Bert Ostyn (Absynthe Minded): de 10 platen die zijn leven veranderden

Vijf jaar na ‘As It Ever Was’ is Bert Ostyn – één soloplaat, twee koters en drieënhalve rimpel rijker – terug naar zijn oude honk getrokken, om samen met ancien Sergej Van Bouwel en een trio nieuwe gezichten ‘Jungle Eyes’ in te blikken, de zesde plaat van Absynthe Minded, die nu vrijdag in de winkels ligt.

'Dankzij Nirvana wist ik in één klap wie ik was: een punkrocker'

Het nieuwe Absynthe Minded heeft ook een nieuwe platenfirma. Het Brusselse hoofdkantoor van Sony Music Belgium is Bert Ostyn nog dermate vreemd dat we op zoek naar de uitgang om in de buurt op een terrasje te gaan zitten, head first op een blinde muur bonzen. Toch fijn dat hij beter zijn weg blijkt te kennen in het lijstje met de tien platen die zijn leven veranderden.


1 Nirvana – ‘Nevermind’ [1991]

Bert Ostyn «In 1991, op mijn 10de, zijn we met het gezin op reis gegaan naar Valencia, waar mijn oom Sam als vertaler-tolk aan de kost kwam. Ik zal nooit het moment vergeten waarop hij ‘Nevermind’ van Nirvana in de cd-speler stak: ‘Hier moet je eens naar luisteren.’ Wat muziek betreft, beleefde ik toen mijn eerste echte Alles Werd Anders-moment: de aanvangsakkoorden van ‘Smells Like Teen Spirit’ waren amper koud of ik was al fan voor het leven. ’t Was een raket, een mokerslag, een plaat die er in één klap voor zorgde dat ik een soort identiteit had: ik was een punkrocker.»

HUMO Had je dan nood aan een identiteit?

Ostyn (knikt) «Op de lagere school heb ik er nooit echt bij gehoord, en later, op het Heilig-Hartcollege in Waregem, was ik al evenmin de populaire jongen. De outcastmuziek van Nirvana sprak me dus bijna automatisch aan, net zoals het ‘fuck you I won’t do what you tell me’-idee van een groep als Rage Against The Machine. Die heilige woede vond ik geweldig, al vraag ik me in een cynische bui weleens af wat al die Che Guevara-vlaggen en vuisten in de lucht eigenlijk hebben opgeleverd. Om over het droeve lot van Kurt Cobain nog maar te zwijgen: toch intens zielig hoe hij aan zijn einde is gekomen? Ik kan dat niet goed rijmen met de onverwoestbare klasse van die ene plaat, ‘Nevermind’, die me ertoe heeft aangezet om gitaarles te volgen en zelf een groepje te beginnen.»


2 Radiohead – OK Computer [1997]

Ostyn «Op de eerste twee platen van Radiohead klonk Thom Yorke wat al te getormenteerd naar mijn zin, maar met ‘OK Computer’ heeft hij – en met hem Radiohead als geheel – mijn twijfels weggeblazen. ’t Is een geweldig intelligente plaat, waarop dingen gebeuren – qua studiotechnieken, drumpatronen en het gebruik van synthesizers – die tot dan toe niet in rockmuziek thuishoorden. Bovendien staat er in de vorm van ‘Karma Police’ ook De Perfecte Song op, inclusief briljante tekst en dito videoclip. Ik wou dat ik het zelf geschreven had.»


3 Tom Waits – Mule Variations [1999]

Ostyn «Ik was 18 en zat pas op het Conservatorium in Gent toen ik – silly me – een cd van het skatepunkgroepje Pennywise in huis haalde. In het boekje zat een lijst van alle nieuwe en aankomende releases van Epitaph, het label waarop Pennywise zat: stuk voor stuk punkrockplaten van groepen als NOFX en The Offspring. Behalve eentje: ‘Mule Variations’ van Tom Waits – zijn eerste voor Epitaph, ben ik achteraf te weten gekomen, nadat hij door Island was gedropt. Ik heb ’m gekocht en regelrecht fantastisch bevonden, en in geen tijd heb ik het hele oeuvre van Tom Waits naar mijn kot gesleept. Zijn beste werk vind ik de grillige jaren 80-trilogie ‘Swordfishtrombones’, ‘Rain Dogs’ en ‘Franks Wild Years’, al ben ik minstens zo gek van zijn ingetogen eerste twee platen: ‘Closing Time’ en ‘The Heart of Saturday Night’. De figuur Waits spreekt me ook aan: een heel speciale man, die zich oud voelde toen hij jong was, en zich jong voelt nu hij oud is.»

HUMO Ik vraag me weleens af waar de definitieve Tom Waits-documentaire blijft.

Ostyn «Volgens mij blokt hij dat zelf af, omdat hij liever enigmatisch blijft. Wat ik ook kan begrijpen: wil jij Tom Waits zien afwassen?»

HUMO Ja.

Ostyn «Toegegeven, ik zou ook kijken (lacht).»


4 The Beatles – Abbey Road [1969]

Ostyn «Mijn ouders hadden vroeger de rode en de blauwe verzamelaar van The Beatles in huis: ik ben dus met hun muziek opgegroeid, al heeft het tot mijn 16de of 17de geduurd voordat ik ze cool genoeg vond om ermee te dwepen. In het repetitiekot van ons toenmalige groepje Goldfish hadden we een platenspeler staan waarop we vaak iets van The Beatles draaiden, vooral de latere platen: ‘Revolver’, ‘Rubber Soul’, ‘The White Album’, ‘Abbey Road’... Alleen voor ‘Sgt. Pepper’s’ heb ik het wat minder.»

HUMO Dat hebben we dan met elkaar gemeen.

Ostyn «Het moet een waar evenement geweest zijn toen die plaat in de jaren 60 uitkwam, maar nu is de impact toch wat minder groot – zo’n McCartney-song als ‘When I’m 64’ klinkt mij toch net iets te koddig in de oren. ‘Abbey Road’ is een blijver: een absoluut meesterwerk, heel rijk gearrangeerd, met briljante songs als ‘Here Comes the Sun’ van Harrison en ‘I Want You (She’s So Heavy)’ van Lennon. En in de gewéldige medley op de B-kant toont Ringo nog eens hoe goed hij wel kan drummen.»


5 Miles Davis – Bitches Brew [1970]

Ostyn «Miles Davis heb ik leren kennen met ‘Kind of Blue’, een instapplaat die ik iedereen zou aanraden, maar ‘Bitches Brew’ was de soundtrack bij de eerste twee jaren van mijn studententijd: ik associeer die plaat met het Gentse uitgaansleven dat ik toen driftig begon te verkennen, en de kunstminnende mensen met wie ik toen optrok. ’t Was de plaat die mij en mijn vrienden verbond, en die een nieuwe wereld voor ons opende: we kwamen allemaal uit de rockwereld, en ineens ontdekten we een volkomen andere muzikale taal, de experimentele jazz. We kíckten echt op de broeierige, buitenissige sound van ‘Bitches Brew’, een grotendeels geïmproviseerde plaat die voor het eerst rockinvloeden in de jazz bracht, maar nooit de foute kant opgaat – het wordt nergens jazzrock of funkjazz. Miles heeft met ‘Bitches Brew’ muren gesloopt: plots werd hij ook gevraagd om op rockfestivals te komen optreden.

»Man, ik heb op YouTube een video gezien van zijn optreden op het Isle of Wight-festival van 1970: voor een grotendeels blank hippiepubliek speelt hij een set van 35 minuten, zonder één keer te stoppen. Hij ziet er fantastisch uit in zijn blauwe broek met witte stiksels, en hij moet zijn vinger nog maar hálf opsteken en de band is mee. Wanneer hij de laatste noot op zijn trompet heeft gespeeld en de band nog even doorgaat, zie je twee roadies van één of andere rockband Miles nastaren terwijl hij van het podium stapt: ‘Van welke planéét komt die gast?’ Magisch.»

'Het is mijn grote droom om ooit een symfonie te schrijven voor een groot orkest.'


6 Aphex Twin – Windowlicker [1999]

Ostyn «In dezelfde periode als die waarin ik naar Miles begon te luisteren, heb ik Aphex Twin ontdekt. Dat ging via ‘Windowlicker’, de single waarmee hij het zowaar tot MTV schopte – je herinnert je vast de nogal uitzinnige videoclip. Inmiddels heb ik veel, zo niet alles, van Aphex Twin en al zijn aliassen in huis; ik ben met name een fan van zijn ‘Analord’-serie, die vind ik echt hors catégorie. Zijn platen, en ook die van zijn labelgenoot Squarepusher, hebben me ertoe aangezet om zelf met computers te beginnen prutsen, en van die zenuwachtige junglebeats in elkaar te flansen.

»Trouwens: ook de mannen van Radiohead praten over Aphex Twin, hè? Hij was een grote invloed op ‘Kid A’ en ‘Amnesiac’, platen die volgens mij zelfs beter zouden hebben gewerkt dan ‘OK Computer’ als ze vijf of zes jaar later zouden zijn uitgebracht. In die tijd, de vroege jaren 2000, werden elektronische drums nog vooral geassocieerd met zwartzakkenmuziek, de new wave uit de jaren 80 à la Sisters Of Mercy. Radiohead maakte daar komaf mee, en dat had in eerste instantie met Aphex Twin te maken.»


7 Rhythm and Sound – See Mi Ya [2005]

Ostyn «De grote Jean-Marie Aerts, een zware dubfanaat, heeft me ooit Rhythm And Sound leren kennen, twee Berlijnse producers die gedurende een jaar of vijf, zes een heleboel platen hebben uitgebracht die de grens tussen dub en ambient bewandelden – twee muziekstijlen die ik bij momenten graag opzet. Ik heb die platen allemaal gekocht, maar het one riddim-album ‘See Mi Yah’ – ’t is in wezen de hele tijd hetzelfde nummer, maar dan door andere zangers geïnterpreteerd – heb ik werkelijk grijsgedraaid. Lange tijd is het ook de vaste plaat geweest die we met Absynthe Minded opzetten vóór een optreden, als we in een kleine club speelden zonder voorprogramma. We luisterden er ook veel naar tijdens de lange tournees die we hebben gedaan, omdat de tijd er op een aangename manier mee voorbijgaat. ’t Is de perfecte muziek om niets in het bijzonders bij te doen, maar gewoon te zíjn.»


8 Hagen QuartetT – String quartets [1994]

Ostyn «Het is mij om de A-kant te doen: het ‘String Quartet in G Minor, Op. 10’ van Claude Debussy, gecomponeerd in 1893. In 2007 ben ik in eenzelfde zwart gat terechtgekomen als het zwarte gat waar ik nu net uit kom gekrabbeld. De creatieve leegte, bedoel ik, waar iedere muzikant om de zoveel tijd weleens mee worstelt. We hadden in dat jaar ‘There Is Nothing’ uitgebracht en een relatief korte tournee gedaan, en daarna dachten we: ‘Wat nu?’ Zelf had ik een beetje mijn bekomst van pop- en rockmuziek, en van het idee dat je maar zo goed bent als je laatste single. Ik dacht dus: laat ik eens iets heel anders doen.

»Ik ben toen opnieuw in contact gekomen met een leraar compositie van mijn tijd op het Conservatorium, Frank Nuyts, en door zijn enthousiasme heb ik me de hele zomer toegelegd op de concerto’s en suites en symfonieën van Sibelius en Debussy, en op het boek ‘Orchestration’ van Cecil Forsyth. Ik heb dat allemaal vrij grondig bestudeerd, omdat ik de ambitie had om muziek te componeren voor een strijkkwartet. De muzikale taal van een strijkkwartet is voor mij zeer bevattelijk, omdat het vergelijkbaar is met die van een vierkoppige rockband, en omdat je het moet doen binnen het spectrum van de laagste noot van de cello tot de hoogste noot van de eerste viool. Een paar jaar later heb ik mijn ambitie ook kunnen waarmaken voor de soundtrack van de film ‘Turquaze’: een geweldige ervaring die smaakte naar meer. ’t Is dus nog altijd een work in progress.»

HUMO Vertel?

Ostyn «Het is mijn grote droom om ooit een symfonie te schrijven voor een groot orkest. Dat moet magisch zijn.»

9 Bob Dylan – Highway 61 Revisited [1965]

Ostyn «Wat kan ik hierover vertellen dat al niet duizend keer eerder verteld is? Alleen al voor ‘Like a Rolling Stone’ verdient Bob Dylan de Nobelprijs.»


10 Benjamin Clementine – At Least For Now [2015]

Ostyn «Hoe ouder ik word, hoe minder snel ik van mijn paard gebliksemd word door nieuwe muziek – ik denk dat dat voor veel mensen geldt. Maar af en toe gebeurt het nog, en de laatste keer was bij de debuutplaat van Benjamin Clementine: die gast ráákte me vanaf het eerste moment dat ik hem hoorde. ’t Was zijn mooie, lichtjes extravagante frasering die het ’m deed, en zijn stemkleur die me deed denken aan die van Nina Simone. En ook zijn teksten vind ik uitstekend – zoals hij in ‘Nemesis’ bijvoorbeeld onbevreesd een regel uit de Bijbel aanhaalt, ‘Treat others the way you want to be treated’: bij de meeste andere artiesten zou het pathetisch klinken, maar bij hem wérkt het.

»Een jaar of tien geleden heb ik een nummer geschreven dat misschien niet zoveel mensen zullen kennen, maar voor mij veel betekent: ‘Attitude Gratitude’. ’t Gaat erover dat ik altijd veel energie heb gehaald uit artiesten die ik bewonder, en dat ik die mensen daar immens dankbaar voor ben. Ik heb altijd nummers proberen te maken die recht uit mijn hart kwamen, nummers waarin ik míjn verhaal vertelde, en waarmee ik mensen probeerde te raken – nu nog altijd. Maar tegelijk ben ik ook een luisteraar, en een fan; op dit moment dus van Benjamin Clementine. Mensen als hij stemmen me optimistisch, en geven me de moed om met volle goesting vooruit te blijven kijken.»

‘Jungle Eyes’ van Absynthe Minded verschijnt op
6 oktober bij Sony.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234