null Beeld

Being Flynn

In de Verenigde Staten wordt ‘Being Flynn’ ingehaald als de grote comeback van Robert De Niro als serieus acteur; wij daarentegen kunnen bij het zien van Bobs vertolking alleen maar (zoals wel vaker de voorbije vijftien jaar) droef verwonderd het hoofd schudden.

Met Jonathan Flynn had De Niro nochtans een personage te pakken waarin hij - als hij nog maar het heilige vuur had - echt nog eens zijn methodtanden in had kunnen zetten: een met zijn neus in de wind lopende schrijver die zichzelf – na Mark Twain en J.D. Salinger - de beste Amerikaanse schrijver aller tijden waant maar die in realiteit nog geen letter heeft gepubliceerd. Behalve een veel kak op zijn lijf hebbende, door en door narcistische praatjesmaker is Flynn ook een racistische, homofobe, aan de drank verslaafde klootzak die zijn vrouw en zoontje jaren geleden zomaar liet stikken. De nu volwassen zoon, vertolkt door Paul Dano, is een al even hopeloos geval: een met een bedroevend laag zelfbeeld gezegende would-beschrijver die met drank en drugs de zelfmoord van zijn moeder probeert te verwerken (Julianne Moore zet in een reeks flashbacks voor de zoveelste keer in haar steeds saaier wordende carrière een getroubleerde vrouw neer) en intussen wanhopig bij zijn intussen dakloos geworden pa in de gunst tracht te komen.

De clash tussen vader en zoon levert jammer genoeg geen boeiende cinema op. ‘Being Flynn’, geregisseerd door Paul Weitz (‘About a Boy’, ‘American Dreamz’), en gebaseerd op de autobiografie ‘Another Bullshit Night in Suck City’ van Nick Flynn, heeft anders wel kwaliteiten: sommige dialogen klinken verrassend wrang en scherp (Jonathan: ‘Stond mijn naam in de afscheidsbrief van je moeder? Neen? Tja, je moeder heeft nooit goed kunnen schrijven’) en ook de atmosfeer in het daklozencentrum is bijzonder goed getroffen – je rúíkt de pis. En zo nu en dan schuift een ijzersterk tableau voorbij: het beeld van de bedelaars en de schooiers die in dichte drommen, onder een treurig geroezemoes en allemaal in hetzelfde trieste witte nachthemd door de gangen van het daklozencentrum staan te schuifelen (onder hen De Niro) lijkt zelfs uit een zonloze nachtmerrie te komen (eveneens beklijvend: Jonathan die tijdens een steenkoude winternacht ligt te maffen op een gigantisch ventilatierooster in het trottoir). Maar in de meeste andere scènes zit Weitz (een zeer middelmatige regisseur) iets te nadrukkelijk te mikken op een lach en een traan – getuige daarvan de kleffe vioolmuziek op de soundtrack.

En verder is het toch even schrikken - sterker nog: het bloed stolde ons in de aderen - om De Niro, vijfendertig jaar na ‘Taxi Driver’, opnieuw achter het stuur van een yellow cab te zien zitten (in het begin van het verhaal komt Jonathan even aan de bak als taxichauffeur). ‘t Is een vermetel, maar vooral pijnlijk schouwspel: vergelijk het met een ex-topvoetballer die nog één keer zijn oude schoenen aantrekt en vervolgens afgaat als een gieter. De Niro, die in het vorige week uitgekomen ‘Red Lights’ nochtans tekenen van herstel toonde, laat zich in ‘Being Flynn’ immers weer van zijn meest tenenkrullende kant zien – zeker in de meer dramatische scènes staat hij grimassen te maken dat het geen aard heeft, en zo luid te razen en te tieren dat je oren ervan gaan tuiten. Wilt u onze theorie eens kennen? Volgens ons is het lichaam van De Niro al heel lang geleden overgenomen door een body snatcher, en staat de authentieke De Niro – die uit ‘Mean Streets’ en ‘Taxi Driver’ en ‘Raging Bull’ - momenteel ergens tentoongesteld in een glazen kast in een museum, met bijschrift en al. En dat bijschrift luidt: 'Ziehier een voormalig topacteur.'

Trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234