null Beeld

Ben Harper - Both Sides of the Gun

Een week lang hebben de twee schijfjes van Ben Harpers 'Both Sides of the Gun' in onze cd-speler gelogeerd, en een week lang hebben we onszelf voorgehouden: het ligt aan óns dat wij hier niet wild van worden. Een hevig geval van lentemoeheid, dat moest het zijn.

Tot we gisteren het stof nog eens van Harpers debuutplaat 'Welcome to the Cruel World' bliezen, en vanaf de allereerste noot weer net zo van onze sokken geblazen werden als twaalf jaar geleden. Héérlijke songs, héérlijke sound, héérlijke wereld. Misschien lijden wij inderdaad aan een lichte vorm van lentemoeheid (laatst nog in slaap gevallen tijdens 'Never Mind the Buzzcocks': kunt u nagaan), maar op dat moment beseften we: 'Both Sides of the Gun' ís gewoon een tegenvaller.

undefined

Eerste vaststelling: hoewel de achttien nummers makkelijk op één cd hadden gekund, koos Harper ervoor de zwik over twee schijven te verdelen. Cd 1 bevat de softere, introspectieve nummers, cd 2 het ruigere werk. Klinkt logisch, denkt u misschien, en zelfs: wat een re-vo-lu-tio-nair idee van die Harper. Dachten wij ook, tot we het resultaat hoorden: één bij momenten leuke, maar helaas door een strijkkwartet geterroriseerde en van algehele klefheid stijfstaande plaat (met het zeemzoete 'Happy Everafter in Your Eyes' als dieptepunt), één rock-meets-funk-meets-nog-minstens-vijf-andere-genres-plaat waarop Harper pikt als de raven maar er niet in slaagt zijn Grote Voorbeelden (CCR , Isaac Hayes , maar vooral de Stones) naar de kroon te steken.


'Engraved Invitation', bijvoorbeeld, is niet meer dan het pipse broertje van 'Jumping Jack Flash', 'Get It Like You Like It' is een afdragertje van 'It's Only Rock 'n Roll (But I Like It)', maar dan zonder het studiovullende schuimbad uit de clip. Het titelnummer en 'Black Rain' zijn aardige lappen funk, maar daar waren Isaac Hayes en Curtis Mayfield in hun tijd gewoon béter in. Bovendien, en dit is een ernstiger vergrijp, handelen die twee laatste nummers over politiek, terwijl funk nog altijd hoort te gaan over hot pants, zwetende bruine lijven en stomende luuurrve. Níét over politiek dus, en zeker niet op zo'n belerend toontje.

Middelmaat troef kortom, al gebiedt de waarheid te zeggen dat 'Sweet Nothing Serenade' een heel mooie instrumental is, dat 'Waiting for You' niet zou hebben misstaan op 'Revolver' van de Beatles en dat het hevig naar Hendrix geurende 'Serve Your Soul' het dak er bijna afrockt. En 'Please Don't Talk about Murder While I'm Eating' is veruit de geestigste songtitel die wij in tijden gehoord hebben (al blijft de country & western-klassieker 'I Don't Know Whether to Kill Myself Or Go Bowling' tot nader order onze all-time favorite).

Wij geloven nog altijd dat Ben Harper het hééft, maar het wordt onderhand echt weleens tijd dat hij dat nog eens toont. Deze zomer op Werchter bijvoorbeeld, of op een tijdloos meesterwerk dat nog generaties lang zijn weg zal vinden naar de harten & geesten van miljoenen. Bijvoorbeeld van uw (nj)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234