Bedevaart naar Woodstock en nog veel meer: Grizzly Bear

In 2009 forceerde Grizzly Bear – een hippe, artistiek verantwoorde indieact uit Brooklyn – de doorbraak met de prachtsingle ‘Two Weeks’ en de bijbehorende prachtplaat ‘Veckatimest’, in 2012 volgde het machtige, meer experimentele ‘Shields’. En toen werd het stil. Zelden een goed teken, en voor Grizzly Bear was dat niet anders. Maar passons: de groep kwam weer samen, en het resultaat is ‘Painted Ruins’, een plaat die haar geheimen traag prijsgeeft en het beste van de twee vorige vermengt.

We praten erover met gitarist Daniel Rossen, die tijdens ons telefoongesprek met zijn hond door de bossen nabij Woodstock wandelt, alwaar hij sinds een jaar of wat woont.

HUMO Een inspirerende plek?

Daniel Rossen «You bet. Voor mij en mijn gezin was het erg bevrijdend om de deur in Brooklyn achter ons dicht te slaan en naar hier te komen. Als ik wakker word, hoor ik vogeltjes fluiten, waarna mijn hond kwispelend de kamer binnenkomt en ik goedgemutst aan de dag begin. Ik speel tegenwoordig zelfs gitaar op de veranda! Kortom: het lijken de sixties wel, maar dan zonder de drugs of Dylans motorongeluk.»

HUMO Betekent de romantiek van Woodstock iets voor je?

Rossen «Voor mij wel, voor de rest van de groep wat minder (lacht). Ik vind het leuk om hier een beetje op bedevaart te gaan – ik heb de plek bezocht waar Woodstock is georganiseerd, en ik ben natuurlijk gaan kijken naar Big Pink (het huis waar Bob Dylan en The Band in 1967 ‘The Basement Tapes’ opnamen, red.). Het inspireert me én het heeft mijn stijl de laatste jaren heel erg gevormd.»

HUMO Wat zegt dat over jouw plek in de groep? Grizzly Bear lijkt een groep zonder frontman, en zonder afgelijnde taken ook. Al ben jij de enige gitarist.

Rosse «Klopt niet helemaal, want Ed (Droste, red.) speelt ook gitaar. Niet zo goed als hij zelf soms denkt, maar hij spéélt het. Serieus: ik heb zelf toevallig vanmorgen over deze vraag nagedacht. Het is zelfs de reden dat ik nu al twee uur met mijn hond hier in de bossen loop, man. Ik kom er voorlopig niet echt uit.»

HUMO Ik ga straks toch niet lezen dat je na dit interview uit de groep bent gestapt?

Rossen «Nee, maar het houdt me wel erg bezig. Nu ja, dat geldt ook voor de anderen. We zijn niet voor niks vijf jaar weggeweest. Iedereen is in die periode getrouwd, en drie van ons, waaronder ikzelf, hebben kinderen gekregen. We zijn zelfs zo lang weggeweest dat Ed ook alweer gescheiden is. Daarna heeft hij een lange wereldreis gemaakt en sprak ik hem eigenlijk niet meer. Mijn vrouw liet dan een Instagrampost zien – ‘Kijk, Ed is in India’, dat soort dingen. De status van de groep, en dus ook van ons, was best lang onduidelijk. Na ‘Shields’ voelden we niet meteen de noodzaak om nog een Grizzly Bear-plaat te maken.»

HUMO Maar hoe zie je jouw plek nu in de groep?

Rossen «Ik ben de odd one out, en dat wil wat zeggen in een band vol aparte vogels (lacht). Geen van ons is bijvoorbeeld een fuifbeest. We zijn altijd op onszelf geweest, en dat wérkt ook. We gunnen elkaar onze plek. Maar dat de andere jongens alle drie in Los Angeles wonen, maakt dat ik nu wel echt helemaal los ben van de rest van de groep. Het productieproces van ‘Painted Ruins’ was daardoor ook anders: ik schreef mijn deel van de songs, en vloog dan naar daar, om te zien wat zij samen hadden gedaan.»

HUMO Het is een mooie plaat, maar wel behoedzaam, en soms niet makkelijk te omarmen.

Rossen «Thanks, dat was ook het doel en het gevoel tijdens de opnamen. We hebben heel veel zitten stapelen – dat hoor je wel aan songs als ‘Wasted Acres’ of ‘Three Rings’: het waren eerst afzonderlijke soundscapes, die we later echt hebben zitten boetseren. Heel organisch, en geen haantjesstrijd zoals vroeger, toen vooral Ed en ik wel eens woorden konden hebben over wat er met ‘onze’ song gedaan werd.»

'Het lijken de sixties wel, maar dan zonder de drugs of Dylans motorongeluk'

HUMO ‘Three Rings’ is één van jullie mooiste singles tot dusver.

Rossen «Vind ik ook. En ik kan dat zelfs objectief zeggen, want veel meer dan wat meezingen heb ik niet gedaan op die song: hij is helemaal van de twee Chrissen (Chris Taylor en Christopher Bear, red).»

HUMO Op welke bijdrage ben je dan het meest trots?

Rossen «Ook dat zat ik me vanmorgen af te vragen. Ik heb gisteravond de plaat namelijk voor het eerst op vinyl kunnen horen, samen met mijn vrouw. Er staan twee songs op die echt van mij zijn: ‘Four Cypresses’ en afsluiter ‘Sky Take Hold’. Ik vind ze allebei erg goed, maar ook wel logisch dat ik dat zeg, zeker?»

HUMO Lekker met het gezin naar je eigen muziek luisteren, is dat de gewoonte ten huize-Rossen?

Rossen «Fuck, het komt wel een beetje lullig over, hè?»

HUMO Het was maar een grapje. Ik kan me oprecht voorstellen dat je graag wilt weten wat je vrouw ervan vindt.

Rossen «Ze vindt het een moeilijke plaat, maar toch ook erg mooi. Misschien komt het niet zo over, maar ik ben er echt erg trots op. We hebben ons nog nooit zo geconcentreerd op onze muziek. De groep is veranderd, en ten goede. We waren ook helemaal vrij: geen platenlabel, zelfs geen management. Alleen wij vieren en de muziek.»

HUMO Waarom zijn jullie vertrokken bij Warp, één van de grootste indielabels?

Rossen «Ik zou willen dat ik er een mooi beredeneerd verhaal van kon maken, maar het is helaas nogal prozaïsch. We pasten niet echt meer bij Warp, we waren er ook altijd een beetje de vreemde eend in de bijt, tussen al die dance en elektronica. Toen ‘Painted Ruins’ klaar was, bood Sony ons een goeie deal, en we hebben ’m aangenomen. Zij werken ook planmatiger en duidelijker. Bovendien is er echt bijna geen verschil meer tussen indies en majors. Dat is iets van vroeger. Het blijft business.»

HUMO Tot slot: klopt het dat jouw grootvader Robert Rossen is, de legendarische regisseur van ‘The Hustler’ met Paul Newman?

Rossen «Ja. Mijn familie van vaders kant heeft allemaal in de business gewerkt. Dat is ook de reden dat ik in Los Angeles ben geboren – mijn vader werkte er toen nog. Toen ik een jaar of tien was, zijn we vertrokken – bewust.»

HUMO Dat zeg je wel heel nadrukkelijk.

Rossen «Inderdaad, omdat héél onze familie dat gevoel heeft. Kijk: mensen vragen me af en toe of mijn grootvader filmregisseur was – ja, dat was hij en ja, hij is vijf keer voor een Oscar genomineerd – en of ik dan veel sterren heb ontmoet. Maar het antwoord luidt: nee. Ik heb mijn eigen opa namelijk nooit ontmoet, omdat hij al in 1966 gestorven is. Hij was óp van de woede en de stress. In de jaren 50 is hij namelijk op de zwarte lijst beland, hij mocht dus niet werken vanwege vermeende communistische sympathieën. ‘It wrecked the man,’ zo vertelde mijn vader weleens. ’t Is echt een open wond in onze familie.»

HUMO Hoe reageerden je ouders toen je zei dat je ook in de showbusiness wou?

Rossen «Mijn vader was er aanvankelijk niet mee opgezet toen ik de school vaarwel zei om met de jongens in een groepje te gaan spelen. Hij is tien jaar geleden gestorven, maar hij heeft het gelukkig wel nog meegemaakt dat we rond konden komen van onze muziek. Verder geen klachten hoor: mijn moeder vindt de nieuwe plaat bijvoorbeeld erg mooi, en ze is mijn grootste supporter. Alleen: opnieuw in Los Angeles gaan wonen, dat was me een stap te ver.»

‘Painted Ruins’ van Grizzly Bear verschijnt op 18 augustus bij Sony. De groep speelt op 14 oktober in de Ancienne Belgique. Info & tickets: abconcerts.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234