null Beeld

'Beste vrienden': Bruno Wyndaele haalt zijn witte panamahoed weer uit de kast voor een nieuw seizoen

Bruno Wyndaele, heden met patente Sean Connery-baard, heeft zijn kenschetsende witte panamahoed weer uit de kast mogen halen voor een nieuw seizoen van ‘Beste vrienden’, waarvoor hij onder meer Bohemen, Dalmatië en de Costa del Azahar met een bezoekje heeft mogen vereren. Waar zouden de terrasjes hem het meest bevallen zijn?

'De opnames van 'Beste vrienden' zijn één en al stress.' Bruno Wyndaele

Bruno Wyndaele (grinnikt uitbundig) «Ik weet dat wel, hoor, dat iedereen denkt dat ik altijd maar op een terrasje zit, terwijl de kandidaten zich ergens te velde in godsonmogelijke proeven staan uit te putten. Dat is de ‘Tegen de sterren op’-joke, hè? Maar ach, eigenlijk heb ik er geen probleem mee dat men dat denkt. Laat ik je dus maar antwoorden dat ik veruit het meest genoten heb van de terrasjes aan de Costa del Azahar. Werkelijk za-lig, meneer.»

HUMO En nu even ernstig?

Wyndaele «En nu even ernstig: de verantwoordelijkheid voor het welslagen van zo’n onderneming verbiedt mij om ook maar één seconde op een terrasje te gaan zitten. Ik geef het je op een briefje: ’t is echt geen sinecure om vijftien mensen naar een plek te verhuizen waar je nog nooit bent geweest, om daar in een tijdspanne van 48 uur vijftig minuten bekijkbare tv te maken. Daarbij komt nog eens dat ik eigenlijk helemaal niet graag reis: ’t is voor mij dus doorgaans één en al stress. Al moet ik toegeven dat dat deze keer nogal meeviel – ’t is natuurlijk ook alweer het vijfde seizoen, en we hebben een supergoeie ploeg mensen die precies weten wat ze moeten doen.»

HUMO Wat was voor jou het gedenkwaardigste moment van deze reeks?

Wyndaele «Zonder meer de finale van de finale. Maar daar kan ik je helaas geen details over geven, omdat ik je dan moet vertellen wie er in die finale zat. En wat het tweede gedenkwaardigste moment betreft: er waren véél tweede gedenkwaardigste momenten (lacht).»

HUMO Zoals?

Wyndaele «Zoals die keer toen Adil El Arbi en Bilall Fallah, die aan de Costa del Azahar tegen het duo Katja Retsin en Evy Gruyaert streden, halverwege hun queeste een paellapan in het vizier kregen – je weet wel, zo’n gigantische platte schijf. Op dat moment mochten ze hun fiets inruilen voor een scooter, om daarmee hun tocht voort te zetten. Bilall zit aan het stuur, en op een gegeven moment stelt hij Adil de vraag: ‘Lukt dat een beetje, met die pan?’ Waarop Adil: ‘Hoezo, ‘Lukt dat een beetje met die pan’?’ – ‘Wat?! Jij hebt die pan niet mee!?’ – ‘Maar ik wist toch niet dat ik die fokking pan moest meenemen!?’ Er ontstond daar iets dat ik niet beter kan omschrijven dan een gewéldige Marokkanenruzie: zeer grappig, en vooral ook zeer mooi, omdat je op dat moment goed kon zien dat Adil en Bilall een doorleefde vriendschap hebben. Stel dat wij beiden ons in dezelfde situatie zouden bevinden, dan zou ik heel beleefd aan jou vragen: ‘Meneer Jansen, u hebt de paellapan toch meegenomen?’ – ‘Uiteraard, meneer Wyndaele,’ zou jij me in het beste geval antwoorden. ‘Ik heb de verantwoordelijkheid voor die pan op mij genomen, dus u kunt op uw beide oren slapen.’ Dat soort beleefdheidsformules valt weg bij een doorleefde vriendschap: bij het minste ontaardt dat in een gevloek en een getier vanjewelste.

»Regi Penxten en Koen Buyse deden me af en toe zelfs aan een getrouwd koppel denken. Zeker op de momenten waarop ze zich aan discussies over elkaars make-up waagden. Je weet, Koen durft nogal eens kwistig te zijn met het oogpotlood, maar telkens wanneer Regi daar een opmerking over durfde te maken, werd de bal meteen teruggekaatst: ‘En jij dan, met je make-upsacoche!’ Regi heeft een gróte make-upsacoche, hè?

»Maar om nog even op die gedenkwaardigste momenten uit deze reeks terug te komen: een jaar of achthonderd geleden placht een zekere trompetter in Krakau de bevolking te waarschuwen voor Tataarse aanvallen door vanaf een kerktoren een welbepaalde melodie te spelen. Op een gegeven moment werd die trompetter tijdens het spelen van het waarschuwende melodietje door een Tataarse pijl geraakt, waarna hij overleed. Die gebeurtenis wordt sindsdien elk uur – en dus letterlijk élk uur – herdacht: een daartoe aangestelde brandweerman blaast vanaf dezelfde kerktoren dezelfde melodie op zijn trompet, en hij stopt precies op het moment waarop zijn voorganger achthonderd jaar geleden door die pijl geraakt werd. Maar ter zake: ik vond het zeer bijzonder om te zien hoe Wim De Vilder en Goedele Wachters, de ochtend nadat ze op de parking van de VRT waren vertrokken, op die toren stonden met een trompet in hun handen, en uit alle macht probeerden om er een noot uit te persen.»

HUMO Ik mag hopen dat één van jullie medewerkers zich in Tatarenoutfit heeft gehesen en beide nieuwsankers heeft neergeschoten?

Wyndaele (lacht) «Om dat te weten te komen, moet je maar naar het programma kijken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234