Bij Gouden Schoen Sven Kums in Udinese: 'Ik word geen trainer: te veel grote voetballers zijn achteraf niet succesvol geweest'

Na een landstitel met AA Gent, een opgemerkte Champions League-campagne en een Gouden Schoen wist Sven Kums (28): dit moest hij verzilveren. Hij verkaste naar Watford in de Premier League en werd meteen uitgeleend aan Udinese, in de Italiaanse Serie A. ‘Als ik later m’n kinderen laat zien waar ik allemaal heb gespeeld en ze vragen: ‘En was je nooit Rode Duivel?’, dan zou ik liever niet ‘nee’ moeten zeggen.’

'Ja, ik heb piano gestudeerd. En ik heb ook gedanst, de jive'

Sven Kums ontvangt ons in z’n appartement in Udine. Hij woont er nu al even lang als de vorige huurder, Hamdi Harbaoui, de Anderlecht-spits die het afgelopen zomer na twee maanden voor bekeken hield bij Udinese. Slecht behandeld door de coach, vond hij. Die coach is er ondertussen niet meer: ontslagen na de derde nederlaag in vier wedstrijden. Een trainersontslag en een plaats in de kelder van de Serie A: dat had Sven Kums zich vast anders voorgesteld.

Sven Kums «Toch niet, nee. Zoals ik na m’n eerste wedstrijd, die we met vrij verdedigend voetbal wonnen tegen AC Milan, ook niet dacht: ‘Ik heb de juiste keuze gemaakt!’ Ik kijk nooit achterom. Ik amuseer me hier, alleen de taal is nog een struikelblok. Verder heb ik leuke ploegmaats, het stadion is echt de moeite en ook de stad is leuk.

»Udinese is een echte traditieclub. Dat wordt weleens vergeten nu we onderaan staan. Ik heb ook nog nooit voor een club gespeeld waar alles zo goed is geregeld. Zoals we hier in de watten worden gelegd: niet te doen. Er is niets dat níét is geregeld. Na de training staan onze slippers klaar, we schuiven onze voeten erin en meteen worden onze schoenen voor ons gepoetst. Het lijkt wel een hotel. Ik eet elke middag op de club en mijn vrouw mag dan gewoon meekomen. Of het nu na de laatste training is of tussen twee trainingen in: maakt niet uit. Altijd zijn er vrouwen en kinderen en zitten er hele gezinnen aan tafel. Als ik liever thuis eet, mag dat ook: dan geven ze het eten gewoon mee. Mijn vrouw hoeft hier eigenlijk niet te koken, ook al kookt ze graag én goed.»

HUMO Vooral dan de recepten van Hein Vanhaezebrouck, je trainer bij AA Gent.

Kums (lacht) «Caroline was een grote fan van Hein. Ik ook trouwens: ik heb veel te danken aan hem. Hij heeft me enorm geholpen om mijn potentieel te ontwikkelen.»

HUMO Is dit nu je droomtransfer?

Kums «Ik heb nooit aan een droomtransfer gedacht. Ik krijg nu de kans om een andere competitie te leren kennen, en hopelijk straks nog één – in één en dezelfde transfer. Fantastisch, toch? Een leven lang in dezelfde competitie spelen is niets voor mij. Ik ben ook nooit lang bij een club gebleven. Je leeft maar één keer, je hebt maar één carrière en die is kort. Als er iets op je weg komt waar je goesting in hebt, moet je dat doen.»

HUMO Je tekende bij Watford en werd onmiddellijk uitgeleend aan Udinese, dat dezelfde eigenaars heeft. Hoeveel controle had je zelf over je transfer?

Kums «Ik wist van het begin af wat er met mij zou gebeuren. Eerst een jaar Udinese, daarna vier jaar Watford. Ik heb me ook weleens afgevraagd: waarom niet omgekeerd? Daar kreeg ik een duidelijk antwoord op: de ploeg bij Watford was gemaakt en er kon niemand meer bij. Daarom stalden ze me liever eerst bij hun andere club.»

HUMO Watford is de vuilnisbak van je makelaar Mogi Bayat. Spelers die weg moeten van hun club – zoals Okaka, ex-Anderlecht – of weg willen, maar niets vinden – zoals Kabasele, ex-Genk – dumpt hij daar. Zowel Okaka als Kabasele speelt niet.

Kums «Dat is toch niet zijn schuld? Is Watford dan geen goede club misschien?»

HUMO Udinese kocht de voorbije drie seizoenen 40 spelers en huurde er 11; het verkocht er 52 en verhuurde er 87. Dat is geen voetbalclub, maar een handelshuis, Sven.

Kums (lacht) «Dat interesseert me niet. Het belangrijkste is toch dat ik blij ben? Ik wist waar ik terechtkwam: bij een superprofessionele club, in een nieuwe competitie.»

'Bij Udinese staan onze ­slippers klaar na de training.'

HUMO Mocht je niet hoger mikken?

Kums «Er waren nog andere ploegen, maar die wilden de transfersom niet betalen. Dan heb je weinig keuze. Ik ben ook al 28. Clubs geven niet gauw 9 miljoen aan een speler van die leeftijd. Zeker niet als hij bij een Belgische club zit.»

HUMO Vanhaezebrouck vond dat je beter nog een jaar had gewacht. De betere clubs zouden wel komen, zei hij.

Kums «Ik had te veel argumenten om het nu te doen. Bij Heerenveen destijds speelde ik een fantastisch eerste jaar. Alle goede spelers gingen weg, ik bleef achter en het tweede jaar draaide op een fiasco uit. Ik had een stap kunnen zetten na dat eerste jaar, maar heb het toen niet gedaan. Een foute keuze. Bij Zulte Waregem gebeurde hetzelfde: Leye weg, Hazard weg, Malanda weg, De fauw weg. Toen heb ik besloten, na één jaar al: ik ben ook weg. Bij Gent had ik hetzelfde gevoel: Laurent (Depoitre, red.) en Matz (Sels, red.) waren weg, ik wilde niet achterblijven.

»Hein zei wel: nog zo’n jaar en je kunt overal naartoe. Maar eerlijk: een seizoen met zulke uitzonderlijke statistieken lukt me geen tweede keer. We speelden Champions League, dit jaar Europa League. Dat scheelt in de aandacht. En de kans dat ik opnieuw de Gouden Schoen zou winnen, was ook klein. Als ik het nu niet verzilverde, stond ik volgend jaar misschien met lege handen. Er is maar één trein voorbijgekomen en die heb ik gepakt: een contract van vijf jaar, tot m’n 33ste.»

HUMO Met Gent speelde je mee voor de prijzen, met Watford en Udinese niet.

Kums «Moet je dan nog eens kampioen willen worden in België? Er is ook méér in het leven dan voetbal. Ik ben supergedisciplineerd en werk hard aan m’n conditie, maar ik kan ook genieten van andere dingen. Ik ga nu Italiaans leren: daar ontwikkel ik mezelf mee. En op een vrije dag hang ik niet in de zetel, maar ga ik iets bezoeken. Er komt ook veel familie op bezoek. Zeker als ze horen dat we maar op anderhalf uur van Venetië wonen.»

HUMO Je speelde al eens eerder in het buitenland, bij Heerenveen. In plaats van een opstap naar een grotere competitie werd het een retourtje richting België.

Kums «Het tweede seizoen, onder Marco van Basten, was geen succes geworden. Ik begon het nieuwe seizoen op de bank. Toen kwam Zulte Waregem. Dat was bijna kampioen geworden en mocht naar de Europa League. Dat zag ik wel zitten, ik had niet zoiets van: ‘Toeme, terug naar België.’ Maar ik had m’n lesje wel geleerd. Na dat jaar bij Zulte ben ik naar Gent gegaan. Hein werd er trainer en hij had me al eens van de reserven van Anderlecht naar Kortrijk gehaald. Ik kende hem dus. Hein heeft dezelfde voetbalvisie als ik: aanvallend, attractief, gericht op balbezit. Ik weet nog dat ik tegen m’n vrouw zei: ‘Ik moet er absoluut naartoe, want hij gaat iets speciaals doen. Wie weet worden we kampioen.’ Vraag het haar maar (lacht).»

HUMO Gent pakte de titel en jij een half jaar later de Gouden Schoen. Achteraf bleek dat je in de eerste stemronde amper punten had gekregen.

Kums «Andere spelers waren in die play-offs bepalender geweest, en ik was ook een tijdje geblesseerd. Pas tijdens de Champions League-campagne in het seizoen erna viel ik op, ook al deed ik naar mijn gevoel niets anders dan vroeger. Alleen waren mijn statistieken beter, en daar kijken mensen naar.»

HUMO Ben je lang te weinig naar waarde geschat?

Kums «Ik ben daar niet zo mee bezig: alles gebeurt met een reden. Ik vind ook niet dat je achterom moet kijken in het leven. Ik denk altijd goed na, maar zodra ik een keuze heb gemaakt, heb ik nooit spijt. Ik zat in het vierde middelbaar toen ik bij Anderlecht speelde. Dat was, door de vele trainingen, een moeilijke combinatie. Ik was ook niet zo’n goeie student: halverwege het schooljaar had ik zes onvoldoendes. M’n ouders stelden me voor de keuze: ofwel bleef ik, en dan was de kans groot dat ik moest blijven zitten. Ofwel ging ik naar de Topsportschool in Leuven, maar dan moest ik op internaat. Ik heb m’n koffer gepakt en heb er de beste tijd van m’n leven gehad.»

HUMO Je denkt veel na.

Kums «Ja. Ook over onnozele dingen. Iedereen krijgt hier bijvoorbeeld een Smart van de club. Da’s niet handig, want er kan maar twee man in. Als ik bezoek moet oppikken op de luchthaven: hoe moet dat dan? (lacht) De meeste spelers hier hebben dan ook een tweede wagen. Ik weet nog altijd niet welke ik zal nemen of hoeveel ik eraan wil uitgeven. Maar ik weet wel: zodra ik heb beslist, zal ik tevreden zijn.»

HUMO Zit er een trainer in jou?

Kums «Dat zegt me nu eens absoluut niets. Ik wil later niet herinnerd worden als trainer. Ik zie te veel grote voetballers die achteraf niet succesvol zijn geweest als trainer en die ik me niet meer als die goede voetballer herinner. Het trainerschap slorpt je ook helemaal op. Dat zou ik niet willen als ik later kinderen heb. En mijn beide ouders zijn leraar, maar ik zou zelf niet graag voor een groep staan. Ik ben niet zo’n prater. Een spreekbeurt op school: dat was de hel voor mij.»

HUMO Waar zit dan de leider in jou, die Vanhaezebrouck nu mist bij AA Gent?

Kums «Ik ben geen pratende leider – dat heeft hij ook gezegd. Ik probeer anderen mee te krijgen door wat ik doe.

»Vroeger was ik nog geslotener. Op dat vlak ben ik erg veranderd in Nederland. Spelers die tegen de trainer schreeuwden: ik had dat nog nooit gezien. Ofwel raak je dan geïntimideerd, ofwel ga je er na een tijd in mee. Bij mij werd ’t het tweede. Ik ben er sterker uit gekomen: ik heb er geleerd me niet te laten doen.

»Maar het is waar: ik laat niet zo snel mensen toe. Ik heb maar één echte vriend, die me al kent van vóór ik voetballer werd. Ik ben heel sociaal als ik mensen ken, maar bij mensen die ik nog nooit heb gezien, ben ik heel verlegen. Mijn vrouw zegt vaak: ‘Mensen geloven me niet als ik zeg dat jij thuis helemaal anders bent.’ Zij is een beetje mijn tegenpool: ze houdt zelden haar mond (lacht).»

'Ik wilde absoluut naar Hein ­Vanhaezebrouck.'

HUMO Gek dat je dan zo vaak van club verandert.

Kums «Daarom heb ik ook altijd een kleine aanpassingsperiode nodig. Zeker in het buitenland – ik denk niet dat veel spelers bij Udinese al van mij hadden gehoord.»

HUMO Huh? Kampioen en Gouden Schoen in België, het nummer 2 op de FIFA-ranking!

Kums «Geen kat hier die het weet! Stoort me ook niet: ’t Is niet dat ik alle spelers hier kende, hè (lacht).»

HUMO Dacht je dat een transfer naar het buitenland je kansen op een selectie voor de Rode Duivels zou doen toenemen?

Kums «Neen. Kijk, als ik later m’n kinderen laat zien waar ik allemaal heb gespeeld en ze vragen: ‘En was je nooit Rode Duivel?’, dan zou ik liever niet ‘neen’ moeten antwoorden. Maar ik ben er niet op gefocust. Ik was er al een paar keer bij, eind 2015: voor de kwalificatiewedstrijden tegen Andorra en Israël, en voor de oefeninterlands tegen Italië en Spanje. Ik heb drie keer op de bank gezeten, maar ik ben niet ingevallen.»

HUMO En de vierde keer, tegen Spanje, werd na de aanslagen in Parijs afgelast. Jammer, want de kans dat je zou spelen, was groot.

Kums «Sommigen dachten dat, maar ik zou niet aan de aftrap gestaan hebben, dat weet ik zeker.»

HUMO Je wordt de meest Spaanse voetballer van België genoemd. Nu hebben we een Spaanse bondscoach, en nóg ziet hij je niet staan.

Kums «Misschien ziet hij me wél staan, maar heeft het tijd nodig.»

HUMO Je brengt diepgang, denkt vier stappen vooruit en maakt anderen beter: zo’n type hebben de Duivels niet.

Kums «Ik ben vaak vergeleken met Pirlo, een uitzonderlijke voetballer en dus een groot compliment voor mij, maar zo zie ik mezelf niet. Ik vind mezelf iets aanvallender, zoals Iniesta – samen met Zidane mijn voorbeeld. Bij Udinese hebben we nu een trainer die offensiever wil gaan spelen, meer druk naar voren wil zetten en de bal hoger wil recupereren. Allemaal zaken die meer aansluiten bij mijn filosofie.»

HUMO En die van Martínez.

Kums «Ideaal (lacht).»

HUMO Ondertussen blijft je zus Maaike de enige Kums die al voor de nationale ploeg heeft gespeeld. Dat wordt jou vast weleens onder de neus gewreven.

Kums (lacht) «Helemaal niet. Ze is vroeg gestopt – ze was pas 22 – en spreekt er nooit meer over. Mijn broer en ik gingen vaak kijken: ze was écht goed.»

'Ik ben geen pratende leider, maar in Nederland heb ik geleerd me niet te laten doen.'


Porsche of ferrari

HUMO Je bent een atypische voetballer...

Kums «…omdat ik piano heb gestudeerd? Dat was in Heerenveen, ik moest toch íéts doen? Het leek me zalig om dat goed te kunnen, maar het is me nooit gelukt. Ik heb toen ook gedanst, de jive.»

HUMO Je hebt geen tattoos.

Kums «Ook geen Porsche of Ferrari. Voetjes op de grond, zo ben ik opgevoed. Ik heb een broer en een zus die werken: ik zie ook wel wat het normale leven is. Als ik om me heen kijk, denk ik soms wel: ‘Dat zou ik niet doen’, of: ‘Daar zou ik niet zoveel geld aan uitgeven.’ Maar iedereen doet wat hij wil. Zet tienduizend tattoos op je lichaam en ik zal je er niet minder sympathiek om vinden.»

HUMO Wat is het zotste wat jij je al hebt veroorloofd?

Kums «Mijn huis. We hebben gebouwd in Dilbeek, waar mijn vrouw en ik allebei zijn opgegroeid. Ik hou van modern, heel strak. Netheid, daar ben ik nogal op gesteld.

»Mijn oude dag slijt ik aan zee: dat weet ik nu al. Niet op de dijk, maar in een klein huisje. Op mijn gemak, zonder stress. Met de Ardennen heb ik niets, maar de Belgische kust is geweldig.»

'Tijdens elke vakantie schrijven Caroline en ik op wat we dat jaar willen bereiken: een transfer versieren, een kindje maken...'

HUMO Ben je een grootstadsmens of toch een plattelandsjongen?

Kums «Allebei. Als ik in Brussel zou werken, zou ik er meteen gaan wonen. Zalige stad. Ik heb er ook een investering gedaan, in het centrum. Prachtig uitzicht. Misschien iets voor onze oude dag, als we niet naar zee gaan (lacht). Ik zou ook makkelijk in een bos kunnen wonen, in the middle of nowhere. Dat zou me niet storen.»

HUMO Een jaar eerder, in volle titelstrijd met AA Gent, overleed je neef Gregory Mertens tijdens een wedstrijd met z’n club Lokeren.

Kums «Dat was de raarste periode uit mijn leven. We waren niet zo close – we waren achterneven: zijn vader was een neef van mijn moeder – maar hij woonde ook in Dilbeek en zo kwamen we elkaar toch geregeld tegen. Ook op familiefeesten. Ons contact was altijd hartelijk.

»Zijn dood heeft me als mens compleet veranderd. We genieten nu van eenvoudiger dingen. Had ik vroeger een dag vrij, dan wilde ik rusten. Nu zeg ik: ‘Kom, we zijn weg!’ Het was mijn geluk dat AA Gent het in die periode zo goed deed en ik alleen maar lachende gezichten zag op de club. Elke keer als ik nu een veld opstap, denk ik eraan. Mijn scheenbeschermers zijn sindsdien ook gepersonaliseerd: zijn truitje staat erop. Tot mijn transfer gingen we ook vaak zijn graf bezoeken. Een halfuurtje wandelen, speciaal voor hem, niet omdat we er toevallig passeerden.»

HUMO Je vrouw vertelde eerder in Humo dat jullie één keer per jaar naar Scherpenheuvel gaan om dank te zeggen voor wat jullie hebben, en om bescherming te vragen voor jullie families.

Kums «Op vakantie stappen we ook altijd minstens één keer een kerk binnen. Dan steken we een kaars aan en doen we een gebedje. Tijdens elke vakantie schrijven we ook allebei op wat we dat jaar willen bereiken. Het jaar erna bekijken we dan dat papiertje en overlopen we wat we van onze voornemens hebben waargemaakt. Dat kan gaan van een transfer versieren tot een baby maken – nee, Caroline is níét zwanger (lacht).

»We zijn nu vijf jaar samen, waarvan twee jaar getrouwd. Onze eerste reis samen was een citytrip naar Venetië: da’s best wel grappig. Nu zijn we er op een vrije dag eens met de trein naartoe gereden. We herkenden meteen de kerk waar we toen binnen waren geweest. We hebben er opnieuw een kaars gebrand en zijn dan naar de brasserie getrokken waar we de vorige keer zo lekker hadden gegeten, om de hoek van het hotel waar we geslapen hadden. Heel apart, dat we dat nog eens mochten meemaken.»

HUMO Ben je gelovig?

Kums «Niet zo, nee. Ik heb ook geen rituelen, zoals sommige voetballers. Maar ik kan wel een kerk binnenstappen om een mis te volgen en een kaarsje te branden.»

HUMO Toch een atypische voetballer dus.

KUMS «Dat dacht je: héél veel voetballers zijn gelovig! Hoeveel tattoos met kruisen en paternosters ik al heb gezien… (lacht)»

HUMO Amen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234