null Beeld

Ben Harper & The Innocent Criminals - Call It What It Is

Niet voor één gat te vangen, deze mens. Zijn twee vorige platen maakte hij met Charlie Musselwhite (2013) en met zijn moeder (2014). Rootsy blues, folksongs voor bij de open haard, protestsongs, prachtvolle liefdesliedjes: u vraagt, hij draait ze in elkaar.

The Innocent Criminals zijn zijn maatjes: een bende ruige duvels, die zowat alle muziekstijlen aankunnen. Hij zorgde er, notoir workaholic zijnde, in 2008 evenwel voor dat de groep aan de collectieve burn-out ging: teveel repetities, teveel concerten, teveel ambras.

Harper, ondertussen toe aan zijn derde huwelijk, kwam tot inkeer, riep zijn discipelen weer bij zich en sprak tot hen de woorden: ‘Zand erover, ik geef er ene.’ Met goed gevolg, want dra zaten ze in de studio voor ‘Call It What It Is’. Een plaat als een veelkleurige lappendeken, muzikaal van de hak op de tak en van de zes naar de negen gaand: moest deze plaat een boot zijn, iedereen werd zeeziek van het bochtenwerk van de schipper.

Wie een sterke maag heeft, ontdekt echter veel moois, te beginnen met ‘When Sex Was Dirty’: een Clash-riff met heel veel cowbell.

Meteen daarna ‘Deeper and Deeper’, een eerste hoogtepunt met een refrein als een oorwurm van heb ik jou daar en gunder. En vlak daarop ‘Call It What It Is’: een medium blues met slide en de zin ‘They shot him in the back, now it’s a crime to be black. Call it what it is: murder’. Gedaan met lachen.

Gelukkig blijft de stemmig niet somber: ‘We shine like a new tattoo’ is de openingszin van ‘Shine’, over een nieuwe liefde, met lekkere wahwah-gitaarsolo als uitsmijter. ‘After the Storm’ is nog een hoogtepunt: verstilde mijmering, met simpele gitaar, over wat er overblijft na de Sturm der Liebe: een desolaat landschap waarin geen boom overeind is gebleven.

Daarna wordt er weer van jetje gegeven op ‘Pink Balloon’: helemaal geschikt als derde bis op een concert. Vrolijk naar huis. Kan ook met ‘Finding Our Way’, dat huppelende tegenritmes in de aanbieding heeft.

Drie trages begeleiden ons naar de uitgang, met ‘Goodbye to You’ als trieste afsluiter: ‘After all we’ve been through, I don’t know how to say goodbye to you’. Doodsklokken luiden, de stem klink iel.

Somber einde van een plaat die afwisselender is dan een gemiddelde bergrit in de Ronde van Frankrijk. En ge moet er uw benen niet voor scheren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234