Beck (AB)

Beck deed ons in de AB uitgeleide met een westkustwijsheid: ‘Er zit geen prijs achter Gordijn 1. Geen achter Gordijn 2. Er zou misschien een klein prijsje kunnen zitten achter Gordijn 3, maar je weet ondertussen dat het allemaal hier en nu gebeurt. Het is jouw leven. Leef het. Of zoals Owen Wilson (de stem van Lightning McQueen in de ‘Cars’-films) al wist: ‘Wo-o-o-ow’.

Even terugspoelen. Sinds het nieuwe ‘Colors’ serveert Beck een nog bredere waaier aan Van Alles Wat-gerechten. Het enige dat de songs nog bindt, is ’s mans tot dansen aanzettend vingertje dat in de lucht gaat, zijn Quaker-hoed (waar hij overigens uitstekend mee staat) en zijn voor een deel lijzig gebleven stem, die ook een zanginstrument is geworden waar hij een indrukwekkende falset uit krijgt.



Ooit, lang geleden, in 1994, werden over Beck dingen gezegd als ‘Slacker’ en ‘Eendagsvlieg’ en ‘Als hij maar niet eindigt als Kurt Cobain, namelijk dood’. Maar Beck was het tegendeel van een slacker (letterlijk: luilak, lanterfanter, lapzwans). Hij had oren die ook richting talking blues (‘One Foot In The Grave') en experiment ('Stereopathetic Soulmanure’) stonden. Achter zijn debuutplaat ‘Mellow Gold’ verborgen zich twee totaall andere platen.



Ook vandaag doet zich iets gelijkaardigs voor. Net terwijl hij met ‘Colors’ een moderne, zeer uitgelaten, poppy mix van funk, hiphop en vlotte eightiesdeuntjes heeft gemaakt, is nog steeds het meditatieve, pastorale ‘Morning Phase’ te ontdekken, heeft hij ‘Song Reader - Twenty New Songs by Beck’ uitgebracht als bladmuziek, staat hij in de tv-serie ‘American Epic’ - onder toezicht van Jack White - ‘Fourteen Rivers Fourteen Floods’ (een ouwe bluessong van ‘m) op te nemen met nagebouwsde apparatuur zoals die toen eind jaren ’20 van vorige eeuw werd gebruikt, en is er ook ‘NYC: 73-78’, Becks twintig minuten durende remix van werk van Philip Glass vanop ‘Rework: Philip Glass Remixed’.



Maar terzake. Opener ‘Devil’s Haircut’ is live een muur van geluid geworden: van al wat ik aan die song vol gaten geweldig vind, blijft niet veel over. In ‘The New Pollution’ zitten gelukkig veel tamboerijnen, ik kan nu gitarist Jason Falkner horen, en zelfs toetsenist Roger Manning. Op de plaatversie van ‘Que Onda Guero’ staat heerlijk Spaans uit de slechtste buurten in L.A., - elk moment kan daar Cypress Hill binnenvallen met ‘Don’t you know I’m loco’ - maar de eindmix levert in de AB geen sublieme Latino-vibe op.



Het nieuwe ‘Wow’ is de eh, eerste wow. Beck goes trap. ‘Tekst: ‘Wow! / It’s like, right now / It's like, wow! Opvallend: in de nieuwe teksten vecht Beck verdomd hard voor zijn recht op de nu-beleving. Wervende bindtekst: ’If you like those 808 beats, say Wow!’ Het gaat uiteraard om beats uit de Roland 808 drumcomputer.



Daarna something totally different? Kon geregeld worden via ’Gamma Ray’, een vinnig, in stukjes uiteenvallend punkertje uit de cd ‘Modern Guilt’, dat in de AB vertrok vanuit een gabberrave-beat en serieus vooruitgaat. Er zitten hemelse backings in én gewone heyheyheyhey’s. De enige gitaarsolo duurt tweeënhalve seconde.



Mooi bindtekstmoment, net voor ‘Mixed Bizness’, waar we onze Olympus Note Corder DP 211 voor op ‘rec.’ duwen: ‘Hi There. How are you this evening. I’m glad that we could meet here tonight. I wanna make some arrangements to coordinate our schedules to find some time. If you send a fax over to my office, i’ll send one over to your office so we can meet in the boardroom… to make some arrangements to take it higher…. I want mix a little business with leather right now’. In de song is het eigenlijk business met Heather, Beck wilde ons allen met het lied - op z'n Sly & The Family Stones - meenemen naar hogere oorden, terwijl een gezette drummer als Chris Coleman met boomstammen leek te drummen en toch snelheid bleef houden. Top!



Het is de zomer zelf die Beck in zijn nieuwe songs toezingt: ‘Just wanna stay up all night with you / There's nothing that I wouldn't rather do’. Een kalmer ‘Seventh Heaven’ heeft een Beach Boys-stem, er wordt rustig gegraasd in Tame Impala-land, het gitaartje kringelt erdoorheen. ‘Go It Alone’, waarin de voetjes op de grond blijven, is ons liever, en de handen gaan er evengoed van in de lucht, tegelijk kunnen we Jason Falkner eventjes horen uitfreaken.



Wat Neil Young aan het begin doet, doet Beck in het midden: solo en akoestisch gaan. Eerst via ‘Lost Cause’. Dan met ‘Debra’, vanavond een ode aan ‘that fragile form of expression called love’, Beck zegt tegen een meisje: ‘Stap in mijn Hyundai, we gaan wat selfies nemen, en er hashtags onder zetten.' De uitleg die daarna komt eindigt - als ik mijn notitieboekje mag geloven - op een hashtag met ‘komkommersla’. Ondertussen zit trouwens het hele publiek in de Hyundai van Beck, om daar op de radio te luisteren naar een akoestisch ‘Raspberry Baret’. Samenzang erbij? Uiteraard werkt zoiets.



Er wordt nog eens in de zachte psychedelica van ‘Morning Phase’ gedoken, Beck bedankt ons voor het geduld dat we hebben gehad terwijl hij al die verschillende richtingen uitging, en hij recenseert het nieuwe ‘Colors’ zelf: ‘Beeld je in dat Michael Jackson een psychedelische periode had gehad.’ Het is waar dat bij de nieuwe, über-catchy liedjes met in de refreinen ‘D-D-D-Dreams / she's makin' me hot’ en ‘Hey / My sun-eyed girl’ de klank van acht man op het podium het best tot haar recht komt. Maar een psychedelische King of Pop horen wij er niet in.



Als wij Becks slackeranthem ‘Loser’ - in 1994 zo’n monstersucces dat het voor de artiest aanvoelde als op de kermis rondlopen en plots op de roetsjbaan gesleurd worden - live wederom zéér luidkeels horen meezingen, denken wij: de beste vertaling die we ooit hebben gelezen van ‘Loser’ in de live-variant staat in (fvd)’s verslag van Becks doortocht in Werchter in 2016: ‘Boerenlul, en er trots op.’



De straffe concertafsluiter ‘E-Pro’ eindigde in hardcorepunk, maar ook daardoorheen hoorde je de aanstekelijke Na-na / na-na-na-na-na-na’s nog nagalmen.



De bissen bestonden uit ‘Where It's At’, de talking blues van ‘One Foot in the Grave’ en een lange, grappige voorstelling van de groepsleden. Dwayne Moore baste iets van Chic. Jason Falkner deed ‘Miss You’ van de Stones. Chris Coleman werd ‘a ferocious force of nature’ genoemd, Roger Joseph Manning Jr. een eenhoorn en een mysterieuze Man-Machine. De Jake, Cecilia en Lily die we haast waren vergeten, hadden het ene moment een tamboerijn, een keytar en twee sambaballen vast, en even later een banjo of een sitar. Soms gooiden The B-53’s - want ze heten ze - sambaballen of vrouwenbenen in de de lucht. Onderhoudend allemaal, maar die bisfinale kwam al bij al een beetje slap uit de was.



Wat het was? Het optreden van Best Kept Secret in 2016 (en dus ook dat van Werchter dat jaar) kwam met een compactere bezetting. Je hoorde de dieptebas, het gitaargefreak, de Kraftwerk-synths en de donderdrums veel beter. Er was daar zelfs een bijrol voor een kleine robot. Ook raar: de lichtshow was toen één grote veelkleuren-vreugdedans, in de AB zat de muziek vol serpentines en papiersnippers en kwam het beeld uit een iets ernstiger psychedelisch wereldje.



Dus. Gemengde gevoelens bij dit concert. Wie gewoon kwam om te feesten (en daarbij doorgaans denkt: ‘Ain’t that enough?’), heeft uiteraard goed gefeest. Ikzelf vind aan de ene kant: als je je de luxe kan permitteren om een song als ’Black Tambourine’ een avond over te slaan, mag je blijven zingen van ‘My tambourine is still shaking’ en ben je een hele grote. Respect! Aan de andere kant krijg ik rond dit concert geen kader, inpakpapier en strik gespannen om het met rituele dankbetuigingen richting eeuwigheid te verzenden.



Wie weet is het vanavond tijdens Beck-concert nummer 2 wél koekenbak. Tip: ga vroeg genoeg, dan hoor je Bent Van Looy in gesprek gaan met gitarist Jason Falkner.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234