null Beeld

Ben Segers & Lenny Van Wesemael over 'Café Derby': 'Ik vond het fijn om Ben te regisseren - al was het moment waarop hij een andere vrouw moest kussen wel een béétje raar'

Gène Segers is al vier maanden het zoontje van acteur Ben Segers (41) en regisseur Lenny Van Wesemael (34), hij heeft honger, en zijn toekomst wordt hem voorlopig nog per tepel aangeleverd. Praktischer wordt het leven niet meer, maar dat verzwijgen we nog even voor hem.

Jeroen Maris

Ik woon de borstvoedingsessie niet bij omdat ik een bemoeizuchtige muts van Kind & Gezin ben, wel omdat ik graag enkele vragen wil stellen over ‘Café Derby’, de eerste langspeelfilm van Van Wesemael – vrijdag gaat hij in première. Het is het verhaal van Georges, een ondernemende, door zijn dromen dansende vader die zijn gezin tomeloos joie de vivre brengt, maar ook – megalomanie verkoopt zich zelden voor een zacht prijsje – een hoop ellende. Eén en ander speelt zich af in 1985 (toevallig het jaar waarin mij de toekomst per tepel aangeleverd werd), tegen de achtergrond van het bezoek van paus Johannes Paulus II aan België. Het is niet de regisseur die de grote pauskenner blijkt, wel haar vriend – Segers heeft trouwens ook een rol in ‘Café Derby’.

Ben Segers «Ik ben in 1985 twee keer naar de paus gaan kijken! Ik was erbij toen Johannes Paulus II in het Jubelpark landde – mijn vader had geregeld dat ik niet naar school moest – én toen hij een paar dagen later in zijn pausmobiel door Leuven gereden werd. Ik herinner me de optocht: eerst de zwaantjes, dan de auto’s met de kardinalen erin. Op één van mijn foto’s van die dag zie je heel duidelijk Roger Vangheluwe. In een bordeauxkleurige Ford Scorpio!»

HUMO ‘Café Derby’ speelt zich af in het milieu van de marktkramers, dat universum van beminnelijke koopmansgeest.

Lenny Van Wesemael «Blij dat je het zo omschrijft, want er wordt ook vaak meewarig over gedaan. Terwijl ik het altijd een wonderlijke wereld heb gevonden. Ik ben erin opgegroeid: mijn vader was een gepassioneerde marktkramer. Ik hou nog altijd van de animositeit, van het spel, van de directheid. Als kind kon ik uren zitten kijken naar de demonstraties van de marktkramers.»

Segers «Potentiële klant spelen, heb je dat ook gedaan?»

Van Wesemael «Baroneren heet dat. Alleen in noodgevallen deed ik het weleens. Een echte marktkramer heeft dat eigenlijk niet nodig.»

HUMO Zoals Georges het formuleert in de film: ‘Het artikel doet er niet toe. Het is de manier waarop je met mensen omgaat. Sommigen kunnen dat, anderen niet.’

Van Wesemael «Voilà. Het lijkt eenvoudig, wat staan roepen vanachter je kraam, maar het is een ingenieus theaterstuk. Een marktkramer moet dominant aanwezig zijn, maar hij mag niet pushen. Hij moet iets rebels en avontuurlijks hebben, maar tegelijk vertrouwen inboezemen. En zo’n demonstratie, waarbij hij live toont hoe zijn product het leven van de potentiële klant gevoelig zal vergemakkelijken, is al helemaal een kwestie van precieuze evenwichten. Marktkramers werken daar echt dagen aan, tot het helemaal goed zit. Wim (Opbrouck, die Georges speelt, red.) is er speciaal voor in de leer gegaan bij mijn broer Giskard, die nog altijd op de markt staat.»

HUMO Een volkse verkoopsslogan kan helpen: ‘Met dit middel verwijdert u alle plekken behalve de zuigplekken.’

Segers «‘Dit is niet uw schoonmoeder, wel een goeie tang!’ (lacht)»

Van Wesemael «Die van de zuigplekken is een marktkramer ons op de dag van de opname nog komen influisteren. Mijn vader heeft die vlekkenverwijderaar vroeger nog verkocht. Ik wilde dat er absoluut in.»

undefined

null Beeld

'Wim Opbrouck als vader Georges, cafébaas en marktkramer: Wim is er speciaal voor in de leer gegaan bij mijn broer Giskard, die nog altijd op de markt staat' Lenny Van Wesemael

HUMO De meest gestileerde scènes in de film zijn die waarin Sara, de jongste dochter van Georges, een dansje op rolschaatsen inoefent – nostalgisch stemmende taferelen zijn het, herinneringen aan een zoekgemaakt paradijs.

Van Wesemael (glimlacht) «Dank je. Rolschaatsen is ook echt een passie van me: samen met enkele vriendinnen heb ik een paar jaar geleden zo’n rolschaatsdansclubje opgericht, Blades on Vinyl.

»In de film geven de rolschaatsen Sara de kans om óók commerçant te worden. Ze wil net als haar vader iets verkopen, wat verdienen aan het pausbezoek. Ze voelt voor het eerst de drang tot zelfontplooiing. Het is makkelijk parallellen te trekken met mezelf. Ik ben regisseur geworden: dat is mijn manier geweest om iets te verkopen, hè, om iemand te worden.

»Die jonge meisjes die schitteren in de schijnbaar eindeloze vlakte van het vliegveld waar ze hun rolschaatsdansje inoefenen: dat is helemaal mijn jeugd. Niet het rolschaatsen, want dat deed ik toen nog niet, maar wel dat gevoel van ruimte. Er zit echt een diep verlangen naar weidse vlaktes in mij. Het eerste wat ik doe als ik ergens kom, is checken hoe ver ik vanop die plek kan kijken.»

HUMO Sara kan heel ver kijken, want alles ligt nog open. De liefde, bijvoorbeeld: ik geloof dat elke man zijn eerste jongensverliefdheid herbeleeft wanneer Kenneth – het zoontje van een andere marktkramer – zich in de film laat betoveren door Sara.

Van Wesemael «Grappig dat jij het door de ogen van Kenneth bekeken hebt, want ik was vooral met Sara bezig, met hoe zij Kenneth ziet. Ze wordt zich bewust van haar lichaam, ze wil hem iets tonen, ze wil indruk maken.»

Segers «Goeie blik heeft die jongen.»

Van Wesemael «Andres Doise, die Kenneth speelt? Ja, schoon ventje, hè.»


Komt een man bij de dochter

HUMO Het decor heb je dus geleend uit je jeugd. Hoe autobiografisch is het verhaal zelf?

Van Wesemael «Het is duidelijk geënt op mijn jeugd – ik heb tijdens het schrijven mijn familie ook uitgebreid geïnterviewd. Maar ik heb er wel over gewaakt dat het geen narcistische rêverie werd – het moest een universele film zijn waarin jij je ook herkent.

»Maar concreet: net als in de film had mijn vader twee kinderen uit een vorig huwelijk. En kreeg hij er nog eens vier met mijn moeder – ik was de laatste. Ze hebben ook echt café Derby uitgebaat, zij het maar een jaar.»

undefined

null Beeld

undefined

''Café Derby' mocht geen narcistische rêverie worden; het moest een universele film zijn waarin jij je ook herkent' Lenny Van Wesemael

HUMO In de film gaat het tijdens het pausbezoek aardig fout voor Georges – ik verklap hier uiteraard niet hoe. Ook op ware feiten gebaseerd?

Van Wesemael «Ook dat, ja. ’t Was zo’n verhaal dat op familiefeesten altijd weer opgerakeld werd. En waar ik me vervolgens in vastgebeten heb, want zo’n populair verhaal verbergt meestal nog andere, naar de bodem gezonken verhalen.

»Georges, in wie je dus mijn vader mag herkennen, is zo’n man die altijd voor iedereen goed wil doen – en daarbij niet in de gaten heeft dat hij grenzen overschrijdt die je niet over kán. ‘Hij is zo goed dat hij slecht wordt,’ zeggen ze soms toch over iemand? Dat is hij helemaal. Georges heeft uiteindelijk een verwoestend effect op zijn omgeving, maar toch wil ik dat de kijker hem graag ziet. Omdat zijn intenties altijd zuiver zijn: hij droomt, en hij wil iedereen laten meegenieten van de droom. Zo was het met mijn vader ook: zijn ideeën waren vaak knettergek, maar hij kreeg iedereen wel mee. Het heeft zijn schoonheid, hè, iemand die durft te gaan voor zijn dromen, een beetje roekeloos is, de dingen altijd groter ziet dan ze in wezen zijn. Altijd spannend, nooit saai. Maar de omgeving moet wel veel puin ruimen.»

HUMO In ‘Café Derby’ kijken we door de ogen van Sara. Het beeld van haar vader verandert doorheen de film: eerst is ze idolaat van hem en geniet ze volop van de dromerige entente tussen vader en dochter. Daarna komt de boosheid en neemt ze afstand.

Van Wesemael «Het moment waarop je beseft dat je ouders niet perfect zijn, dat ze ook maar wat proberen, luidt een heel interessante periode in je leven in.»

Segers «Wanneer was dat moment er bij jou?»

Van Wesemael «De periode net voor de dood van mijn vader – hij is gestorven op zijn 55ste, toen ik 11 was. Ik was me heel afstandelijk gaan gedragen, wilde niet meer met hem praten, weigerde nog lief te zijn voor hem. En ik besefte wel dat hij met zijn risico’s ons gezin in gevaar bracht, maar eigenlijk was dat niet de reden van mijn verzet. Wel: dat hij er zo oud en futloos was gaan uitzien – zo móé. Hij had de klap te veel gekregen nadat zijn plannetje tijdens het pausbezoek verkeerd was uitgedraaid. Maar daar had ik natuurlijk geen boodschap aan: ik wilde mijn levenslustige, viriele, onaantastbare vader terug. Ik reageerde ook behoorlijk koel op zijn dood. Pas nu, door ‘Café Derby’ te maken, durf ik met heldere ogen naar die periode kijken.»

Segers «Toen ik de film zag, besefte ik dat je daar jaren mee rondgelopen moet hebben. Met die gedachte: ‘Ik ben eigenlijk niet zo lief geweest tegen mijn vader. En ik heb het niet meer kunnen goedmaken.’»

Van Wesemael «Heel die thematiek is er automatisch ingeslopen – blijkbaar moest het er toch uit. Het was ook heavy, hè: voor mijn moeder is het niet gemakkelijk geweest om met zo’n avonturier te leven.»

undefined

'Eigenlijk wist mijn moeder niet zoveel van wat mijn vader deed. Da's toch een les geweest, ook voor mij: je mag nooit afhankelijk zijn' Lenny Van Wesemael

HUMO Wat voor iemand is zij?

Van Wesemael «Ook iemand met flink wat avontuur in het bloed. Ze was op jonge leeftijd in haar eentje van Nederland naar België verhuisd. Officieel omdat ze Frans wilde leren, officieus omdat de discotheken hier langer openbleven (lacht). Ze werkte in een café, leerde mijn vader kennen en is hier blijven hangen. Er kwam thuis altijd superveel volk over de vloer, en na een tijdje dachten ze: ‘Kunnen we dan niet beter geld vragen voor ons bier?’ Waarop ze dus hun eerste café openden (lacht).

»Na de dood van mijn vader heeft mijn moeder de touwtjes stevig in handen genomen. Minder risico’s, meer realisme. We kregen veel kansen: al haar kinderen hebben gestudeerd. En er was veel liefde.

»‘Ik had veel meer moeten zijn wie ik nu ben,’ zegt ze nu. Ze had mijn vader wat tegen zichzelf moeten beschermen. Maar het was de tijd waarin de verantwoordelijkheid automatisch bij de man lag. Hij was het gezinshoofd, hij deed de papieren. Eigenlijk wist mijn moeder niet zoveel van wat er gebeurde. Da’s toch een les geweest, ook voor mij: je mag nooit afhankelijk zijn.»

HUMO In de film komt Georges er pas heel laat achter dat zijn oudste dochter al een poos de interessantere hoofdstukken van de Kama Sutra verkent met een getrouwde man. Doceer je daar ook een lesje? Dat vaders, hoe hecht en idyllisch de band ook is, doorgaans pas als laatste te weten komen wat hun dochters uitvreten?

Van Wesemael «Nee, ik wilde in die scène vooral de vader laten zien die alles aan het verliezen is. Hij is op dat moment al van zijn voetstuk gevallen, en hij blijft maar vallen. Want hij stoot op iets waarover hij zijn dochter in principe streng mag toespreken, maar dat lukt al niet meer. Hij krijgt de kans niet om haar te berispen, want zij snauwt hem al toe: ‘Wat weet gij van de liefde?’»

undefined

null Beeld

undefined

'Toen ik de film zag, besefte ik dat je jaren rondgelopen moet hebben met de gedachte: 'Ik ben niet zo lief geweest tegen mijn vader. En ik heb het niet meer kunnen goedmaken'' Ben Segers

HUMO Jij hebt twee dochters uit je eerste huwelijk, Ben. Genoeg food for thought naar binnen gewerkt dankzij ‘Café Derby’?

Segers «Ik hoop in de eerste plaats dat mijn dochters niet naar mij kijken als de man die ik ben voor velen – de acteur. Ze moeten naar mij kijken als wie ik echt ben – de vader. Maar dat hoef ik ze niet in te peperen: ze doen het uit zichzelf.

»Maar het gegeven uit de film – de dochter die naar haar vader kijkt en niet de held ziet die ze altijd voor ogen heeft gehad – is me wel bekend. Ik ben weggegaan bij de mama van mijn twee dochters. Ik heb toen meermaals gedacht dat ik in hun ogen wel een belabberde papa moest zijn. Want beslissen om weg te gaan bij hun mama impliceerde voor een deel ook weggaan bij hén. Zeker in het begin, wanneer ik mijn kinderen na een weekendje weer thuisbracht bij hun mama, dacht ik tijdens de terugrit: ‘Wat moeten zij nu wel denken?’»

Van Wesemael «Maar ik heb het gevoel dat je voor hen wel nog altijd de held bent.»

Segers «Ze zijn ook nog jong, hè. Maar ooit zal het moment nog wel komen: ‘Ge zijt weggegaan! Ge waart er niet!’ En dan zal ik dat moeten aanvaarden.»


Zonder Gène, met Gène

HUMO Hoe is het voor jou om die roerige verhalen van Lenny te horen, Ben? Jij komt uit een klassiek gezin.

Segers «Ik verbaas me nog altijd over de plantrekkerij die in de familie van Lenny zit. ’t Zijn mensen die met het hoofd omhoog lopen, die plannen maken, die weigeren om te kniezen. Mensen die dúrven, ook. Een mama die in haar eentje van Holland naar België trok, een papa die al twee kinderen op een ander had: in die tijd was dat redelijk revolutionair, hè.

»Lenny is zelf ook zo’n plantrekker. Soms zou ik willen dat ik ook zo opgegroeid was – zonder afbreuk te doen aan mijn opvoeding, want die was prima. Lenny regelt de boel, terwijl ik meestal wat achter de dingen aanhuppel. Ik ben een diesel, een trage – in alles. Lenny staat ’s ochtends op en begint aan haar dag. Energiek, vitaal, met een plan. Ik kijk eerst nog even slaperig uit m’n ogen en moet altijd weer even denken hoe je dat precies doet, aan een dag beginnen.»

HUMO Met welke ogen keek je naar je vriendin tijdens het maken van de film?

Segers «Dat ze dat verhaal zelf geschreven en gefilmd heeft is op zich al veel, maar het meest stond ik versteld van de manier waarop ze haar kind verdedigde. Op de set, in de montage: zij wees de richting aan, en je moest pittig uit de hoek komen om haar te doen twijfelen. Terwijl er tijdens het hele proces toch voortdurend mensen opduiken die dingen anders willen. Ik kies in zo’n situatie al snel voor het compromis.»

Van Wesemael «Film is niet voor mietjes. Je moet een zekere felheid in je hebben, je gevoel durven volgen en dat ook blijven verdedigen tegenover anderen. Ik hou van leiding geven. Dat heeft zeker wat te maken met mijn positie in het gezin. Als jongste was ik al snel bedreven in aanvoelen wat anderen wilden, uitzoeken wie welk standpunt vertolkte, en vervolgens slim onderhandelen. De boel bijeenhouden, ik kan dat wel.»

Segers (knikt) «Daar ben jij heel goed in. Dat moet ook, in de mannenwereld die film nog altijd is. Jij bent de doortastende, ik het watje.»

HUMO Jij gaat het conflict liever uit de weg.

Segers «Maar gek genoeg niet in onze relatie. In die mate dat ik soms schrik van mezelf – dat ik toch even sta te kijken van de nijdigheid die blijkbaar toch in mij zit, en van de felheid waarmee ik die durf te uiten.»

Van Wesemael «Dat zal dan echte liefde zijn, zeker?»

undefined

'Er wordt ambiance van mij verwacht, en dus geef ik dat. Eigenlijk is dat een variant van het conflict vermijden, hè: de mensen niet willen teleurstellen' Ben Segers

HUMO Heb je getwijfeld om hem te casten, Lenny?

Van Wesemael «Neen. Al lang voor we elkaar kenden, zat er een steekkaartje ‘Ben Segers’ in mijn hoofd. Ik ging altijd heel graag naar de stukken van Olympique Dramatique kijken (het theatergezelschap dat Segers mee oprichtte, red.). En het is sowieso aantrekkelijk om een grappige vent op je filmset te hebben.»

Segers (sip) «Jij zag me dus ook weer als de komische acteur?»

HUMO Daar is het Ben Segers-complex: zuchten naar een ernstige rol, gecast worden als de funny guy.

Segers «Da’s overdreven: een complex is het zeker niet. Maar ik durf tenminste mijn ergernis te benoemen.»

Van Wesemael «En ik begrijp ze – ik wilde ook absoluut dat de rol van Ben in ‘Café Derby’ een serieuze rol zou zijn. Ik vond het fijn om hem te regisseren – al was het moment waarop hij een andere vrouw moest kussen wel een béétje raar (lacht). Maar ik kon het allemaal verbazend goed van elkaar loskoppelen: er was de film en er was onze relatie, en die liepen elkaar nergens voor de voeten.»

undefined

null Beeld

undefined

'Lenny Van Wesemael: 'Het verhaal van mijn vader werd altijd weer opgerakeld op familiefeesten. Zo'n populair verhaal verbergt meestal nog andere, naar de bodem gezonken verhalen.'

HUMO Een citaat van jou, Ben, uit je vorige Humo-interview: ‘Lenny is heel open en sociaal, en als regisseur was ze natuurlijk het middelpunt van de set, omringd door stoere boys. Daar stond ik soms wel met enige jaloezie naar te kijken.’

Van Wesemael «Hij stond er na elke draaidag, ja – even subtiel checken of de regisseur ook nog zijn vrouw was (lacht). Maar op een aardige manier, hoor.»

Segers «Het was meer bewondering dan jaloezie. Lenny wist wat ze wilde én ze bleek een heel goed gevoel te hebben voor hoe je een acteur gidst. Ze bracht me soms aan het twijfelen – gezónd aan het twijfelen.»

Van Wesemael «Rob, zijn personage, moest een sobere man zijn. Dus heb ik de ingebakken uitbundigheid van Ben af en toe wat getemperd.»

Segers «Maar zo werk ik het liefst. Even uit m’n comfortzone gebracht worden, een ogenblik wankelen, en dan ben ik op m’n best.»

HUMO Haal je hem ook aan de keukentafel uit zijn comfortzone, Lenny?

Van Wesemael «Ik geloof het wel. (Tot Segers) Ik ben veel strenger voor je dan anderen. Ik rol geen rode loper voor je uit.»

Segers «En daar ben ik heel blij om.»

HUMO Zoals Ben het zelf eerder formuleerde: ‘Ze is niet de soigneur, wel diegene die mij mondjesmaat leert om mezelf te soigneren.’

Van Wesemael «Het is soms makkelijker om iemand te verzorgen, om het leven van de ander in handen te nemen. Maar daar help je die ander niet mee.»

HUMO Waar ben je indertijd verliefd op geworden?

Van Wesemael «Ben kan zo overtuigend zijn. Ik heb het moeilijk om mijn emoties te uiten, terwijl hij heel eerlijk en argeloos uitdrukt wie hij is en hoe hij zich voelt. Er is geen reserve, en dat vind ik heel aantrekkelijk.

»Toen we elkaar pas kenden, gebeurde het weleens dat hij thuis plots gitaar begon te spelen terwijl ik bij hem was. Niet als patserige versiertruc, gewoon omdat dat exact was wat hij op dat moment wilde doen: een beetje in zichzelf gekeerd zitten tokkelen op zijn gitaar, wat voor zich uit zingen. Daar sprak een mooie puurheid uit, een kalmte ook, en daar viel ik helemaal voor. Want Ben kan heel wild zijn, maar net zo goed is hij de man die rustig en ingetogen thuiszit, en genoeg heeft aan zijn eigen hoofd.»

Segers «Voor de buitenwereld pomp ik mezelf altijd wat op. Er wordt ambiance van mij verwacht, levendigheid en jongensachtige humor, en dus geef ik dat. Eigenlijk is dat een variant van het conflict vermijden, hè: de mensen niet willen teleurstellen.»

HUMO De bezegeling van jullie liefde geniet momenteel een gastronomisch maal, geserveerd door je rechterborst, Lenny. Smakelijk trouwens, Gène.

Van Wesemael «Het is heel maf om nu te beseffen wat een ouder voelt. Dat er zoveel liefde in één mens past! En het dringt nu tot me door dat mijn ouders dat dus óók gevoeld moeten hebben, en dat ik dat al die tijd niet beseft heb.»

Segers «Sinds Gène er is, zie ik een heel warme, zorgzame kant aan je. Een concrete, rechtstreekse gloed van tederheid.»

Van Wesemael «Ik zei het al: ik ben niet iemand die morst met gevoelens. Die kleine stroefheid wordt door Gène totaal weggeveegd. Het is niet mijn natuurlijke staat om ‘Ik zie u graag’ te zeggen, maar tegenover Gène gaat dat helemaal vanzelf.»

Segers «En dat is uiteindelijk toch waar het allemaal om draait: dat je zonder weerstand ‘Ik zie u graag’ kunt zeggen.»


Bekijk de trailer van 'Café Derby'

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234