null Beeld

Beauty Parlor in Rio

Wij kennen de plastisch chirurg als een corpulente, wild in het rond bazelende, oude vrouwtjes aan z'n liefdesdegen rijgende zonderling, maar in Brazilië staat de gezichtsdoktoor hoog op de maatschappelijke ladder. De bekendste is ongetwijfeld Ivo Pitanguy: de man (hij is 84 nu) richtte de Clínica Ivo Pitanguy op in Rio de Janeiro: een bedevaartsoord voor wie zijn knieën, buik of aangezicht gerenoveerd wil.

Pitanguy ontpopte zich tot de beroemdste plastisch chirurg ter wereld (eat that, Jeff!) en kreeg de wereldwijde jetset over de vloer. Vanavond op Canvas: de Franse docu 'Beauty Parlor in Rio', waarin Cathie Lévy vijf jaar lang patiënten van Pitanguy volgt en zo een fraai portret borstelt van de wonderdokter die een mensenleven weer draaglijk weet te maken.

Ivo Pitanguy «O nee, dat is een totaal fout beeld! Ik ben niet de dokter die al uw problemen zal oplossen. Wie weigert te beseffen dat hij nooit perfect zal zijn en dat ouder worden een proces is dat je niet kan omkeren, komt er bij mij niet in.»


- Laten we beginnen bij het begin: als jong plastisch chirurg was u in 1961 getuige van een ramp die uw hele leven zou beïnvloeden.

Pitanguy «Een heel groot circus was in Rio neergestreken. Meer dan tweeduizend vijfhonderd toeschouwers - het merendeel kinderen - genoten van het spektakel, tot plots de hele tent in de fik vloog. Een catastrofe: er vielen vijfhonderd doden en ontzaglijk veel gewonden. Drie volle dagen en nachten heb ik me samen met enkele collega's over de slachtoffers ontfermd. Wonden stelpen, opereren, mensen moed inspreken, de hulp in goede banen leiden... Het was alle hens aan dek in een intense chaos. Ik ben die dagen nooit vergeten. De hulpeloosheid die op sommige kindergezichtjes gebrand stond zie ik nog altijd voor mij.

»Toen heb ik voor het eerst echt gezien wat fysieke wonden kunnen aanrichten. Die kinderen waren verminkt voor het leven. Dat doet iets met een mens, hoor. En plots wist ik wat ik met mijn leven wilde aanvangen: ik zou zulke mensen weer een toekomst geven.»


- Toch werd er aanvankelijk vooral op u neergekeken.

Pitanguy «De plastische chirurgie heeft moeten vechten voor haar bestaansrecht. Andere dokters lachten me uit: ze vonden dat ik me met onbenulligheden bezighield. Pas aan het eind van de jaren zestig kwam daar verandering in. Toen is de cultus van het lichaam begonnen, hè. Plots vonden mensen het wél belangrijk om er goed uit te zien en werden facelifts, neuscorrecties en borstvergrotingen wél acceptabel.»


- Maar da's toch iets heel anders dan mensen helpen die een ramp meegemaakt hebben?

Pitanguy «Niet helemaal.

»Kijk, als je jezelf mooi voelt, wil dat zeggen dat je vrede hebt met het beeld dat je van jezelf koestert. Dat is zó belangrijk! Instinctief wil elke mens op de anderen lijken. Elke kleine afwijking, een minuscuul mankementje aan het lichaam: het kan een bijzonder grote impact hebben op je geluksgevoel. Waarom daar dan niets aan doen? Door mijn praktijk stuw ik het bruto nationaal geluk van mijn land de hoogte in!

»Pas op, ik behandel niet iedereen. Ik kijk en luister naar mijn patiënten. En wanneer ik merk dat iemand te veel van mij verwacht, zeg ik neen. Gaat het om een mentaal probleem, dan stuur ik de patiënt door naar mijn dochter - die is psychotherapeute.»


- Hebt u een favoriete ingreep?

Pitanguy «De neuscorrectie. Da's geen grote operatie, maar ze kan zoveel veranderen! Zo'n kleine ingreep met grote gevolgen bezorgt me veel meer genoegdoening dan een heel gezicht verbouwen. Zo'n volledige facelift weiger ik zelfs vaak. Mensen moeten leren ouder worden. Wie op leeftijd is heeft rimpels, punt.»


- U staat bekend als de wonderdokter van de jetset. Maar u hebt ook een kliniek voor de minderbedeelden?

Pitanguy «Ik ben niet goedkoop, dat klopt. En dat is ook geen probleem, want filmsterren, politici en ander volk uit de beau monde hébben dat geld. Maar het is nooit mijn ambitie geweest om een dokter voor de elite te zijn. Mijn hart ligt bij de stumperds die het veel minder breed hebben. En daarom heb ik die tweede praktijk uit de grond gestampt: Santa Casa da Misericórdia. Wie geen geld heeft voor een ingreep kan daar zo goed als gratis terecht. Terwijl in m'n jetsetkliniek de rekeningen gepeperd blijven: de rijken betalen voor de armen.»


- Klopt het dat u uw eigen eiland bezit?

Pitanguy «Yup! Elke vrijdagavond vlieg ik - zelf, want ik heb een vliegbrevet - naar m'n geheime paradijs. Het bevindt zich ongeveer honderdzestig kilometer ten zuiden van Rio de Janeiro, in één van de mooiste baaien ter wereld: Ilha Grande. Daar liggen driehonderd kleine eilandjes, en één ervan is het mijne.

»Toen ik het voor het eerst zag liggen, in de avondschemering, was ik meteen verkocht. Op 't eerste gezicht is er niets speciaals aan: witte zandstranden, een dichte vegetatie. Zoals al die eilandjes daar, quoi. Maar door de vorm en de op strategische plaatsen opduikende heuveltjes lijkt het mijne op het silhouet van een mooie vrouw die vreedzaam ligt te zonnen op het strand. Tja, word dan maar eens níét verliefd.»

Canvas

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234