'Belgica': klasse bij de tap

Klasse bij de tap.


Lees ook:

Humo trakteert op Vedett IPA (the limited Belgica edition)

Alleen bij Humo: de soundtrack van 'Belgica' door Soulwax

Ah, de Charlatan! Die Gentse residentie van nachtelijke zinnelijkheid, waar je op de beste momenten een hogere vorm van bederf kunt ervaren. Waar de grens tussen een blauwtje op de dansvloer en een blowjob in de toiletten even dun is als het schijfje limoen in je cocktail. En waar je (meestal vanaf drie uur ’s nachts en na ettelijke Duvels) urenlang in een staat van gewichtloosheid kunt rondzweven, ook al blijven je schoenzolen af en toe vastplakken in half opgedroogde bierplassen.

‘Belgica’ vertelt misschien niet het verhaal van de échte Charlatan, maar is er duidelijk op gebaseerd. Zoals de Charlatan indertijd in enkele jaren van een café tot een hippe club uitgroeide, zo zien we hoe de Belgica onder impuls van twee broers (Stef Aerts en Tom Vermeir) van een benepen kroeg, waar het aldoor stinkt naar het putje van de wc, verandert in een tomeloos feestpaleis, waar het riekt naar knetterende hormonen. Een opwindend verhaal van sloten drank, uitzinnige gigs en feestjes van Bijbelse proporties, dat regisseur Felix van Groeningen met wisselend succes probeert open te breken tot een universeel verhaal van onder hoogspanning staande relaties, van bittere broedertwisten en van de harde realiteit die de droom komt binnenkletteren.

In de magistrale eerste helft, waarin Van Groeningen een tussen droom en werkelijkheid hangende, bijna experimentele filmstijl hanteert, fusioneren de schitterende muziek van Soulwax en het briljante camerawerk van Ruben Impens in sommige scènes tot een ultra-intense bundel van geconcentreerde nachtenergie – een hypnotiserende trip door een extatisch electrocabaret. Van Groeningen trekt ons in dat eerste uur mee in de vortex van een lange, bevreemdende feestpsychose, maar – en dit is wat we zo mooi vonden – tegelijk vonden we in het bladstille oog van die vortex een kern van stille weemoed terug.

Kent u dat vreemde gevoel waarbij u om vijf uur ’s morgens in een donkere danstent staat en u zich ineens, als in een out-of-body experience, vreselijk onthecht voelt van al die feestvierders rondom u? In dát gevoel baadt ‘Belgica’ – alsof je naar een onherroepelijk vervlogen droom zit te kijken. Al die tijd zaten wij ook geboeid te kijken naar Tom Vermeir, een herrieschopper met een ongelofelijk fascinerende kop, ogen als gloeiende sintels en een aura van dichterlijke waanzin – je weet niet of je een kus of een mep van hem moet verwachten.

In de tweede helft laat Van Groeningen de kracht van de muziek en de beelden een beetje los, en grijpt hij naar onze smaak iets te voorspelbaar terug naar het conventionele raamwerk van een typische ‘Wat omhooggaat, stort weer neer’-film. Ook het wrange deel van het verhaal diende uiteraard te worden verteld, maar persoonlijk vonden we die tweede helft behalve té lang uitgesponnen zelfs een beetje overbodig: het ooit-vallen-we-allemaal-ter-aarde-element zit wat ons betreft al prachtig besloten in die weemoedige vibe uit de eerste helft (op het moment dat de broers ‘voor de veiligheid’ walkietalkies uitdelen aan de personeelsleden, is het feest eigenlijk al voorbij). Al bij al is het heerlijk toeven in de Belgica, maar wanneer gaat iemand eens een film maken over dat échte oord van verderf: Café De Video?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234