null Beeld

Bill Barberis, Toon uit 'Thuis': 'Ik lig vrolijk niét wakker van de toekomst'

Een jaar speelt hij nu in ‘Thuis’, het bouwsel van tranches de vie en slingerende plotwendingen dat alleen maar méér bezoekers lijkt te lokken. Guillaume Barberis – ‘Zeg toch maar Bill, want zo word ik sinds een tripje naar de Verenigde Staten, jaren geleden, door iedereen genoemd’ – heet in het spiegelpaleis van ‘Thuis’ gewoon Toon.

Jeroen Maris

Bill Barberis (32) «Het is leventje spelen, hè. Een beetje zoals Second Life: als acteur in ‘Thuis’ mag je elke dag inloggen en met een ander leven spelen. Heel plezierig.»

HUMO Je zit nu een jaar in ‘Thuis’. Stond je er meteen naast kleppers als Pol Goossen en Marleen Merckx?

Barberis «Ik ben sowieso iemand die zich snel aanpast aan de sfeer die ergens hangt. Ik voel goed aan hoe een groep functioneert, waar de gevoeligheden liggen, wat de raakpunten zijn. En gelukkig is iedereen bij ‘Thuis’ heel open. Mensen zijn er geïnteresseerd in mij, willen echt weten wie ik ben.»

HUMO Er kijken dagelijks 1,2 miljoen mensen naar jou. Dat zijn héél veel volle voetbalstadions.

Barberis «Maf, hè, en heel moeilijk om me er een concrete voorstelling van te maken. Dat er zoveel mensen kijken, merk ik wel door de reacties die ik krijg en de commentaren op straat. Ik word ook altijd met de naam van mijn personage aangesproken. Gek hoe je daar na verloop van tijd op begint te reageren: sinds een jaar heet ik ook Toon.

»In het begin was Toon de klootzak-met-issues. Dat zorgde wel voor wat ophef op Facebook: ‘Haal die er eens uit!’ En er waren mensen die vonden dat ik een slechte acteur ben omdat ik een slecht personage speelde. Gekke gedachtekronkel, toch?»

HUMO Met welk ‘Thuis’-personage voel jij de meeste affiniteit?

Barberis (denkt na) «Ik steek redelijk veel van mezelf in mijn eigen personage, da’s logisch. Maar het meest vereenzelvig ik me misschien nog met Tim, de flik die gespeeld wordt door Jeroen Lenaerts. ’t Is zo’n rechtlijnige goedzak die de dingen altijd perfect wil doen en ondertussen met z’n eigen issues moet dealen. Ja, da’s allemaal toch redelijk herkenbaar voor mij.»

HUMO Jouw personage zit qua leeftijd tussen de anciens en de jonge honden die de afgelopen jaren in de serie zijn geïntroduceerd. Leert Toon ons iets over de prille dertiger van nu?

Barberis «Ja, absoluut. De keuzes, natuurlijk: wel of geen vaste relatie, wel of niet trouwen, wel of geen kinderen. Hij verbeeldt de besluiteloosheid die typisch is voor onze generatie. Dertigers van nu leven vaak met het flipperkastgevoel: ze worden heen en weer geslingerd tussen het roekeloze van de jeugd en het stabiele van écht volwassen zijn. Vaak is dat een zelfgekozen spagaat: we willen het allebei. Jong en frivool en onbekommerd zijn, maar tegelijk wel wijze en mature keuzes maken. Dat herken ik heel erg.

»Op dit moment helt het bij mij sterk over naar het eerste. Ik ben vooral bezig met impulsief blijven. De dingen niet vastzetten, vrij zijn. En dat lukt: ik denk dat ik nu vrijer en impulsiever ben dan tien jaar geleden.

»Iemand heeft eens over Steenbokken gezegd dat ze oud geboren worden en jong sterven – en ik bén een Steenbok. Naarmate ze ouder worden, worden ze jonger van geest. ’t Zijn mensen die op hun twintigste al een soort midlifecrisis doorgemaakt hebben, op hun dertigste veel en grondig nadenken en daarna ten volle gaan genieten – vrij en kommerloos door het leven gaan, zonder al te veel ballast.»

HUMO Hoor je je als dertiger niet een zeker sérieux aan te meten?

Barberis «Dat is het maatschappelijke ideaal, ja. Maar daar probeer ik net zoveel mogelijk van af te stappen. Ook al is het niet makkelijk, ik hoef dat korset niet.

»Als gastje van 20 had ik een duidelijk beeld van iemand van 30: een mens die alles weet, alles voor elkaar heeft en een duidelijk afgebakend leven leidt. Ik zou nu graag tegen de twintiger die ik was zeggen: het hoeft niet zo te zijn.

»Hoe minder duidelijk de dingen in mijn leven zijn, hoe liever ik het heb. In het moment leven: dat is wat ik wil. Er is niets mis met plannen en ideeën, maar je moet toch beseffen dat alles op elk moment drastisch kan veranderen.»

HUMO Je weigert gewoon om keuzes te maken. Lekker makkelijk.

Barberis (lachje) «Dat zeggen mensen dan, ja. ‘Je weigert commitment, je weigert engagement. Je bent puberaal.’ Maar ik vind dat niet helemaal kloppen. Ik ga wél engagement aan – nu. Maar niet per definitie voor een termijn van tien of twintig jaar, dat is waar. Ik hou van kortetermijndenken, en ik zie voorlopig niet in wat daar mis mee is. Een huis kopen, me in de definitieve relatie nestelen, aan kinderen beginnen: ik wil het me niet laten opdringen. Als wij hier nu een fijn gesprek hebben en het klikt tussen ons, wil ik kunnen zeggen: ‘Kom gast, stap in mijn auto, dan rijden we ergens naartoe – naar Kiev of zo.’ En fuck de oordelen. Ik laat me geen way of life opdringen.»

De gebuisde Barberis

HUMO Mensen oordelen misschien ook vanuit een kleine jaloezie.

Barberis «Ja, dat denk ik soms ook. Ze hebben zich vastgezet in een gestructureerd leven, ze kennen hun pad van de volgende jaren. En ze kijken wat afgunstig naar wie wel een beetje losjes leeft. En dan gaan ze oordelen, omdat ze niet willen toegeven dat ze teleurgesteld zijn dat ze dat zélf niet durven. Want vrijheid genereert angst, hè. Als je improviserend leeft, ben je per definitie ook een beetje bang, want je weet nooit wat er komt.»

HUMO Improvisatietheater is dan ook je grote passie.

Barberis «Het is mijn leidraad in het leven. Zonder idee aan iets beginnen, de scène opstappen als een blanco blad. Zo zie ik het leven ook: gewoon in het diepe duiken.»

HUMO Zo is je acteercarrière ook begonnen.

Barberis «Ik ben het klassieke voorbeeld van iemand die niet naar de toneelschool mocht van z’n ouders. Ik was een brave, volgzame tiener: ik kleurde netjes binnen de lijntjes. Nooit gerebelleerd. Ik dúrfde dat gewoon niet – ik durf nu meer dan vroeger.

»Daar kwam aanmodderen van. Ik probeerde eerst rechten. Waarom in godsnaam, vraag ik me nu af – allicht gewoon omdat mijn vrienden daarvoor kozen. Daarna heb ik twee jaar Germaanse gedaan, maar ook daar was ik gebuisd. Ten slotte ben ik voor vertaler gaan studeren. De laatste kans die ik kreeg van mijn ouders – en die heb ik niet verknoeid. Maar ondertussen bleef die drang naar acteren wel in mijn lijf zitten. Ik belandde in het improvisatietheater, en dat voelde al snel aan als thuiskomen. De wereld ging open! Ik kwam in contact met andere mensen en – belangrijker nog – ik werd zelf een ander mens. Ik zat thuis in een veilige, comfortabele, niet-artistieke sfeer. Er werd wel veel gelezen, maar ik werd niet aangemoedigd om creatief te zijn. Terwijl ik dat diep vanbinnen eigenlijk wel graag wilde. Ik ging ook naar een brave, klassieke school – het jezuïetencollege in Antwerpen. Iedereen kwam er automatisch terecht in de grote geul van de maatschappij: daar waar iedereen begint te zwemmen. We gaan studeren, we vinden ons lief, we studeren af en gaan samenwonen, zoeken een goeie baan en beginnen aan kinderen te denken. Dat zou ook mijn lot geweest zijn als ik niet bij de Belgische Improvisatie Liga terecht was gekomen. Het was een revelatie: die wereld bestaat ook! Die mensen denken op dezelfde manier! Ik ben niet raar! Dat heeft mij erg gevormd.

»Dat improvisatietheater begon als een uitlaatklep. Daarna werd het iets wat me vormde, vervolgens iets waar ik geld mee verdiende, en nu is het mijn levensfilosofie.»

Daar gaat de passie

HUMO Kunnen je ouders daar makkelijk mee leven?

Barberis «Onlangs – een jaar of twee, drie geleden – hebben ze beiden onafhankelijk van elkaar tegen mij gezegd dat ze me eigenlijk wél toneel hadden moeten laten studeren. ‘We hadden erop moeten vertrouwen dat je op je poten terecht zou komen.’ Ik weet niet waarom ze dat nu zeggen. Omdat ze zien dat ik op mijn poten bén terechtgekomen, misschien?»

HUMO Betekent dat dat je over het basisvertrouwen beschikt dat alles altijd wel goed komt?

Barberis «Ja. Net daarom lig ik vrolijk níét wakker van de toekomst. Het zal wel in orde komen, denk ik voortdurend. Daarmee bots ik vaak met andere mensen. Vooral in relaties wordt dat me kwalijk genomen.»

HUMO Enigszins begrijpelijk, niet?

Barberis «Het is zoals impro spelen: je hebt een favoriete collega, iemand die je het liefst als tegenspeler hebt, met wie je momentjes deelt. Maar je speelt af en toe ook met anderen, met wie het óók klikt, maar op een dieper niveau.»

HUMO Wacht even, want ik lijd aan metafoorangst: probeer je nu op slinkse manier een lans voor polygamie te breken?

Barberis «Zo klinkt het wel, hè (lacht). Neen, dat bedoel ik niet. Wel dat ik in de liefde een innige verbondenheid zoek, een soort dieper begrijpen.»

HUMO Maar heb je al een alles verpletterende liefde meegemaakt?

Barberis «Ik weet niet zeker of ik daarnaar streef. Ik ben eerder op zoek naar een spirituele verbondenheid. (Kijkt betrapt) Dat klinkt weer veel te zweverig, hè? Ik hoor je lezers al zuchten: ‘We zitten weer met ne zwever!’ (Plots ferm) Maar dat is wel waar ik in geloof: verbonden zijn met iemand zoals je niet verbonden bent met anderen. De grote, allesomvattende, romantische liefde is toch vooral een illusie. Passie verdwijnt. Romantiek verdunt. Iedereen die ooit in een relatie heeft gezeten, weet dat. Als er dan niet meer is dan dat, stopt je relatie. Ik ben meer op zoek naar iemand die me als mens iets kan bijbrengen. Dat het meer is dan mooi zijn, lichamelijkheid delen, lekker kunnen kussen. Allemaal ook belangrijk, hoor, maar het mag iets dieper gaan. Ik verwacht van een liefdesrelatie – en eigenlijk ook van vriendschap – dat ze me tot een beter mens maakt. Dat mijn partner kwaliteiten heeft die ik niet bezit, en die ik langzaam van haar kan overnemen. Liefde mag niet gewoon betekenen: me niet meer alleen maken.»

HUMO Terug naar je personage: Toon draagt een zware last met zich mee – zijn vriendin pleegde zelfmoord. Kan jij goed om met de rotzooi van het leven?

Barberis «Ik heb het lange tijd simpel opgelost: alles wegduwen. De laatste tijd laat ik de shit meer toe. Ik wil me er niet meer voor afsluiten. Maar ik moet eraan toevoegen dat ik nog niet veel kwaads ben tegengekomen. Ik ken mensen die wel al flink te lijden hebben gehad. Dan mag ik van geluk spreken: het valt voorlopig heel goed mee, dat leven van me.

»Nu klinkt het alsof ik m’n eigen sores goed kan relativeren, maar natuurlijk is dat niet helemaal zo. Iedereen blijft toch denken dat hij de spil van het universum is, hè. Ook al beseffen we dat dat niet zo is, toch lopen we allemaal met een stevige nulmeridiaan door onze reet. Ik ook, dus. Terwijl we in het geheel der dingen niets zijn. Je kunt dat als deprimerend ervaren, maar je kunt er ook kracht uit putten. Het is allemaal niet zo belangrijk, maak er dus gewoon iets fijns van. En liefst ook iets dat niet te oppervlakkig is. Want belangrijker dan in de grote maatschappelijke geul zitten, belangrijker dan je leven veilig stellen, belangrijker dan iemand vinden met wie je dat leven kunt delen, is proberen te begrijpen wát dit leven is, wat het allemaal betekent. Er zin en betekenis aan geven.»

Niet zweven

HUMO Ben je van nature vrolijk of eerder melancholisch?

Barberis «Eerder melancholisch. En nostalgisch! ’t Is geen concrete nostalgie naar vroegere tijden. Eerder een diepgeworteld, onbestemd gevoel, een verlangen naar harmonie. Maar zeg, word ik nu echt niet te zweverig?»

HUMO Net nu ik nog zo’n zwaarwichtig onderwerp wilde aansnijden: je looks. Een vrouwelijke collega van de tv-redactie loopt rood aan en begint prompt te stotteren zodra je naam nog maar valt.

Barberis «Het is plezierig om mooi gevonden te worden, ja – ik beschik over een gezonde dosis ijdelheid. Maar ik wil niet alleen dát zijn. En ik relativeer het graag: ’t is uiteindelijk een gevolg van een genetisch toeval, hè. Ik heb er geen verdienste aan.»

HUMO Juist, maar goed kunnen acteren zal ook wel het gevolg van een genetisch toeval zijn.

Barberis «Ja, ’t is waar, uiteindelijk kun je zo alles relativeren. Dat heb ik wel erg in mij. Via mijn ouders, denk ik: die zijn nogal van het principe: ‘Kalm aan, jongen. Niet zweven. Het is maar wat het is.’

»Enfin, dat uiterlijk. Het gaat met gradaties. Ik kan het wel aan als iemand me zegt: ‘Jij bent wel een knappe gast.’ Maar er zijn ook meisjes die zeggen: ‘Goh, als ik je op tv zie, dan hou ik het niet meer.’ Euh, tja, wat moet ik daarmee? Bewondering blijft toch iets geks – zeker als ze gebaseerd is op hoe iemand eruitziet.»

HUMO Wie zijn de mensen die jij bewondert?

Barberis «Mensen die heel goed kunnen schrijven. Die met een grote passie dingen op papier kwakken die ik ook zo aanvoel, maar die ik niet op die mooie manier kan verwoorden. En meer in het algemeen: mensen met daadkracht. Een idee hebben en denken: ‘Ik voer dat gewoon uit.’ Veel van mijn vrienden zijn zo: ze hebben hun onzekerheid overwonnen, stralen zelfvertrouwen uit zonder arrogant te zijn en gaan voor hun ideeën. Ze wéten wie ze zijn. En dat is exact waar ik naar streef.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234