null Beeld

Ben X

Op het jongste filmfestival van Montréal kon 'Ben X' rekenen op een staande ovatie, een behoorlijk indrukwekkende prijzenregen, en tonnen loftuitingen rekenen.

Erik Stockman

Echt verbazend is dit niet, want deze onversneden crowdpleaser bárst van de elementen die er bij een volle zaal ingaan als zoete koek: een actueel human interest-onderwerp, een driftig aan de hartsnaren rukkende plot, een hip ogende filmstijl, én een dikke tranen verwekkende finale waarin de goeien onder aanzwellende muziek triomferen en de smeerlappen de rekening krijgen gepresenteerd. Enkele meer kritisch ingestelde geesten, zoals de journalist van het belangrijke filmtijdschrift Variety, waren evenwel een stuk minder onder de indruk, en ook bij ons - en sorry dat we het feestje weer moeten komen verpesten - drukte de debuutfilm van Nic Balthazar, de immer goedlachse reporter van 'Vlaanderen Vakantieland', op zowat alle foute knopjes.

Zoals u intussen allicht wel weet, schetst Balthazar in 'Ben X' het op ware feiten gebaseerde portret van een autistische jongen die door zijn klasgenoten het bloed vanonder de nagels wordt gepest. De cruciale vraag is natuurlijk: hoe moet je in godsnaam de innerlijke gevoelswereld van een autist filmisch weergeven? Regisseur Harmony Korine, die in 'Julien Donkey-Boy' in de verwrongen geest van een jonge schizofreen trachtte door te dringen, speelde het klaar via een ultrabeklemmende (en net daarom bijzonder doeltreffende) Dogma-aanpak, maar Balthazar en cameraman Lou Berghmans vonden jammer genoeg niets beters dan een flitserige filmstijl (blijkbaar hadden ze de gele kleurenfilters uit 'Windkracht 10: Koksijde Rescue' nog ergens in een lade liggen) die van geen kanten bij het ziektebeeld in kwestie past (hilarisch: Balthazar heeft via één of ander digitaal techniekje een soort galmeffect op de dialogen laten zetten, waardoor alle acteurs voortdurend met een echo lijken te spreken, eken, eken). Wat die volle zaal in Montréal overigens niet zal hebben opgemerkt, is de enigszins twijfelachtige kwaliteit van de Vlaamse voice over. Balthazar kreeg tijdens het neerpennen van Bens innerlijke monoloog blijkbaar niet genoeg van allerlei flauwe taalspelletjes, wat resulteert in een onafgebroken stroom van ongewild lachwekkende zinnetjes als 'Ze gaan mij onderzoeken. Maar waar-onder?'; 'Ik moet eraan gaan; maar waar-aan?' en - onze persoonlijke favoriet - 'Toen kwam de waarheid, de zwaarheid'.

Alles goed en wel, zegt u, maar de cast is toch onberispelijk? Hmmmmmmmmmmm: hoewel hij een keinijg schooltasje op de rug draagt, oogt de achtentwintigjarige Titus De Voogdt naar ons gevoel echt wel een tikkeltje te ouwelijk om nog een zeventienjarige pestkop-scholier te kunnen vertolken, en hetzelfde geldt jammer genoeg voor de eveneens achtentwintigjarige hoofdrolspeler Greg Timmermans: zeker geen slecht acteur, maar te oud voor de rol. Maar wat ons pas écht doet mopperen, is de bedenkelijke wijze waarop Balthazar de feelgood-factor tijdens de hoogst onrealistische ontknoping naar buikkrampverwekkende hoogtes zit te stuwen. Alsof iemand hem met een toverstokje een stuk minder autistisch heeft gemaakt, blijkt Ben plots in staat om samen met zijn ouders a cunning wraakplan te bedenken: sommige kijkers zullen die wending hartverheffend vinden, wij vinden het een van slechte smaak getuigende knieval voor de commercie. En dat is de waarheid, de zwaarheid.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234