null Beeld

Betty Davis - Betty Davis

Houdt u van The Red Hot Chili Peppers? Zorg dan dat u deze twee heruitgaves van Betty Davis te horen krijgt. Zonder deze funkdiva - voorheen fotomodel én mevrouw Miles Davis - zou de muziek van oer-Peppers Kiedis en Flea wellicht anders hebben geklonken, iets wat de heren overigens volgaarne zullen toegeven.

Sander Van den Broecke

'Betty Davis',
'They Say I'm Different'

Betty Davis doet aan funk die vét is (op haar debuut doet de ritmesectie van Sly Stone mee) en toch hard rockt. Blazers, schijnbaar onontbeerlijk in het DNA van zwarte dansmuziek uit de jaren zeventig, heeft ze vrijwel nergens nodig: een bas, een drum, een gitaar en wat toetsen zijn genoeg. Omdat ze haar inspiratie - zo zingt ze zelf in 'They Say I'm Different' - uit de blues van de jaren vijftig en zestig haalt, klinken haar riffs en licks ook een rockpubliek vertrouwd in de oren. Niet toevallig is het aan haar te danken dat Miles Davis naar haar kennis Jimi Hendrix ging luisteren - met 'Bitches Brew' tot gevolg, een mijlpaal in de fusion jazz.

Heel soms (het nerveus jagende 'Steppin in Her I. Miller Shoes') drukt Betty Davis het gaspedaal in, maar doorgaans kiest ze voor midtempo, de soepele draai van het bekken, een langoureuze poepslag op muziek gezet. En neen, dat is geen vieze, aan de midlifecrisis ontsproten bijgedachte, maar gewoon een feitelijke observatie: de muziek van Betty Davis gaat heel vaak over seks, in al haar gedaanten. 'I used to beat him with my turquoise chain,' krijst ze in 'He Was a Big Freak': voor een zwarte vrouw in de vroege jaren zeventig was dat gedurfd. Nu, een vrouw die in die tijd haar platen zelf schreef, produceerde en inzong, móést wel over tonnen - hoe heet dat tegenwoordig? - personality beschikken. Of zoals Carlos Santana het laat optekenen in één van de fraaie begeleidende cd-boekjes: 'Betty Davis was de eerste Madonna, al lijkt Madonna in vergelijking meer op Marie Osmond of - voor de Vlaamse lezers - Sanne.'

Helaas bracht Betty Davis amper drie platen uit; daarna dook ze wegens gebrek aan succes onder. Ook die derde ('Nasty Gal' uit 1975) was trouwens een voltreffer, luistert u op YouTube maar eens naar 'F.U.N.K.'. Het werk van deze bijzondere vrouw - een begenadigd performer maar een beperkte zangeres, dat moeten we er wel bij vertellen - was jarenlang snoepgoed waar alleen de meest chronische én bemiddelde patiënten van Dr. Funkenstein aan konden komen - haar vinylplaten waren dure collector's items. Dankzij het fijne label Light in the Attic kan iederéén nu kennismaken met klassiekers als 'Anti Love Song', 'If I'm in Luck I Might Get Picked Up' en 'Shoo-B-Doop and Cop Him', een triootje waar destijds zelfs onze pick-upnaald van ging zweten.

Betty Davis heeft muziek gemaakt die een mens doet smachten, dansen, smelten. In een niet eerder uitgebrachte bonustrack bij haar debuutplaat zingt ze: 'Come try me... come take me'. Een dove die daar geen oren naar heeft.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234