null Beeld

Benjamin Clementine - I Tell a Fly

Ik ben er nog niet uit of Benjamin Clementine een half genie is, dan wel een licht geschifte plantrekker die blufpoker speelt in een biotoop waar blufpoker al te vaak wordt beloond: de popmuziek. Op Rock Werchter speelde de ster die amper vier jaar geleden nog dakloos was een grillige, bijwijlen amateuristische maar altijd intrigerende set. Hij was – of spéélde – een eigenzinnige excentriekeling die duidelijk begreep dat hij zich op een podium heel wat meer kon permitteren dan ernaast, en die vastbesloten leek om dat hiaat in de wet maximaal uit te buiten.

Clementine neuzelt soms melodramatisch als Antony Hegarty, deelt ook diens theatraliteit en ongrijpbaarheid. Maar wat op plaat telt, is de muziek, en dan kan het mij eerlijk gezegd niet schelen of de maker ervan een voormalige dakloze is dan wel een miljardair, mijn beste vriend of mijn grootste vijand is. Intussen kan Clementine ook niet meer beweren dat hij een wereldvreemde kluizenaar is die toevallig in een opnamestudio is beland.

Met ‘I Tell a Fly’ wint hij alvast de wisselbeker voor Meest Bizarre Cd-titel. Maar met ‘Phantom of Aleppoville’ ook die van Meest Politiek Correcte Protestsong. Ook dat suikerspinkapsel is lichtjes verdacht: een man die meer tijd (trust me, ik heb het aan een kapster gevraagd) stopt in zijn kapsel dan wijlen Amy Winehouse wil opvallen. Een duet tussen die twee, dát had ik graag gehoord, ik wed dat ze fan van elkaar zouden zijn geweest.

De songtitels schetsen zijn verleden, heden en levensfilosofie: ‘Better Sorry Than Safe’ (de Engelse spreuk beweert het tegendeel), ‘God Save the Jungle’… Hij heeft gevoel voor humor, getuige ‘Paris Cor Blimey’ (in de Londense onderwereld is dat een uitroep van verbazing of bewondering) en ‘Ode from Joyce’ (een woordspeling op Schillers/Beethovens ‘Ode to Joy’). Hij zingt vaak over aliens (in beide betekenissen – buitenaardse wezens en vreemdelingen/vluchtelingen). En dat hij op z’n eentje het in de popmuziek verguisde (en sinds ‘Golden Brown’ van The Stranglers niet meer gehoorde) klavecimbel rehabiliteert, verdient ook respect.

Dat Clementine uniek is, kan niemand ontkennen. En dat hij op één of andere manier, hoe grillig zijn composities en karakter ook zijn, meestal niet op z’n bek gaat, is verbazend. Hij opent z’n mond en de soul rolt er afgewerkt uit. Alleen: het ontbreekt hem voorlopig aan grootse songs. Alles op deze plaat is boeiend, maar niet beklijvend, laat staan dat het je van je sokken blaast. Dakloos zal de voormalige busker Benjamin Clementine nooit meer zijn. Nu nog paleisjes van songs.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234