België - Algerije: Van Onze Man in de tribune

Dries Mertens scoort, en plots is alles euforie. Hij loopt richting de tribune en vormt met zijn handen een hartje - wacht even, vormt hij dat hartje nu voor mij? De avonturen van Onze Man in Belo Horizonte!

'Wil je misschien een pintje?'

Het is de rust van België - Algerije, en somberheid regeert. De Rode Duivels staan 0-1 achter en krijgen de defensieve gordel van de Algerijnen niet opengegespt. Ik loop met Jeroen - broer van - Mertens de trap van de tribune op, en bied hem een pintje aan. Maar dat hoeft niet: 'Ik sta té stijf van de adrenaline.'

Dat Dries na de rust wel zal invallen, zeg ik, en dat hij misschien de souplesse zal brengen die de Duivels zo nodig hebben. Hij knikt. 'Onze kleine kan dat. Het moet, het kan. Onze kleine kan dat.' Het is peptalk voor mij én voor zichzelf - we hebben op dat moment geen flauw benul van wat er in de tachtigste minuut zal gebeuren. En hoe gelukkig we zullen zijn.

Maar eerst: rewind. Enkele uren voor de wedstrijd is de weg naar het stadion lang maar heerlijk: Belgen, Brazilianen en Algerijnen lopen vrolijk door elkaar, en het is moeilijk om hier, in dit door God geschilderd land, aan de startlijn van een zonbeschenen voetbaltornooi, niet gelukkig van te worden. Er zijn Brazilianen die erehagen vormen en ons goedmoedig toezingen - niet alléén omdat we zulke mooie ogen hebben, maar ook omdat er zieltjes gewonnen moeten worden voor God, die Ouwe Knakker hemelhoog. 'Jesus loves Belgium' staat er op een grote pancarte, en ik krijg zowaar zelfs een blitse uitgave van de bijbel in m'n handen gestopt.

In de supporterszone rond het stadion wordt pas echt duidelijk dat dit wereldkampioenschap het Rock Werchter voor landenteams is: milder wordt een festivalsfeer niet. Nog twee uur tot de match, maar er wordt al druk gescoord - foto's, selfies, overmoedig grote kannen bier, gsm-nummers van Braziliennes (nu heb ik het even druk, Leticia, Luiza en Emily, maar morgen sms ik jullie zeker!). En er is het vertrouwen: dit wordt de dag.

De Brabançonne, dat overlevertje uit de hitparade van 1830, ontroert me - gek, want doorgaans krijg ik nare huidaandoeningen van volksliederen. De wedstrijd begint met een kleine teleurstelling: de Belgen blijken verspreid te zitten over het hele stadion, waardoor het moeilijk spionkopje spelen is. De Algerijnen zitten wel goed gegroepeerd, en laten dat ook met veel vocale bravoure weten. Maar, zo bedenk ik me, wat is zo'n wereldkampioenschap in de eerste ronde toch een walhalla van good vibes: nul agressie, alleen maar gul gedeelde, vriendelijke joligheid. Brazilië 2014, waar wereldvrede uitgevonden werd!

De match is moeilijk. Het wordt 0-1, en moedeloosheid eet elke tricolore op. De jonge opwinding ebt weg, geagiteerd handenwringen komt in de plaats. En dan is er dus dat moment tijdens de rust: 'Onze kleine kan dat. Het kan, het moet. Onze kleine kan dat.'

Maar eerst is er een grote: Marouane Fellaini met de 1-1. Op een godvergeten uur van de nacht kwam ik gisteren zijn broer tegen, verdwalend in Belo Horizonte. 'Ik kan niet slapen,' zei hij. 'Te nerveus.' Nu zit hij een paar rijen achter mij te glimmen in de tribune.

Na die 1-1 gebeurt er iets wonderlijks: het thuisland lost het sfeerprobleem op. 'Belgica,' galmt het door het stadion - de duizenden Brazilianen in de tribune hebben beslist dat zwart-geel-rood ook wel iets swingends heeft, en dat dat hele België hoognodig moet scoren. En kijk, Dries Mertens - altijd al een gehoorzame jongen geweest - koopt het land een enkeltje richting triomf. Hij loopt richting de tribune waar ik zit - tweede rij, ter hoogte van de hoekschopvlag - en vormt met zijn handen een hartje - wacht even, vormt hij dat hartje nu voor mij? Ik - altijd al een beleefde jongen geweest - werp een kushandje terug, en merk dan dat het hartje enkele tribunestoeltjes verder zijn bestemming vindt: daar waar Katrin zit, de vriendin van Mertens. Ze lanceert zich vanop haar stoeltje, maakt een fraaie salto, doet er een dubbele radslag bij, zoeft secondenlang gewichtloos door de lucht, en raakt dan weer grond op de eerste rij, aan de rand van het veld, waar haar Dries met zijn gelukzalige ogen haar gelukzalige ogen zoekt. Pas daar merkt ze dat ze aan het huilen is - mooie, in chaos geboren tranen.

Met de vlam in pijp en pan gaat het richting laatste fluitsignaal: in de tribune juichen we onze stemmen adieu, naast het veld glanst Marc Wilmots, de buike ballerina van de Lage Landen, van trots. Maar mijn mooiste, mijn allermooiste moment is dan al achter de rug: het hartje van Dries en de wegspringende tranen van Katrin. Jesus loves Belgium.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234