null Beeld

Bent Van Looy - Pyjama Days

Als je bedenkt dat ‘Pyjama Nights’ veel logischer zou zijn, besef je meteen wat met ‘Pyjama Days’ wordt bedoeld. ‘30 Days Without Sun’ opent heel mooi en heeft wat mij betreft de meest idyllische outro van dit jaar én het vorige. En het peil zakt twaalf songs lang amper. Mooie melodieën, een inventieve maar nooit opdringerige of aanstellerige productie, en een sfeertje waarbij je naast de soundtrack meteen ook de film, het landhuis en de folly zou willen aankopen.

Ik zou zo dertig veelal Britse artiesten uit de periode 1965-1995 kunnen noemen waar Bent Van Looy goed naar geluisterd heeft, maar ‘Pyjama Days’ is meer en beter dan zomaar een pastiche. Vreemd detail daarbij: ooit zongen alle Belgische popartiesten met een Engels accent, nu klinkt zelfs gentleman Bent Van Looy Amerikaans.

Ik heb maar één kleine bemerking: versnippering van talent is altijd zonde. Nu eens Parijs, dan weer Antwerpen of Gent, nu eens een radioprogramma, dan weer flirten met mode of muurverf adverteren of zelf schilderen of opdraven als coach in ‘The Voice’ of… Is Van Looy een rusteloze ziel of wil hij iets te nadrukkelijk alomtegenwoordig zijn?

Want wat leert ons de popgeschiedenis, of meer nog, de kunstgeschiedenis, of nog breder, de geschiedenis tout court? Dat alle grote talenten monomaan waren: álles voor dat ene project, door die ene weg razen zonder omkijken. Je eigen race lopen en niet die van een ander. Vertaald naar de Belgische popmuziek: had Mauro geen tijd en energie gestopt in zes miljard nevenprojectjes, dan had Tom Barman nu in zíjn groep gespeeld in plaats van andersom. Kortom: ‘Pyjama Days’ is een goeie plaat, maar ik vermoed dat ze nog iets beter had kunnen zijn als Bent Van Looy er de voorbije jaren al zijn tijd en energie in had gestopt.

Zijn specifieke sound dreigt ook tussen twee stoelen te vallen: zijn muziek is te subtiel, te geraffineerd en te gelaagd om de doorsneeluisteraar te bekoren, maar te poppy en niet extreem, therapeutisch of out there genoeg om de liefhebbers van getormenteerde pseudo-avant-gardeartiesten te plezieren. Anders gezegd: te goed voor het plebs, maar niet arty farty genoeg voor de kenners.

Maar dat Van Looy in ons landje bijna een genre apart is en beschikt over een talent en een blik op de wereld die bepaald niet doorsnee zijn, daarover bestaat geen discussie meer. Wat hij nodig heeft, is een onweerstaanbare signature tune, één hit die de wereld de oren doet spitsen en honger doet krijgen naar meer. Want elegante subtiliteit wordt pas ontdekt nadat mensen het uithangbord niet kunnen negeren. Tot dan volstaat deze mooie, lyrische plaat ruimschoots.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234