null Beeld

Big Ups - Eighteen Hours of Static

Als u wil weten van welke lawaaibrij ze in New York tegenwoordig worsten draaien, luister dan eens naar ‘Eighteen Hours of Static’ van Big Ups. Iemand omschreef hun geluid als dat van Slint, ‘mochten die ooit op het idee gekomen zijn zeven versnellingen hoger te schakelen’. Maar u mag ook aan Pissed Jeans en The Jesus Lizard denken. Of desnoods aan Parquet Courts, maar dan met toegevoegde spijker door een teen naar keuze.

Frederick Vandromme

Big Ups is vooral een opréchte band. Het zweet dat je na één albumzit uit je T-shirt wringt, ruikt eerlijk. Hun muziek houdt niet elf songs lang dezelfde bordkartonnen woede aan, maar getuigt aldoor van hevige mood swings. Ze klinkt nu eens snoeihard maar to the point (‘Goes Black’), dan weer randje metal (‘TMI’) of indie (‘Wool’). En de perfecte na-de-middag-punk van ‘Body Parts’ is meer At The Drive-In dan Biffy Clyro.

Terwijl de meeste posthardcorebands lullen over Fugazi en Shellac maar je daarna vrolijk iets instantvergeetbaars in de strot proberen te bonken, heeft Big Ups het over ‘het verschil tussen waarheid en werkelijkheid’ en over de morele onrechtvaardigheid van het deus ex machina-concept. En hun muziek kreunt nooit onder zo veel gewichtigheid: ‘Eighteen Hours of Static’ is een monument van een post-whatever-dreun.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234