null Beeld

Beck - Hyperspace

Een heel mooie, sfeervolle, spacey intro en tien melodieuze en inventieve tracks die erin slagen om tegelijk klassiek, eigentijds en tijdloos te klinken. What’s not to like?

Zelfs de meest cynische en sceptische luisteraar kan niet ontkennen dat David Campbell, alias Beck, in tegenstelling tot naar schatting 80 procent van zijn onderling inwisselbare tijdgenoten en concullega’s, een geval apart is, een origineel talent met een eigen aanpak, een eigen smoel en een eigen sound. Hij is oldskool én postmodern tegelijk en allerminst een luilak. Op zijn dertien vorige worpen is hij erin geslaagd om zowat elke muziekstijl te besmetten met zijn eigen virus, bijna altijd met goede tot schitterende resultaten: van psychedelia, folk, soul, funk, hip- en triphop tot electronica en heavy metal light (die term vind ik net uit en hij lijkt een contradictio in terminis, maar ik kan bewijzen dat het genre bestaat).

null Beeld

Sommige songs op ‘Hyperspace’ kabbelen gezellig (‘Uneventful Days’), andere (‘Saw Lightning’, ‘Star’) solliciteren naar een prime spot op de setlist van Becks volgende tournee. Hij is ook goed in het pimpen van wat in feite simpele ballads zijn, zoals op ‘Chemical’, ‘Stratosphere’ en ‘Dark Places’.

undefined

Becks modus operandi is ongewijzigd: hij maakt nog steeds collages van flarden, brokken en echo’s van melodieën die hij optut met samples, stoorzenders of bruggen en outro’s die van een andere song of soms zelfs uit een ander universum overgeheveld lijken. Zijn unieke formule is een samenraapsel van alles, met onvoorspelbaarheid als voorspelbaar bonusingrediënt. Deze hele ‘Hyperspace’ zou kunnen dienen als de soundtrack van een eigentijdse love story waar Hollywood met z’n kleffe handjes van is afgebleven. Naar mijn gevoel is het laatste nummer het beste: ‘Everlasting Nothing’ wil ondanks de titel een eeuwig álles zijn: een hymne, een larger than life-song die echo’s van Peter Gabriel, Simple Minds en zelfs Gary Numan bevat en erin slaagt om net niet pompeus te zijn.

Mijn enige kritiek op ‘Hyperspace’ is dat sommige refreinen, zoals dat van ‘Die Waiting’, iets te nadrukkelijk het miljoenenpubliek van Coldplay willen behagen. Chris Martin zingt niet toevallig backing vocals op ‘Stratosphere’.

‘Hyperspace’ is geen meesterwerk, maar ik heb dit jaar van niemand een meesterwerk gehoord, ook al wordt in deze kolommen naar mijn gevoel te vaak met vier of vijf sterren gegooid. Wie altijd al allergisch was voor Beck, zal door ‘Hyperspace’ niet bekeerd worden, maar een uitstekende plaat is het alleszins. Een pluim voor producer Paul Epworth en voor Pharrell Williams, die op zeven van de elf tracks met Beck verbroedert. Als chaser na deze cocktail kunt u trouwens via Amazon Music de abrupt gereleasete Prince-medley beluisteren die Beck onlangs heeft opgenomen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234