Beastie Boy forever: de memoires van Mike D. 'We zagen eruit als clowns. We hebben moeten leren om onszelf te zijn'

Op 4 mei is het zes jaar geleden dat Adam ‘MCA’ Yauch werd geveld door speekselklierkanker en de Beastie Boys abrupt ophielden te bestaan. Dit najaar zouden eindelijk de memoires verschijnen van de twee overblijvende leden van de groep, Adam Horovitz en Mike Diamond, alias Ad-Rock en Mike D. Maar Mike D blikt nu al terug. ‘Ik wist dat rap populair kon zijn, maar ik had nooit gedacht dat rappers de Lionel Richies van nu zouden worden.’

'We zagen eruit als clowns. We hebben moeten leren om onszelf te zijn'

Mike D ziet er messcherp uit in zijn leren jekker, en nipt van een kopje thee in The Bowery Hotel in New York. ‘Drie decennia lang was ik alleen maar met de Beastie Boys bezig geweest. Stap voor stap heb ik geprobeerd te achterhalen wat ik nog uit mijn leven kon halen.’ Wat dat is, lijkt onopvallend en tegelijk om jaloers op te zijn. Hij heeft zijn eigen show, ‘The Echo Chamber’, op Apple-radiostation Beats 1, hij doet nu en dan productiewerk voor andere artiesten en klust bij als dj. Hij reist de wereld rond met zijn kinderen en heeft samen met Ad-Rock zijn memoires geschreven, 37 jaar na de oprichting van de Beastie Boys. ‘Ik heb heel veel geleerd bij hen, ook dat je fijne tijden moet leren te appreciëren.’

- Ben je anders over de groep gaan denken? Iedereen heeft vooral oog voor de drie mijlpalen ‘Licensed to Ill’, ‘Paul’s Boutique’ en ‘Sabotage’. En jij?

Mike D «Dat is een wel erg simplistische manier om naar een tijdlijn te kijken.»

- Maar ‘Licensed to Ill’ is wel jullie bestverkochte plaat, ‘Paul’s Boutique’ wordt algemeen als jullie beste beschouwd, en met de videoclip van ‘Sabotage’ boorden jullie een nieuw publiek aan.

Mike D «Ja, maar er zijn een miljoen momenten die aan die drie platen zijn voorafgegaan. Ten tijde van ‘Paul’s Boutique’, bijvoorbeeld, waren we drie gekken die probeerden iets te maken waar ze van hielden. We hadden nooit vermoed dat het zo’n flop zou worden. Maar juist doordat die plaat niet verkocht, kreeg ze ruimte om omarmd te worden door mensen die de link met ‘Licensed to Ill’ niet wilden of konden leggen. Na ‘Paul’s Boutique’ staarden we ook in een grote leegte. Omdat de verkoopcijfers zo dramatisch waren, wilde niemand nog met ons samenwerken. Het voordeel was dat we konden doen wat we wilden, en uit die creatieve vrijheid is ‘Check Your Head’ ontstaan. Daarna hebben we ons stinkende best gedaan om een nieuw publiek te vinden, en daaruit zijn ‘Ill Communication’ en de single ‘Sabotage’ voortgekomen. En daarna volgde het commerciële succes van ‘Hello Nasty’. Dat is een correctere tijdlijn.»

- Jij hebt vooral in Los Angeles gewoond, maar de Beastie Boys zijn voor velen typisch New Yorks. Voel jij je nog verbonden met de Big Apple?

Mike D «Mijn moeder woont nog altijd in de Upper West Side, hoor. Maar ik heb het er met mijn vrienden weleens over hoe ironisch het is dat we daar in de jaren 70 en 80 in de grootste vrijheid konden opgroeien. De jeugd van tegenwoordig zit via hun smartphone aan hun ouders vast, ook al is New York veel veiliger dan in onze tijd. Je wilde toen zelfs geen radio in je auto omdat je wist dat die toch gestolen zou worden, en een ritje met de subway kon bijzonder zenuwslopend zijn, zo onveilig voelde je je er. Het leek wel of er overal anarchie heerste. Maar de gezinnen die niet wegtrokken naar de voorsteden, voelden zich wel erg betrokken bij de stad en lieten hun kinderen vrij. Ikzelf en de band konden nooit geworden zijn wie we waren zonder die vrijheid.»


Naar papa luisteren

- Jouw kinderen groeien in een heel andere omgeving op.

Mike D «Ze hebben hun eigen problemen, maak je geen zorgen. Ik moet dan vaak denken aan mijn eigen woedeaanvallen toen ik 15 was, zonder dat ik daar veel reden toe had. Maar ik vind het wel interessant om te zien hoe hun muzieksmaak evolueert van commerciële rap zoals van Kanye West en Drake tot de hardcorepunk waarmee ik ben opgegroeid, zoals Black Flag en Bad Brains. En daarna beginnen ze aan Slayer, Black Sabbath en Led Zeppelin, de testosteronklassiekers (grijnst).»

- In de jaren 80 waren de Beastie Boys zelf een band waar menige ouder een probleem mee had. Hebben je kinderen een idee waar jij vroeger voor stond?

Mike D «Een moeilijke vraag. Ze weten natuurlijk wie ik ben, maar het is nogal abstract om het verband te leggen met de Beastie Boys. Misschien zouden ze die muziek kunnen leren kennen via vrienden, maar dan zou hun reactie zijn: ‘Waarom zou ik dáárnaar willen luisteren?’ Ze moeten al de hele tijd naar mij luisteren (grijnst). Je doet ze geen plezier met mijn muziek te draaien.»

- Missen ze niets omdat ze anders opgroeien dan jij? En niet alleen op muzikaal gebied?

Mike D «Nou en of, en daar ben ik diepbedroefd om, echt waar. Ik hoop dat er ergens downtown ongelofelijk coole shit te beleven valt, maar ik zou niet weten waar. New York is zo stinkduur geworden, je kunt hier amper nog een éénkamerflat kopen. Het gevolg daarvan is dat alle cultuur is weggeveegd. Ik voel me hier nog altijd op mijn gemak, maar ik ben een nomade geworden. Ik ben net terug van vier maanden Bali met de kinderen.»

- Wat spreekt jou aan in een zwerversbestaan?

Mike D «Ik ben op tournee geweest sinds mijn 18de, en die manier van leven voelt goed aan. Ik heb me ook gerealiseerd dat... Nee, dat is misschien wat te zwaar voor dit interview.»

- We kunnen wel wat hebben, hoor.

Mike D «Na wat Adam is overkomen, besef ik dat het leven erg kort kan zijn. Ik geniet nog het meest van de momenten met mijn kinderen, en we doen van alles samen. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Ze worden almaar ouder en zelfstandiger, en wanneer je in je honk in Brooklyn of L.A. zit, ben je geneigd je terug te trekken en de wereld te laten voor wat ze is. Dat interesseert me niet.»

- Wat dan wel?

Mike D «Je geeft je leven veel meer zin wanneer je rondtrekt en samen dingen beleeft. Daardoor ga ik ook met andere ogen naar New York kijken. Toen ik hier opgroeide, was de stad uniek: je kon er muziek uit de hele wereld horen. Nu kun je hetzelfde met je smartphone, en dan lijkt New York, of toch Manhattan, plots veel minder divers.»

- Dus door te reizen probeer je te vermijden dat je culturele oogkleppen gaat opzetten?

Mike D «Ik wil mijn kinderen vooral laten kennismaken met diversiteit. En ik wil afrekenen met de mythe dat de Verenigde Staten het centrum van de wereld zijn. Dat zijn we niet. Mijn kinderen zullen meemaken dat Indonesië, waar we net gewoond hebben, meer inwoners zal tellen dan de VS. Ik wil ze de kans geven zichzelf als wereldburger te zien en niet als Amerikaan. Iedereen zou er baat bij hebben als we dat nationalisme, een idee-fixe van Donald Trump, op de schop zouden nemen. Op school zien ze leerlingen uit de hele wereld, niet alleen uit de Upper West Side of uit Brooklyn. Dat helpt ze om op een positievere manier naar de samenleving te kijken.»

- Ik wil niet de psycholoog uithangen, maar probeer je zo ook niet het gat op te vullen dat de Beastie Boys hebben achtergelaten?

Mike D «Dat zou best kunnen. Maar ik heb mezelf decennialang uitgedaagd en altijd nieuwe horizonten opgezocht.»


Jong en aansteller

- Heeft de verhuizing van New York naar L.A. ook de Beastie Boys veranderd?

Mike D «Mja... ‘Paul’s Boutique is een erg New Yorkse plaat, maar we hebben die wel in L.A. opgenomen. Dus je kon de Beastie Boys wel uit New York weghalen, maar je kreeg New York niet uit de Beastie Boys. Onze latere experimenten, zoals op ‘Check Your Head’ en ‘Ill Communication’, konden alleen maar ontstaan in de luxe van onze eigen opnamestudio in L.A., die gigantische ruimte met skateboardramps. Die hebben we lang gehad, en we konden er eindeloos aan onze muziek zitten knutselen. Een luxe die we ons in New York niet konden permitteren.»

- Dat doet me eraan denken: wat is er gebeurd met de countryplaat die jullie ooit hebben opgenomen?

Mike D «Ik zou misschien beter niet toegeven dat die bestaat.»

'Het is onvoorstelbaar hoe Monty Python-achtig het leven bij de Beastie Boys soms was.' (Foto: Mike Diamond, Adam Horovitz en Adam Yauch.)'

- Herinner je je nog welke nummers erop staan?

Mike D «Hm... ‘Sloppy Drunks’ was er eentje. Het is eigenlijk onvoorstelbaar hoe Monty Python-achtig het leven bij de Beastie Boys was.»

- Kun je daar een voorbeeld van geven?

Mike D «Ja, hoor. Toen Russell Simmons (de oprichter van het label Def Jam, red.) onze manager werd, brachten we een hiphopshow in de club Encore in Queens. We waren toen zó dom: ‘O, we hebben een echt optreden! Laten we een limo huren om ernaartoe te rijden.’ We harkten de 125 dollar bij elkaar die we daarvoor nodig hadden, en omdat Run-D.M.C. Adidaspakjes droeg, trokken wij er van Puma aan – dat soort aanstellerij. We speelden in het voorprogramma van Kurtis Blow, als ik me goed herinner, dat was niet niks. Daar gingen we dan, een stel blanke snotapen uit Manhattan in Pumapakjes, en toen we uitstapten aan de Encore, kregen we te horen: ‘Wie de fuck zijn jullie, Menudo? (Latijns-Amerikaanse boysband uit de seventies, red.) We beseften plots dat we er als clowns uitzagen, en we voelden ons ook zo. We hebben moeten leren om onszelf te zijn. Daarom ook werden we later geaccepteerd als rappers.»

- ‘Licensed to Ill’ was de eerste rapplaat die bovenaan stond in de Billboard Top 200. Had je toen het gevoel dat hiphop de basis van de pop zou worden?

Mike D «Ik wist zeker dat rap populair zou worden, maar ik had nooit durven te voorspellen dat het zo mainstream zou worden. De ene rapper maakt poppy platen, de andere gooit het over een esoterische boeg, maar ik had nooit gedacht dat rappers de Lionel Richies van vandaag zouden worden. Ik kon me wel inbeelden dat we iets als OutKast zouden krijgen, rap die miljoenen platen kan verkopen en die niet als pop klinkt. Maar nu zijn we in een fase aanbeland waarin je rap niet meer van popmuziek kunt scheiden, en dat is verbazingwekkend.»

- Zie jij nog invloeden van de Beastie Boys?

Mike D «Er is zoveel interessants op muzikaal gebied, maar ik denk nooit: ‘O, dat lijkt op wat wij deden.’ Wat me altijd op de kast jaagt, is een opmerking als: ‘Hier moet je eens naar luisteren, ze klinken net als jullie.’ Dat loopt meestal niet goed af.»


Vuil in bed

- De dood van Adam Yauch betekende ook het einde van de Beastie Boys. Had je het moeilijk om je te heroriënteren?

Mike D «Het heeft toch een hele tijd geduurd. De dood van Adam was ook zo tragisch. Ik moest er even tussenuit om uit te zoeken wat ik nog wilde doen.»

- En?

Mike D «Heel uiteenlopende dingen. Ik hou van radio maken omdat het me doet denken aan de tijd dat we elkaar muziek lieten horen om op ideeën te komen. Nu doe ik hetzelfde met de gasten in mijn show. Wanneer bands me vragen om hun plaat te producen, wil ik altijd eerst weten waar ze naar geluisterd hebben.»

- De Beastie Boys-fans hebben ook veel bijgeleerd van jullie. Via jullie label Grand Royal ontdekte ik wat coole muziek was, en ik probeerde alle verwijzingen in de teksten en alle samples te achterhalen. Het internet heeft dat nu veel makkelijker gemaakt.

Mike D «Er zijn nog wel hindernissen, maar dan andere. Toen ik 15 was, leerde ik reggae kennen via The Clash. Ze hebben bijvoorbeeld een song van Junior Murvin gecoverd, en één van hun singles werd geproducet door Lee Perry. En zo ging ik verder graven. Mijn jongste zoon doet hetzelfde, maar met andere middelen. In Bali kwam hij thuis van school, hij klapte zijn laptop open en begon een nummer in elkaar te knutselen. Daarvoor zocht hij op welke samples Kanye zoal had gebruikt, en zo belandde hij van de ene artiest bij de andere. Hij hoeft er niet eens meer de deur voor uit te gaan. Toen ik naar school ging in Brooklyn Heights, passeerde ik op weg naar huis altijd enkele platenwinkels. Het was zo opwindend om op reggaeplaten te stuiten bij St. Mark’s Sounds, of om aan Ed Bahlman van 99 Records te vragen wat voor interessants hij in huis had. Mijn zoon Skyler doet nu net hetzelfde, maar dan online.»

- Nu is streaming de toekomst.

Mike D «Ik denk dat de mensen zich er al bij hebben neergelegd dat ze voortdurend worden overspoeld met digitale informatie. Ze verwachten niet dat ze daar nog op een intelligente manier mee kunnen omgaan.»

- Een paar jaar geleden vertelde Adam Horovitz in GQ dat hij het lastig had om the next big thing te vinden na zijn leven bij de Beastie Boys.

Mike D «Hij is extreem getalenteerd en erg grappig, en de band was een ideale uitlaatklep voor hem. Je mag er niet van uitgaan dat je meteen iets vergelijkbaars vindt. Hij zal één en ander moeten uitproberen, en er rekening mee moeten houden dat hij misschien géén nieuwe uitlaatklep vindt. Hij heeft ook nog een jong kind thuis, dan is het alle hens aan dek.

»Nu, we zijn samen de Beastie Boys-memoires aan het schrijven, en zijn bijdragen zijn echt hilarisch. Je mag hem gerust in het rijtje van New Yorkse grapjassen als Woody Allen, Chris Rock en Noah Baumbach plaatsen.»

- Is er iets dat je een even grote kick bezorgt als muziek?

Mike D «Surfen vind ik best verslavend, dat heeft vast met de endorfines te maken. In een tijd waarin we continu met elkaar verbonden zijn, is dat een manier om eraan te ontsnappen. Je bent dan verbonden met de oceaan, een oerkracht die veel, veel groter is dan jij. Je bent maar een nietig stipje, en als je geen respect toont voor de oceaan, word je vernietigd door een golf.

»Veel muzikanten raken eraan verslaafd, omdat er een aantal raakpunten zijn. Als je muziek schrijft of speelt, ben je altijd op zoek naar die haast ongrijpbare, bovenzintuiglijke toestand waarin de rest van de wereld niet meer bestaat. Surfen lijkt daar erg op. Je ervaart dezelfde soort energie in een compleet andere vorm. Klink ik nu als zo’n Westkust-klier?»

'Mike D (rechts) met Adam Horovitz: 'Adams bijdragen aan de Beastie Boys-memoires zijn echt hilarisch.''

- Omdat je het over de kosmische eigenschappen van surfen hebt?

Mike D (lacht) «Wow, ik had net die golf bedwongen, en ik ging maar door, en ik was helemaal één met het water, en naast me zwommen er drie dolfijnen mee, en toen veranderde ik in een maangodin...»

- Het idee van de New Yorker die naar Californië verhuist om daar een coole surfer te worden, is een cliché waar de Beastie Boys in hun jonge jaren vrolijk mee aan de slag zouden zijn gegaan.

Mike D «Had gekund. Maar ook in New York heb je hoge golven, hoor – in Rockaway, bijvoorbeeld. Dom dat ik dat niet eerder doorhad. Maar L.A. heeft me niet helemaal veranderd, ik ben nog altijd even neurotisch.»

- Hoe bedoel je?

Mike D «Ik vind volwassen zijn erg angstaanjagend, om maar iets te noemen.»

- Hoe zou de 25-jarige Mike D naar zijn 52-jarige evenbeeld kijken?

Mike D «Da’s een goeie vraag. Laat me je eerst een anekdote vertellen, en dan zal ik je antwoorden. Als we onze bagage moesten inchecken in de luchthaven, was er altijd wel iemand van een jaar of 40 die als tiener naar ‘Licensed to Ill’ had geluisterd, en die zei: ‘O, de Beastie Boys. Nog steeds bezig, ja?’ Wel, ik ben erg dankbaar dat ik op mijn leeftijd de dingen kan doen die ik wil doen. Volwassenheid wordt overschat, en rijpheid zwaar onderschat, snap je?»

'Ik hou van radio maken omdat het me doet denken aan de tijd dat de Beastie Boys elkaar muziek lieten horen om op ideeën te komen ''

- De jonge Mike D zou dus blij zijn als hij jou bezig zag?

Mike D «Toen we aan ‘Paul’s Boutique’ aan het werken waren, vielen we eens binnen op zo’n party vol sterren en we liepen Bob Dylan tegen het lijf. Ik hoop dat ik nu even excentriek overkom als hij toen op mij.»

- Hij is een wel erg rare snuiter.

Mike D «Ik heb niet gezegd dat het me ook is gelukt, hè.»

- Als ik je nu vraag om aan de Beastie Boys te denken, wat is dan het eerste wat in je opkomt?

Mike D «Het is niet één voorval, wel hoe Adam, Adam en ik op elk niveau samenwerkten: platen maken, videoclips opnemen, hoezen ontwerpen. Dan moet ik aan de intimiteit tussen ons drieën denken, aan onze jarenlange relatie. Het is echt – wat is het juiste adjectief om het familiegevoel te omschrijven?»

- Familiaal?

Mike D «Ja, dat was het. En dat is het nog altijd.»

© 2018 New York Magazine /

Vertaling en bewerking: Lieven Germonprez

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234