'Beau Séjour': Humo sprak met het regisseurskoppel Nathalie Basteyns & Kaat Beels

Met ‘Beau Séjour’ is er eindelijk een Vlaamse whodunit op de buis waarvoor u Netflix maar wat graag links laat liggen. Regisseurs Kaat Beels en Nathalie Basteyns hebben het weer klaargespeeld: ‘Beau Séjour’ heeft wereldklasse, net als ‘Clan’, dat zij ook regisseerden en dat nu furore maakt op de Engelse buis.

'We hebben moeten leren dat het leven zich niet laat regisseren'

Het regisseurskoppel Kaat Beels (42) en Nathalie Basteyns (44) is een wonderlijk duo: privé al twintig jaar samen en moeders van twee kinderen, professioneel hardnekkig aan hun eigen universum aan het timmeren zonder zich door iets of iemand te laten kisten. Zelfs niet door iets ingrijpends als multiple sclerose. Nathalie zuigt je met zoveel vuur haar wereld binnen dat je volkomen vergeet hoe meedogenloos de spierziekte bij haar heeft huisgehouden. Alleen tijdens de fotosessie wordt het even spannend, als Kaat in bad ligt en Nathalie met één hand een zware hamer boven het hoofd van haar vriendin zwaait. Ze maant de fotograaf aan om op te schieten: ‘Want ik weet niet hoelang de spieren in mijn handen het zullen houden.’ Vervolgens barst ze in lachen uit, begint de hamer te wiebelen en Kaat te gillen. En het gesprek was al zo bewogen.

HUMO Naar de eerste aflevering van ‘Beau Séjour’ keken meer dan 1 miljoen Vlamingen. Blij?

Nathalie Basteyns «Heel blij! En dat is nog zonder de uitgestelde kijkers.»

Kaat Beels «Het wil nog niet zeggen dat het Vlaamse publiek er helemaal voor gewonnen is, hè. Al die buitenlandse lof zorgde voor huizenhoge verwachtingen. Met ‘Clan’ kwamen we uit het niets. We waren underdogs en dan kun je de mensen makkelijker verbazen. Nu staat iedereen klaar om kritiek te geven. We zijn nog steeds bang dat de kijkers zullen afhaken en zeggen: ‘Een dood meisje dat haar eigen moordenaar zoekt, dat staat te ver van mijn bed. Ik vind het te raar.»

HUMO De mensen zijn blijven kijken.

Basteyns «Dat is waar. Ik heb de reacties zitten volgen op Twitter. Dat was slopend, maar soms ook mooi. Zoals die man die schreef: ‘Ik begrijp er geen kloten van.’ Geweldig vond ik dat.»

Beels «De hele ploeg hoopt superhard dat ‘Beau Séjour’ aanslaat. We zijn bang dat de VRT en VTM anders weer op conventionele fictie-vanonder-de-kerktoren zullen inzetten. Ik ben net begonnen aan de montage van ‘Tabula rasa’, dat is geschreven door Malin-Sarah Gozin (die ook ‘Clan’ schreef, red.), en dat verhaal is nog absurder.»

Basteyns «Niet dat we ons zouden aanpassen. ‘Beau Séjour’ hebben we precies gemaakt zoals we wilden, en ons volgende idee is ook zeer ongewoon voor Vlaanderen.»

HUMO Jullie legden in interviews al een paar keer een verband tussen ‘Beau Séjour’ en ‘Twin Peaks’. Heeft die serie jullie gevormd?

Beels «‘Twin Peaks’ blijft een mijlpaal! Iedereen op Sint-Lucas dweepte met David Lynch toen ik daar les volgde. Naar die serie kijken was echt een happening: vooraf zetten we een opgezette arend van mijn tante op het televisietoestel, zodat het thuis ook al een beetje raar was (lacht).»

Basteyns «Voor mij geldt dat minder. Ik volgde de documentaire-richting. Ik hou niet zo van het theatrale. Ik zie acteurs liever klein spelen, zie liever gewone mensen praten.»

Beels «Maar je houdt ook van verhalen die zich in een kleine gemeenschap afspelen.»

Basteyns «Dat is waar.»

'Hopelijk slaat 'Beau Séjour' aan. Anders zouden de VRT en VTM weleens opnieuw op fictie-vanonder-de-kerktoren kunnen inzetten'

Beels «Nu, wat tijdens het schrijven van ‘Beau Séjour’ ook erg heeft gespeeld is dat de scenaristen – Bert Van Dael, Sanne Nuyens en Benjamin Sprengers – allemaal zijn opgegroeid in een tijd dat het leven heel makkelijk leek, tot er ineens Dutroux was, en later Pandy. Zij hebben het gevoel dat hun jeugd gebruuskeerd is, dat de fundamenten onder hun zekere bestaan zijn weggeslagen. Met dat gevoel wilden zij iets doen. Met het idee van een gemeenschap waar alles lijkt te kloppen, tot ineens iets gebeurt dat alles door elkaar schudt.»

HUMO Maar alles is begonnen bij het kader, het hotel Beau Séjour, waar jij, Nathalie, met je vader garnaalkroketten ging eten.

Basteyns «Dat is waar. Mijn vader was apotheker en liep in de jaren 60 stage in Dilsen-Stokkem. En bleef dan in hotel Beau Séjour slapen. Een paar jaar geleden wilde hij me die plek tonen en er kroketten gaan eten: ‘Jij gaat het daar tof vinden,’ zei hij. Hij had gelijk. Ik heb er daarna Kaat naartoe gesleurd en we dachten allebei: dit is hét kader voor een moord. Ik was net bij De Mensen beginnen te werken en heb er tijdens de eerste brainstorm met Kaat dat plan op tafel gegooid.»

HUMO Heb je er toen al meteen bij gezegd: ‘En we doen het in mijn moedertaal, het Limburgs’?

Basteyns «Dat Limburgs, daar is weer veel commentaar op gekomen. En dan vooral op de uitspraak van Dirk Hendrikx (Jefke) en Joke Emmers (Ines), terwijl Dirk van Hamont is, en Joke van Neerpelt.»

Beels «Johan Van Assche kreeg ook kritiek. En zijn moeder komt nota bene uit Lanklaar, waar alles is opgenomen. Nu, er waren wel acteurs die het Limburgs ech niet onder de knie kregen, maar daar hebben we dan een inhoudelijke draai aan gegeven. Ik snap niet waarom er in Vlaanderen altijd zo moeilijk wordt gedaan als je met accenten werkt. ‘Acteurs moeten Algemeen Nederlands spreken,’ zeggen ze dan, ‘want ze hebben een voorbeeldfunctie.’ Maar hoe belachelijk zou het zijn om Charlie en Leon opeens AN te laten spreken op een lokale motorcross? Dat is alsof we hen met een smoking op hun crossmotor zouden laten rijden.»

':Ik vind dat het noodlot op Nathalies hoofd is gevallen. Ik probeer niet bitter te worden, maar MS is echt een rotziekte' Kaat Beels (rechts)


Boys & toys

Humo Jullie wilden allebei Lynn Van Royen in de hoofdrol nadat jullie haar in een kortfilm hadden gezien.

Beels «Ja. Ik dacht meteen: wow! Wat een naturel. Ze kan niet alleen goed spelen, maar heeft ook iets extra’s: er gebéúrt iets als je een camera op haar richt.»

HUMO Lynn is subliem. Net zoals Inge Paulussen, Barbara Sarafian, Ruth Becquart, Maaike Neuville en Kristine Van Pellicom dat in ‘Clan’ waren. Jullie kunnen actrices laten floreren. Zijn er vrouwen voor nodig om dat te bewerkstelligen?

Basteyns «Die vraag hebben we nog al gehad, hè, Kaat. Toen waren we ook al verbaasd. Voor ons is dat allemaal zo vanzelfsprekend.»

Beels «Het is niet zo dat wij er een punt van maken om vrouwen hoofdrollen te geven. Misschien speelt het onbewust, maar er schuilt zeker geen strategie achter. Draaien andere reeksen echt meer rond mannen?»

Basteyns «Toch wel. In ‘Eigen kweek’ ligt de focus op Wim Willaert, in ‘Witse’ op Witse. Maar als een geweldige actrice als Carice van Houten naar Hollywood mag, dan is het om de echtgenote van meneer Cruise te spelen. En verder zitten vrouwen in die Amerikaanse films vaak te krijsen in een hoekje.»

HUMO Voelen jullie zelf niet aan dat jullie eigenlijk in een mannenwereld opereren?

Beels «Goh, we werken altijd met dezelfde ploeg, waarvan iedereen inderdaad wel zegt: ‘Amai, zoveel vrouwen!’ Dat is helemaal anders op de set bij Michaël R. Roskam – een supertalent, daar niet van, maar bij hem is het echt allemaal boys ’n toys: Matthias Schoenaerts, racebanen, het circuit (waar de nieuwe Roskam, ‘Le fidèle’, zich gedeeltelijk afspeelt, red.). Dat zou nooit in mij opkomen. Ik kijk niet naar auto’s en al die gadgets waar zij zot van zijn. Daar begint het al mee.»

Basteyns «Wij zijn gefascineerd door mensen, door verhoudingen tussen mensen.»

HUMO Over jouw eerste langspeelfilm ‘Swooni’ zei jij, Kaat: ‘Het gaat over mensen en machtsrelaties.’ En toen je je kortfilm ‘Cologne’ maakte, over een vrouw die verliefd wordt op een getrouwde man, zei je: ‘Mannen denken na afloop: ‘Dat komt nog wel goed met die twee.’ Terwijl vrouwen vinden: ‘Nee, hij kiest niet, dus het is voorgoed gedaan.’’ Ergens houden de machtsrelatie en de verschillen tussen mannen en vrouwen je toch wel bezig.

Beels «Hm. ‘Cologne’ gaat over een vrouw die haar liefde niet wil delen, alleen het absolute wil.»

Basteyns «En dat zit ook in ‘Swooni’, hè, Kaat.»

'Mijn ego wegcijferen? Dat doe ik nooit. Ook niet nu ik in een rolstoel zit'

Beels «Ja, maar toch denk ik dat ik hetzelfde verhaal kan vertellen over twee vróúwen van wie de ene exclusiviteit wil en de ander meerdere levens wil leiden. Ik zou dat niet kunnen, maar ik ken vrouwen die daar wél toe in staat zijn.

»Misschien houden machtsverhoudingen me wel bezig. Ik merk dat ik het moeilijk vind om samen te werken met dominante karakters – wat toch vaker voorkomt bij mannen. Ik ben als vrouw geneigd om te willen pleasen en denk in de buurt van een dominante man al snel: ‘Hoe zou hij willen dat ik het doe?’ En dan wijk ik af van wie ik ben, dan luister ik niet meer naar mezelf. Ik heb geleerd dat ik mezelf moet beschermen in de nabijheid van overheersende types – voor ik het weet ben ik mezelf kwijt.»

Basteyns «Wel, ik kom juist heel goed overeen met dominante mannen. Zo heb ik met Paul Jambers samengewerkt, en ik vond dat geweldig.»

Beels «Ik denk dat Nathalie meer zelfvertrouwen heeft dan ik. Ik ga sneller twijfelen, en dan cijfer ik mijn ego op den duur helemaal weg. Nathalies ego is groter.»

Basteyns «Mijn ego wegcijferen? Dat doe ik nooit (lacht). Ook niet nu ik in een rolstoel zit.»

'We zijn nog steeds bang dat de kijkers zullen afhaken en zeggen: 'Een dood meisje dat haar eigen moordenaar zoekt, dat vind ik te raar.''


Protest in pelsjas

Humo Vroeger stonden jullie nooit samen op de set. Nu wel. Is dat moeilijk?

Basteyns «O nee, ik vind ons heel complementair.»

Beels «Hm. Ik vind het toch een aanpassing. Ik was het gewend om op een set overal snel mijn mening over te geven. Nu kijken we samen naar de monitor en moeten we eerst zien of onze meningen wel complementair zijn. Nathalies oordeel komt soms neer op: ‘Dit trekt op niks.’ En dat wil ik dan diplomatisch vertalen voor de acteurs, omvormen tot iets constructiefs.»

Basteyns «Soms is het heel constructief om gewoon te zeggen: ‘Laten we dit opnieuw doen.’»

Beels «Nathalie zegt wat ze denkt, dwingt dingen af, en komt daarmee weg. Ik ben daarvoor te veel opgevoed in een sfeer van: wat denken de mensen? Ik ben getraind om altijd rekening te houden met de blik van een ander.»

Humo Dat had ik niet verwacht. Je ouders waren toch echte mei ’68-ers, die helemaal opgingen in vrijheid, goeroes en meditatie.

Beels «Ja, maar als mijn moeder – die ik doodgraag zie – ging betogen, deed ze dat wel in haar pelsjas. Ze was een bourgeois mei ’68-er. Ze heeft vooral willen breken met het verstikkende milieu waarin ze was opgegroeid, maar toen ze kinderen kreeg, is ze zich toch weer gaan conformeren.»

Humo En je vader?

Basteyns «Ik noem haar vader altijd Peter Pan.»

Beels «Als 3-jarig meisje schaamde ik me dood voor mijn vader. Ik was me toen al bewust van de sociale codes en de blik van anderen, die mijn vader dus volledig aan zijn laars lapte. Voor ik naar de steinerschool ging, zat ik op een katholieke school en daar zong mijn vader geregeld keihard door de gangen: ‘Carolientje heeft een bootje...’ Dan zakte ik door de grond. Ik heb dat nog altijd: de sociale conventies wegen op mij. Ik zou op dat vlak wat meer zoals mijn vader willen zijn. Of zoals Nathalie. Zij denkt ook veel meer: ‘Fuck off. Wat de wereld denkt kan me niet schelen.’»

Basteyns «Ja, ik lijk eigenlijk wel een beetje op je vader, hè.»

Beels «Dat is waar.»

Humo Nathalie, jouw vader was ook een speciaal geval. Hij speelde Willy in ‘Het geslacht De Pauw’, de rare buurman die orakelend binnen- en buitenliep wanneer hij wilde.

Basteyns (schatert) «Ja. Geweldig was dat, hè? Ik werkte toen bij Woestijnvis en de regisseur, een vriendin van mij, kende hem en heeft hem gevraagd auditie te komen doen. Hij is toen eens als wervelwind binnengekomen tijdens een samenkomst, en net zo weer weggegaan. En dat hebben ze hem tijdens de opnamen ook laten doen. Hij was er in feite volkomen zichzelf. Mijn vader is net als die van Kaat het eeuwige jongetje. Totaal niet dominant. Altijd aan het spelen. Mijn moeder was iets dominanter – een beetje zoals de moeder van Kaat. En ze was ook een kind uit een wat bourgeois nest. Om me te beschermen tegen de wereld, mocht ik van haar absoluut geen film studeren: rechten was veel beter. Terwijl mijn vader juist riep: ‘Ga toch film doen!’ Maar goed, sinds ‘Clan’ is mijn moeder supertrots, natuurlijk.»

Humo Voor de film ‘Façades’, waarvan je vannacht de laatste scènes draaide, heb je geput uit de ervaring met je vader, die voor zijn dood dement werd.

Basteyns «Ja. Alles wat mensen van iemand verlangen – dat-ie geremd is, de dingen onder controle heeft – was hij niet meer. Hij was op zijn hoofd gevallen en de prefrontale cortex, die remmingen regelt, was beschadigd. Hij zei en deed alles wat hij wilde. Ik vond dat fijn om mee te maken. Ik vond hem, euh, vrij. Ja, dat is wat ik dacht als ik hem bezig zag: ‘Hoe vrij kan een mens zijn?’ Wat erg dat je daarvoor eerst op je kop moet vallen.»

Humo Is vrijheid voor jou niet evident?

Basteyns «Nu niet meer, natuurlijk. Zie me zitten in mijn stoel. Ik vind dat niet leuk, hoor, dat ik niet meer kan zeggen: ‘Kom, ik ga snel even een koffietje drinken.’ Maar omdat mijn lichaam niet vrij is, probeer ik nu zo vrij mogelijk te zijn in mijn hoofd. Zoals mijn vader was. Dat heb ik toen van hem geleerd.»

'In het begin van onze relatie bleef Kaat maar zeggen: 'Na deze week houden we ermee op. Later wil ik toch gewoon een leven met een man' Nathalie Basteyns (links)


Rotziekte

Humo Je bent, zei je, dominant. Maar het noodlot heeft je gedwongen de touwtjes voor een stuk uit handen te geven.

Basteyns «De ironie van het leven. Ik was vroeger constant aan het sturen en plannen. Ik was nog niet terug uit het buitenland of ik was de volgende reis alweer aan het uitstippelen. Ik heb moeten leren dat het leven zich niet laat regisseren. Alleen in films kan ik anderen nu nog het leven laten leiden dat ik wil.»

Humo Nu, je laat de regie van je leven nog steeds niet helemaal los. Op sommige dagen moet je vanwege je ziekte vaak naar het toilet, maar je weet in elk warenhuis en hotel in het centrum van Brussel waar de wc’s zijn. Op alle feestjes en in alle cafés kennen ze je en staat er altijd vier man klaar om je naar binnen te tillen.

Beels «Als je in een rolstoel terechtkomt, verval je makkelijk in een slachtofferrol.»

Basteyns «Ja, dat zie ik ook vaak als ik ga revalideren.»

Beels «Rolstoelpatiënten nemen vaak een minderwaardige positie aan, al was het maar omdat ze lager zitten dan iedereen. Maar op goeie dagen heeft Nathalie nog steeds zoveel fierheid dat mensen onmogelijk langs haar kunnen kijken.»

Basteyns «Hoe bedoel je: op goeie dagen?»

Beels «Er zijn toch ook dagen dat je even helemaal niet meer buiten wil komen?»

Basteyns «Mja. Oké. Toen ik net in die rolstoel moest, voelde ik me ook wel minderwaardig. Ik weet nog dat Kaat en ik naar Rome gingen en dat de man achter de balie van het hotel alleen Kaat aansprak, en op een gegeven moment zelfs aan háár vroeg: ‘Kan ze lopen?’ Waarop Kaat zei: ‘Ja, en ze kan praten ook.’ Alsof je debiel bent omdat je in een rolstoel zit.»

Beels «Gelukkig krijgt Nathalie veel ondersteuning bij het bedrijf waar ze werkt. Ze was net bij De Mensen begonnen toen de diagnose werd gesteld. De Mensen stond toen op het punt te verhuizen en ze hebben speciaal voor haar een lift en een speciaal toilet geïnstalleerd.»

Basteyns «En ik heb nu een assistent. Natuurlijk heb ik veel controle uit handen moeten geven. Ik maak geen plannen voor de verre toekomst meer, maar leef van dag tot dag. Ik ben blij dat ik dat nu kan. Vind je niet, Kaat?»

Beels «Weet je, ik vind het heel moeilijk om positieve dingen aan die ziekte te koppelen. Als hun iets ergs overkomt, zeggen veel mensen: ‘Misschien moest dit gebeuren, want ik heb nu dat-en-dat inzicht gekregen.’ Ik vind nog steeds dat het noodlot op je hoofd is gevallen. Ik probeer er wel zo positief mogelijk mee om te gaan en niet bitter te worden, maar ik vind het echt een rotziekte.»

Humo Kaat, je zei me eens: ‘Ik denk dat een leven met minder hoge verwachtingen makkelijker is, al bewonder ik mensen die voor hun dromen knokken.’ Nathalie is zo’n knokker, denk ik.

Beels « Ja. Ik denk dat dat de basis is van de chemie tussen ons. Nathalie heeft een totaal on-Vlaamse levenshouding. Toen ik mijn kortfilm ‘Cologne’ wou maken, wist ik totaal niet hoe ik daar een producent voor moest vinden. Het was Nathalie die toen heeft gezegd: ‘Maar we doen dat toch gewoon zelf!’ Ik ben bijna overdreven realistisch, terwijl Nathalie – tja, die springt gewoon. Ik had misschien wel dezelfde dromen als zij, maar ik was daar bang voor. Nathalie is nooit bang. Soms moet ik haar echt met haar benen op de grond houden, en haar duidelijk maken: ‘Nathalie, dit is er echt over.’»

Humo Nathalie, jij bent voor Kaat gevallen omdat ze een ice queen was en alleen voor jou ontdooide.

Basteyns «Ze was een ice queen, ja. Ze liet heel moeilijk mensen toe.»

Beels «Voor ik met Nathalie was, had ik gewoon relaties met jongens. Maar ik denk dat ik bij hen nooit echte liefde voelde omdat die jongens nog heel puberaal waren en die relaties geen diepgang hadden. Daardoor ben ik me op den duur in mezelf gaan opsluiten. Mijn moeder, die er in het begin wel wat issues mee had dat ik met een vrouw was, zegt ook: ‘Ik moet Nathalie één ding nageven: ze heeft je geleerd hoe je iemand graag moet zien.

»Maar waarom ik dat daarvoor niet kon? Ik weet het niet. Misschien omdat die jongens niet de juiste jongens waren? Misschien omdat ik onbewust aanvoelde dat ik op vrouwen viel, maar dat gevoel niet wou toelaten? Toen wij een relatie begonnen, was het voor mij ook nooit de bedoeling om daar iets van lange duur van te maken.»

Basteyns «Ze bleef maar zeggen: ‘Na deze week houden we ermee op.’ En later: ‘Als ik afgestudeerd ben, wil ik toch gewoon een leven met een man.’»

Beels «Maar dat ik mezelf de hele tijd voorhield dat het tijdelijk zou zijn, zorgde ervoor dat ik me vrij genoeg voelde om van Nathalie te gaan houden.»

Basteyns «En ondertussen zijn we dus 22 jaar samen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234