null Beeld

Belgen over het jaar waarin ze 27 werden: Daan

Daan Stuyven is 27 in 1996. na een paar geflopte projecten heeft ook hij de muziek vaarwel gezegd. Hij werkt als grafisch vormgever en combineert campagnes voor grote merken met concertposters en cd-hoezen. Hij werkt hard, te hard, en is een burnout nabij. En dan belt Studio Brussel.

Redactie


BERCHEM, JANUARI 1996.

Het programma BaSsta op Studio Brussel organiseert een wedstrijd voor jonge beloftes. Hoover (toen nog niet Hooverphonic), Ozark Henry, Soulwax en EvilSuperstars zeggen toe. Ook Daan wordt gepolst.

Daan «Het was Eric Smout, toen muzieksamensteller van dienst, die me de vraag stelde. Ik maakte affiches en flyers voor 5 voor 12, de Antwerpse concertorganisatie die Eric mee had opgestart. Hij wist dat ik met muziek bezig was. De opdracht bestond eruit om een nieuw nummer te maken met samples uit zeven bestaande, zeer uiteenlopende composities: het ging van Will Ferdy over filmmuziek van Ennio Morricone naar de vette bassen van de New Yorkse postpunkgroep ESG.

»Het werd al snel duidelijk dat zoiets technisch nooit zou lukken met mijnvertrouwde 4-track, en dus was ik verplicht een muziekprogramma te installeren op mijn computer: een Apple Mac Quadra 840AV. Het lukte wonderwel. Toen mijn bijdrage klaar was, was ik eraan verslaafd. Het was bijna een way of life: stukjes muziek verknippen en die als een neuroot onder elkaar zetten. Het besef dat mijn computer, die gelinkt was aan mijn job als grafisch ontwerper, ook een muziekinstrument kon zijn, was een kantelmoment. Plotseling kon ik elektronisch de chaos in mijn eigen hoofd structureren. Daarom nog eens officieel: dank u wel, Apple!’

»Mijn inzending had de titel ‘March of the Unsympathetic Dwarfs’ en ging over een verstoten man, die tevergeefs aansluiting zoekt bij een een groep onsympathieke dwergen. Hij loopt telkens tegen een collectief ‘Fuck You!’ aan. Achteraf gezien was het een metafoor voor de situatie waarin ik toen zat. Drie, vier jaar eerder was ik met de groepen Running Cow en Volt intensief bezig geweest met elektronische popmuziek, alleen was dat toen not done. Resultaat: gebuisd over de hele lijn, en een dikke P op mijn voorhoofd.

De P van Popjanet. Ik maakte hoezen voor iedereen (onder andere Noordkaap, Gorki, Eden, Milk The Bishop, Belgian Asociality, red.), maar als ik in Antwerpen een café binnenstapte, werd ik meewarig bekeken.

»Ik was niet gestopt met muziekmaken, maar ik kwam er niet mee naar buiten. Ik besefte dat ik niet opnieuw met elektronische muziek moest komen aandraven – niet voor ik opnieuw wat credibility vergaard had. Tussen middernacht en twee uur 's nachts, na mijn grafische werkzaamheden, zat ik te klooien. Het was op dat moment ook privé armoe troef. Er was niemand die riep: ‘Schat, komen eten, de soep is klaar!’ Dus wat doe je dan als nerd? (Wijst) In die schuif daar zitten honderden cassettekes, allemaal demo’s uit die jaren. Ik kan ze helaas niet meer beluisteren, dus mocht iemand met een Yamaha MT3X dit lezen: gelieve u aan te melden!

»Geld had ik nauwelijks, dus ging ik in de Koopjeskrant op zoek naar goede instrumenten tegen een schappelijke prijs. Ik kwam altijd terecht bij mannen van boven de 45. Ofwel had hun vrouw gezegd: ‘Doe die gitaar weg, dan kunnen we eindelijk die veranda zetten,’ ofwel zaten ze in een echtscheiding en moesten ze hun instrumenten verkopen om de alimentatie te kunnen betalen. Zo sleet ik mijn avonden bij trieste mannen, vervuld van jeugdsentiment, die een fles wijn opentrokken en die je het gevoel moest geven dat je goed voor hun instrument zou zorgen. Ik heb ooit naar iemand gebeld die een Hagbrom verkocht. ‘U verkoopt een Hagbrom?’ ‘Ja, inderdaad.’ ‘Bent u zeker dat het geen Hagstrom is, mijn favoriete Zweedse gitaarmerk uit de jaren 60?’ ‘Nee nee, het is een Hagbrom.’ Ik naar die man thuis, waar zijn vier zonen naast elkaar in de sofa zaten. Het was natuurlijk een originele Hagstrom. Die ‘st’ in het logo leek op een ‘b’. ‘Mijn zonen willen daar niet op spelen, mijnheer, die zitten de hele dag naar tv te kijken.’ Waarna hij me, met tranen in de ogen, zijn Hagstrom toevertrouwde. Ik heb er later ‘Beegee’ op gespeeld, en de solo van ‘Chemical’.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234