Best Kept Secret: het Humo-parcours

Er wordt in Vlaamse middens nog geregeld smakelijk gelachen wanneer de woorden ‘muziek’ en ‘Nederland’ in één en dezelfde zin vallen, maar voor hun zomerfestivals hebben de Kezen ondertussen betere punchlines dan wij. Dit weekend al kunt u hun Best Kept Secret gaan ontdekken.


Vrijdag 19 juni

Strand Of Oaks - Vrijdag 19 juni, 17.05, Stage One

Een reporter van de humorsite Funny or Die liep vorige week rond op het Governor’s Ball-festival in New York, om er bij loslopende muzikanten te polsen welke vraag hen al veel te vaak en zum Kotzen door journalisten gesteld was geweest. Hij liep daarbij Tim Showalter van Strand Of Oaks tegen het lijf: dat is de geestelijke vader van ‘HEAL’, een plaat die na conclaaf op de Humo-redactie werd uitgeroepen tot de tweede beste van 2014.

Tim Showalter «Ik ben het beu dat iedereen altijd vragen stelt over hoe aantrekkelijk ik ben. Kunnen we even wat minder aandacht besteden aan mijn lichaam, en meer aan de muziek?»

Wat is verder nog van tel in een basiscursus Tim Showalter? Misschien dat hij geen fan is van mouwen; bereid u voor op een stel glorieuze armen. En anders dat één van de beste tracks op ‘HEAL’ de initialen ‘JM’ torst, als ode aan de betreurde Jason Molina van Songs: Ohia en Magnolia Electric Co.

Showalter «Ik heb Jason maar één keer ontmoet, dus vrienden waren we niet. Maar: ik ken geen vrijblijvende fans van zijn werk, ze zijn allemaal hardcore. Iedereen in mijn omgeving die hem goed vindt, is dezelfde mening toegedaan: luister genoeg naar zijn songs en gaandeweg ga je je vanzelf één van zijn dichtste vrienden wanen. Wellicht omdat hij zo veel van zichzelf blootgaf, op een manier die ik nog bij geen enkele andere muzikant ervaren heb. ’t Is vermoedelijk om diezelfde reden dat hij zich als performer zo ongemakkelijk voelde. Maar: het was geen trucje, het was écht. He was the realest, most badass musician of my generation. We hebben ’m veel te jong verloren, en ik voel me verplicht om hem, waar hij ook is, mijn waardering te tonen.»


The Libertines - Vrijdag 19 juni, 22.30, Stage One

De droom die frontmannen Carl Barât en Pete Doherty najoegen toen ze The Libertines opstartten, verwoordden ze ooit zo: ‘We belanden met deze groep ofwel op de top van de wereld ofwel op de bodem van het kanaal.’ Het is uiteindelijke beide geworden. Maar ongeveer een jaar geleden zijn ze opnieuw komen bovendrijven: er waren de reünieconcerten, en in december zijn ze naar Thailand getrokken om nieuwe songs te schrijven. Op Best Kept Secret komt u te weten of dat een succesvolle onderneming is gebleken, dan wel of ze er voornamelijk de lokale economie zijn gaan steunen.

- Toen The Libertines in 2014 in Hyde Park speelden, zei Pete nog dat hij ‘het deed voor het geld’.

Carl Barât «Ik waardeerde zijn eerlijkheid. Ik had het pas verdacht gevonden als hij dat soort dingen níét had gezegd. Pete heeft altijd geld nodig, there’s no fucking hiding that. Maar natuurlijk had het niet alléén met geld te maken. Het ging over de mogelijkheid om terug iets te doen met ons vieren, over samen iets nieuws te crëren. Het ging over liefde. En geld helpt altijd, ook bij liefde.»

- Ik zag in de Britse pers een foto van jullie vieren in Thailand, onder een palmboom. Niet het soort omgeving waarvan je verwacht dat er Libertines-platen geschreven kunnen worden.

Barât «Echt? Ze zeggen: er is niets Britser dan een Brit in het buitenland. Het voelde een beetje als de koloniale tijden.»


Pissed Jeans - Vrijdag 19 juni, 0.00, Stage Five

Wie er nooit toe is gekomen om naar Black Flag te luisteren, kan anno 2015 evengoed bij Pissed Jeans beginnen, één van de favoriete noiserock-hardcorebands van het huis. Worden op Best Kept Vrijdag pas om middernacht op het podium verwacht, maar dat wil niet zeggen dat de jongens de wereld al veroverd hebben: ze touren nog steeds enkel als ze vrijaf krijgen op het werk.

- Zou je, in een ideale wereld, je werk opgeven om je fulltime aan Pissed Jeans te wijden?

Matt Korvette (verbaasd) «Natuurlijk. Ik zou toch een complete malloot zijn als ik zei: ‘Nee, werken in een kantoor met vervelende collega’s, dat is echt té leuk om op te geven.’»

- Ik vroeg het omdat de groep zich nadrukkelijk identificeert met ‘de gewone man’. Zou dat niet gecompromitteerd worden als je géén banale job meer had?

Korvette «Waarschijnlijk. Maar als ik dan alleen nog songs zou kunnen schrijven over aan een zwembad liggen en een zonneslag krijgen, dan heb ik dat ervoor over.»




Zaterdag 20 juni

Hookworms - Zaterdag 20 juni, 20.45, Stage Five

Dit weekend is Hookworms de enige aanwezige band waarvan u de naam níét wenst in te geven in Google Images. Het is ook de band die op Best Kept Zaterdag de lsd in het water zal mengen: hun uitstekende psychedelica komt in gelijke delen noise en melodie, en Julian Cope omschreef de band ooit als ‘de Lynyrd Skynyrd van de shoegaze’. Anderzijds: Cope, de man van The Teardrop Explodes, noemt zichzelf dan weer The New Age Pol Pot, dus alles is relatief.

MB (bas) «Het is Julian Cope, man! Ik vind het al flatterend dat hij onze muziek gehoord heeft, en het goed genoeg vond om er iets over te zeggen. Voor mijn part noemt hij ons de Dido van de black metal.»

- Waarom praten we eigenlijk met een koppel initialen?

MB «MJ, JN, SS, JW en ik hebben hiernaast ook nog een gewone job en een gezinsleven, en het is wel zo aangenaam dat dat gescheiden werelden blijven. Het is gimmick noch artiestennaam, gewoon paranoia. Ook wil ik niet dat mijn ouders alles lezen wat ik tijdens interviews zeg. We dachten dat het gebruik van initialen alles veel gemakkelijker zou maken. Blijkt dat het gevolg vooral is dat we er nu in elk interview vragen over krijgen.»

- Sorry! En de groeten aan SS.


Noel Gallagher’s High Flying Birds - Zaterdag 20 juni, 22.45, Stage One

Komen op zaterdagavond het hoofdpodium afsluiten: Noel Gallagher’s High Flying Birds, die onlangs met ‘Chasing Yesterday’ een puike tweede plaat uitbrachten. Gevraagd of hij nog weleens iets van zijn broer hoorde, zei de Noel in kwestie laatst: ‘Natuurlijk! Niet lang geleden stuurde Liam mij een berichtje. Er stond in: ‘Wanneer komt je duet met Robbie Williams eigenlijk uit?’ (lacht) Cheeky bastard... Nee, Liam is oké. We ontlopen elkaar niet of zo.’

Noel Gallagher «Dat doet me eraan denken: ik las onlangs een interview met Courtney Love, waarin ze zei: ‘Ik kan het niet geloven. Ik ken iedereen, echt iederéén die in Londen woont, maar uitgerekend fucking Noel Gallagher heb ik nog nooit ontmoet. Is die mens zich aan het verbergen voor mij of zo?’ Het antwoord is: ‘Ja, al zolang ik me kan herinneren, ben ik haar aan het ontlopen.’ Toen we ‘Don’t Believe the Truth’ (Oasis-plaat uit 2005, red.) opnamen in LA, was het bijna zover. De receptie belde ons op een dag op met de mededeling: ‘Gewoon even waarschuwen: Courtney Love is net het gebouw binnengestapt.’ Ik wist dat Liam op dat moment in de buurt van de receptie uithing, en dacht: ‘Brilliant, that’s a fucking meeting of minds right there.’ Ik hoorde haar van in de verte al loeien: ‘Waar is Noel?! I GOTTA MEET NOEL!’ Ik graaide een sigaret mee, stapte via de achterdeur naar buiten en trok recht naar mijn motelkamer, waar ik meteen de deur sloot. Ik bedoel: respect voor haar, maar ik kan niet om met d’r lawaaierigheid. Fooking hell: no way.»

- Ik weet niet of je zelf rustiger geworden bent, maar je ziet er wel meer posh uit dan vroeger.

Gallagher «Mijn kinderen gaan tegenwoordig naar een private school – ik wil niet dat ze thuiskomen en ineens als Ali G beginnen te praten. Toen ik opgroeide, had de working class tenminste nog trots, ze waren streetwise, kleedden zich goed, en cultuur was niet iets wat op voorbaat als verdacht werd beschouwd. Als ik nu kijk naar al dat volk met een werkloosheidsuitkering dat tegenwoordig de arbeidersklasse wordt genoemd: dag en nacht verschil.

'Ik drink nog liever benzine dan dat ik Alex Turner hoor praten' Noel Gallagher

»Anderzijds: het volk heeft ook geen stem meer die voor hen spreekt. Arctic Monkeys en Kasabian zijn tien jaar geleden begonnen als working class bands, maar na hen hebben ze geen enkele andere groep meer geïnspireerd. Dat zegt veel. Ik drink trouwens nog liever benzine dan dat ik Alex Turner hoor praten.»


Larry Gus - Zaterdag 20 juni, 0.00, Stage Two

Wie we daar hebben: de uitstekende Larry Gus – een bij DFA onder contract liggende Griek met een neus voor samplerijke, aanstekelijke soultronica – zagen we vorig jaar nog in de vroege namiddag in de Castello op Pukkelpop. Beste bindtekst die dag: ‘Toen ik een paar dagen terug in België landde, was ik blij dat het weer niet zo goed was. In Griekenland is het altijd veel te warm. Warm is niet fijn: wie net als ik vet en harig is, weet wat ik bedoel.’ Fun fact: Larry Gus heet eigenlijk Panagiotis Melidis, en heeft zijn artiestennaam van het Griekse woord ‘larigas’, wat ‘keel’ betekent.

Larry Gus «Ik ben als tiener minder naar concerten kunnen gaan dan ik wilde. Ik ben opgegroeid in Veria, niet veel meer dan een groot dorp; daar viel dus al weinig te beleven. Ik had wel een videocassette met concertbeelden van Nirvana op de ‘In Utero’-tour, die ik zeker honderd keer opgezet heb. Een mens moet iets doen.

»Later ben ik wel naar een paar optredens geweest in Thessaloniki, de tweede grootste stad van het land en niet zo heel erg ver van Veria. Enkele goede concerten, maar ook enkele trauma’s. Ik heb vreselijke herinneringen aan een Ian Brown-concert, en vooral aan één van Morrissey. Echt: walgelijk slecht. We spreken over het eind van de jaren 90. In mijn middelbareschooltijd waren The Smiths mijn favoriete band. Ik was geobsedeerd, alles wat ze ooit hadden uitgebracht nam ik liefdevol en in sneltempo in me op. En na dat Morrissey-optreden heb ik hun platen niet één keer meer opgelegd. Ik krimp nog altijd in elkaar als ik zijn gezicht ergens zie. Concerten kunnen veel kapotmaken, man.»

HUMO Eh, succes straks.


Zondag 21 juni

Jonny Greenwood & The London Contemporary Orchestra - Zondag 21 juni, 11.00, Stage One

De wereldwijd meest geanticipeerde plaat van het jaar schijnt – volgens polls ter zake – de op stapel staande nieuwe van Radiohead te zijn. Het wordt in elk geval tijd, want de vorige was er vier jaar geleden ook al. Tussendoor tourt gitarist Jonny Greenwood met het London Contemporary Orchestra, of toch een delegatie ervan. Samen willen ze rock met modern klassieke muziek vermengen, en spannende nieuwe paden ontdekken door het geluidsmoeras dat zo ontstaat. Om maar te zeggen: de kans is klein dat ‘Karma Police’ op het menu zal staan, maar ga toch eens kijken.

Jonny Greenwood «De concerten zijn vooral gevuld met flarden uit de soundtracks die ik schreef voor de films ‘There Will Be Blood’, ‘Norwegian Wood’ en ‘The Master’. Dat wordt aangevuld met – nieuwe en zeer oude – muziek die door andere mensen geschreven werd. Bach en Purcell en zo.

»Er zit zo veel energie in klassieke muziek. In één van de brieven die Mozart naar zijn vader schreef, schepte hij op over hoe het publiek al na de eerste tonen in een soort wild herkenningsapplaus uitbarstte. Er hing toen nog dat soort rock-’n-rollachtig enthousiasme rond klassieke muziek, en dat is er doorheen de eeuwen uitgeknepen door mensen die te veel belang hechten aan een zogezegd passende gewijde en plechtige sfeer. Luister naar een radiozender waar ze klassieke muziek spelen: na elke compositie zullen ze tien seconden stilte laten vallen. Waarom? Omdat de gevoelige zenuwen van de luisteraar nog niet meteen iets anders zouden aankunnen? Ik vind dat gek.»




Royal Blood - Zondag 21 juni, 19.45, Stage One

Eenvoudig gebleven: Mike Kerr en Ben Thatcher van Royal Blood, een band van wie de faam het afgelopen jaar – na de release van debuut ‘Royal Blood’ in augustus – zo snel is gaan opblazen dat hij beter uit de buurt van scherpe voorwerpen blijft. U kent hun songs ‘Ten Tonne Skeleton’ en ‘Figure It Out’, en zelfs als u geen fan bent, is de kans groot dat hun spanbetonnen bluesgaragebouwwerfhardrock uw oren al eens onverhoeds heeft doen flapperen. Nog meer nutteloze informatie:

- Thatcher is de enige drummer ter wereld die volstrekt eerlijk is over de eerste platen die hij ooit gekocht heeft. Geen Led Zeppelin, Metallica of Radiohead, wel Aqua, The Spice Girls en 5ive. Het is zijn oudere broer die op een gegeven moment gezegd heeft: ‘Luister anders eens naar Queens Of The Stone Age.’

- Er is geen gitaar te horen op het debuut van Royal Blood: Kerr zingt en bast, Thatcher drumt. Het kamerbrede geluid is het gevolg van de beslissing om tijdens de opnames de studio te voorzien van vijf versterkers op maximumvolume. Hoe ze het dan op het podium oplossen? ‘Dat is óns geheimpje (hoge, schrille lach).’


Ariel Pink - Zondag 21 juni, 19.45, Stage Five

Ariel Pink is het beste bewijs dat talent niet altijd in een package deal komt met een aangename persoonlijkheid. Dat wil zeggen: Pink – een multitalent dat gemiddeld om de twaalf maanden een nieuwe plaat kakt en bijna altijd een goede – lijkt vooral heel erg zijn best te doen om de wereld te laten gelóven dat hij een klootzak is. Pink is tijdens interviews en in bindteksten het equivalent van een trol op krantenforums: iemand die vindt dat de ergernis van anderen altijd lekker smaakt. Een bloemlezing.

① ‘Iederéén is een slachtoffer – iedereen, behalve kleine, blanke, toffe kerels die niets anders willen dan hun moeder trots maken, en af en toe een tiet voelen.’

② ‘Ik vind homo’s geweldig. En pedofielen vind ik ook heel tof. Necrofielen zijn fantastisch!’

③ ‘Een feminist heeft ooit traangas in mijn ogen gespoten. Hashtag hate crime.’

④ ‘Elke vent is overduidelijk de slaaf van zijn eigen lul. Vrouwen hebben het toch maar gemakkelijk in het leven: ze hebben geen lul.’

⑤ ‘Het is niet illegaal om een klootzak te zijn. Het is zelfs niet illegaal om een racist te zijn. Níéts is illegaal. Tof.’


Bekijk de aftermovie van de vorige editie van Best Kept Secret:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234