null Beeld

Belgium 12 points

'1 Life': Xandee uit TeenN houdt ons voor dat we maar één leven hebben. Prima, geen speld tussen te krijgen, maar één leven lijkt mij te kort om het zelfs maar een beetje aan het Eurovisiesongfestival en de bijverschijnselen ervan te verdoen. Lang voor het internationale zangfeest in Istanbul officieel losbarstte, voelde ik me al alsof ik een Turkse maaltijd van vijf gangen achter de kiezen had: alles opgegeten uit beleefdheid, maar nadien volkomen overvoerd achtergebleven, terwijl mijn gastheren van mij verwachtten dat ik me na de pousse-café ook nog eens in een folkloristische zwaarddans zou gooien die de broederschap der volkeren aan weerszijden van de Bosporus moest symboliseren.

Redactie

Eén zaterdagavond in mei volstaat, maar nu werd ons, om warm te draaien, ook een soortement eerbetoon aan Xandee in de maag gesplitst. Later op de week moesten we nog een extra aflevering van 'Vlaanderen vakantieland' verduren, die ons zonder omwegen naar Istanbul wou lokken, als de eerste de beste Neckermann. Omdat zich veel te veel kandidaten hadden aangemeld - Europa bulkt uit z'n grenzen - was er ook een halve finale, die op woensdagavond rechtstreeks werd uitgezonden vanuit de Abdi Ipekci Sporthal. Het leek alsof het Eurovisiesongfestival toen al begonnen was, dagen vroeger dan gevreesd.

undefined

'Belgium 12 points' was ambivalent, zal ik maar zeggen - 'ambivalent': hoezeer ik ook mijn best doe, ik ben niet van de straat. Men probeerde er Xandee au sérieux te nemen omdat 's lands eer in haar handen lag, maar tegelijk was de stemming lacherig, want op André Vermeulen na wil geen redelijk mens bekendstaan als iemand die het Songfestival au sérieux neemt. Waarmee ik André Vermeulen overigens geen verwijt wil maken. Integendeel, tegen mijn balorige kinderen heb ik vaak genoeg gezegd: 'Neem eens een voorbeeld aan André.' Maar neen, hoor.

'200'

'Zelfs de tandarts van Xandee is hier,' riep Marcel Vanthilt, de presentator. Er kwam een op het eerste gezicht jolig type in beeld, van wie ik geen tweedehandsfiets zou kopen, noch snoep aannemen, laat staan dat ik die man zomaar in mijn mondholte zou toelaten. 'Zou hij wel een dipoma hebben?' vroeg ik me vervolgens af. Hij hád er één, zou even later blijken. Eerst hadden we Xandee gezien tijdens de opnames van de videoclip voor '1 Life'. 'Láchen, láchen, láchen,' riep de regisseur, en Xandee, een eenvoudig meisje uit Tienen, deed wat die druktemaker haar opdroeg. Ineens merkte de regisseur een ongerechtigheidje aan haar gebit op, dat hij, in de stijl van het oude Hollywood, met een stukje kauwgom probeerde te maskeren. Vergeefse moeite. Xandee moest naar de tandarts. We zagen hoe ze in de tandartsstoel plaatsnam, en hoe voormelde smoelensmid, na een iets te intimistisch gesprekje, haar mond met een klem opensperde, die klem vastschroefde, en daarna voor onbepaalde duur verdween. De verborgen camera registreerde de toenemende wanhoop van die arme Xandee, opgegroeid onder de rook van de bekende suikerfabriek en thans aan haar lot overgelaten in een tandartsstoel. Haar mond vormde een vérstrekkende O, de O van 'O, was ik maar elders.' Het was een smakeloze grap, waarvan men waarschijnlijk dacht dat de humor ervan niet misstond bij de geïnstitutionaliseerde slechte smaak van het songfestival. Xandee probeerde er achteraf met wisselend succes om te lachen.

Die arme, árme Xandee werd ook aan Ratelband overgeleverd. 'Die man is gek,' zei Marcel Vanthilt ter nodeloze informatie. Ratelband praat managers, die van nature al meer eigendunk hebben dan ze zich kunnen permitteren, al jaren zelfvertrouwen aan, en nu was Xandee aan de beurt. 'Onze overtuigingen worden in ons hoofd gecreëerd,' sprak Ratelband. Ook Xandee keek niet alsof ze door de bliksem van een verrassend nieuw inzicht was getroffen. Daarna moest ze de klassieke finale van Ratelbands seminar doormaken: blootsvoets door glasscherven klossen en geen krimp geven. Het had geen pijn gedaan, zei ze. Een geweldige meevaller, want dansen met windsels om je voeten is geen gezicht, tenzij je het als typisch Belgisch zou kunnen verkopen aan de rest van Europa.

De vakjury van 'Eurosong', minus Serge Simonart die tot inkeer is gekomen, en aangevuld met stempedagoog David Davidse en styliste Lien Degol, mocht in dit programma zijn geest over de concurrentie van Xandee laten waaien. Ik mag Davidse en Degol wel: was Lien Degol een man geweest, dan was ze naar alle waarschijnlijkheid ook een valse nicht, waarmee ik niet suggereer dat David Davidse een valse nicht is. Ik zie hem ruimer.

Bij het zien van de Griekse inzending zei Lien Degol: 'Die zingt uit zijn gat.' En over Piero & The Music Stars, de Zwitserse gooi naar onsterfelijke roem, na de koekoeksklok en de neutraliteit tijdens de oorlog, over die klojo's merkte ze op: 'Als die in mijn hofje zouden verschijnen, dan deed ik de gordijntjes dicht.' 'Te veel bruinen zonder zon,' luidde haar oordeel over het Sloveense uiterlijk van de plaatselijke showbusiness. Ik was het altijd roerend eens met Davidse en Degol, wat ik overigens niet meer dan normaal vond.

De halve finale vergde die woensdagavond veel van mij, eigenlijk meer dan ik kan verdragen. Bart Peeters en André Vermeulen gaven commentaar: Peeters had zijn nadrukkelijk ironische persoonlijkheid aangetrokken, en Vermeulen overstelpte ons in een ernstiger toonzetting met wetenswaardigheden, waarmee we - lach maar - misschien ooit nog een quiz zullen winnen: zo wist hij dat de kandidaat uit Macedonië onder zijn gala-uniform een scapulier van Moeder Teresa droeg, waarvan er maar drie exemplaren bestaan: hij zei het met een tikje afgunst in zijn stem. Over Oekraïne wist hij te vertellen dat de act er vervaarlijk uitzag, maar dat Ruslana poeslief was. 'Ook het piepkleine land Monaco doet weer mee,' sprak André, alsof hij daar persoonlijk heel erg blij om was: zo enthousiast klonk het, maar, let wel, altijd met een informatieve ondertoon. En de Letten vond hij uit de grond van zijn hart 'bijzonder sympathieke mensen.' Bart Peeters stelde hem een prangende vraag over de Albanese inzending: 'André, als Anjeza Shahini zingt 'You're in my ass', wat bedoelt ze daar dan eigenlijk mee?' 'You're in my eyes,' antwoordde André gortdroog, want grappen over Albanië waren niet aan hem besteed, die avond: hij herinnerde er ons aan dat de Albanezen tien jaar geleden niet eens naar zulke muziek mochten luisteren.

De muziek die we te horen kregen deed mij over het algemeen denken aan kaduke economieën waarin men meer uit een geit meent te halen dan er volgens mij in zit. Ik probeerde, om me toch nog een houding te geven, aldoor in het ritme te hoofdschudden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234