null Beeld

Beyoncé - Lemonade

Beyoncé Knowles Carter is de grootste popster van onze tijd, dat staat buiten kijf. Wie anders kan in minder dan drie jaar tijd tot twee keer toe de hele wereld stopzetten als ze een plaatje dropt? Net als de vorige, tegelijk bescheiden en arrogant ‘Beyoncé’ getiteld, is ‘Lemonade’– haar zesde en beste – een opeens verschenen ‘videoplaat’, wat inhoudt dat u buiten de muziek ook nog een film van 60 minuten te zien krijgt.

Vincent Cardinaal

Essentieel? Op het gevaar af de torn van Bey te wekken: neuh.Fraai gemaakt hoor, maar de muziek is zo ook al visueel genoeg. Extra bewijs voor het statement waar deze recensie mee is gestart: haar naam hoeft niet eens meer op de hoes, haar gezicht is onherkenbaar. Het charisma spat er evenwel van alle kanten af.

Er zit nogal wat prik in de cola op -‘Lemonade’. Beyoncé is kwaad, en niet zo’n klein beetje. Veel van de persaandacht ging over de (vermeende) vreemdgaanderijvan meneer Knowles – de vroeger als rapgod, maar tegenwoordig toch vooral als entrepreneur bekendstaande Jay Z. Daar is wat van aan: de eerste helft van deze cd is het verhaal van een vrouw die witheet is dat haar man het zesde gebod heeft overtreden. Maar de goede verstaander heeft al rap door dat er meer aan de hand is.

null Beeld

‘Lemonade’ is een schrijn voor vrouwen – zwarte vrouwen met name, en hun rottige positie in de Amerikaanse samenleving. Niet voor niks horen we op het rauwe ‘Anger’ de stem van -Malcolm X, - hollering from the grave: ‘The most disrespected person in America is the black -woman’.

Geen ‘Blood on the Tracks’ dus, maar een ‘What’s Going On’? Mannen krijgen anders wel de volle laag. Het begint persoonlijk: ‘Pray You Catch Me’ is een gedragen gospel, van een vrouw die het onvermijdelijke nog niet wil geloven: ‘I pray i catch you whispering’.

In ‘Hold Up’– een een-tweetje aan de schrijftafel met Ezra ‘Vampire Weekend’ Koenig, gebouwd rond een Andy Williams-sample – is de onzekerheid al ingehouden, kolkende woede geworden. Het is een tandem die ons naar ‘Don’t Hurt Yourself’ voert: een afrekening met haar vent met een stukje Led Zeppelin in het refrein en Jack White op tweede stem. ‘Don’t you ever do that to me again’ haalt ze uit, en geloof ons vrij: de toorn van Bey is éng. White staat erbij en kijkt ernaar. Ook zonder hem had ik deze song één van de hoogtepunten gevonden, en dat geldt voor meer gastoptredens: James Blake doet mee, en The Weeknd, maar echt essentieel wordt het niet. Het is niet dat ze maar wat doen, het is meer dat Beyoncé zoveel panache heeft, dat het er al snel schril bij afsteekt.

De tweede helft van ‘Lemonade’ gaat over loutering. Ze vindt vrede in haar liefdesleven en zelfs in het huidige Amerika. Hier komt ook een gast voorbij die wel gelijke tred kan houden: Kendrick Lamar. Natuurlijk, wie anders? Met hem maakt ze ‘Freedom’, een song waarin de hele thematiek nog eens wordt samengebald.

Of er dit jaar nog een betere song uitgebracht gaat worden? We durven er niks onder te verwedden. ‘Freedom, cut me loose’– beter zong ze nooit. Het is ook hier dat de titel duidelijk wordt: als er één limoenen geserveerd kreeg en er sublieme limonade van maakte, dan is het Beyoncé wel. ‘Lemonade’ is zo goed dat je er zelfs de corporate bullshit van een verplicht Tidal-abonnement voor over hebt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234