenvel. Ergens onder al die bombast klopt een hart dat het best goed meent, en een melodie heeft gevonden die je nekvel in de tang kan nemen. Geen idee of u gaat kijken op Werchter, maar: u zult er in elk geval niet alleen staan. Neem een dekentje mee tegen onverwachte rillingen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234