null Beeld

Bill Callahan - Apocalypse

Ruim twee decennia al pent Bill Callahan
- hetzij onder de schuilnaam Smog
, hetzij onder zijn blote doopnaam - in ijltempo een volstrekt uniek en dwars oeuvre bijeen, met jaarlijks minstens één release: nu eens krakkemikkig opgenomen cassettes, dan weer tot op het bot ontroerende langspelers of een uitstekende liveplaat ('Rough Travel for a Rare Thing'), en vorig jaar zelfs een heuse briefroman ('Letters to Emma Bowlcut').

En nóg weigert de troubadour zich te wentelen in zijn teer verdiende status van Beschermheilige der Eenzame Slaapkamers: op 'Apocalpyse'
slaat hij wéér onverkende en kronkelende paden in, na het toegankelijkere 'Woke on a Whaleheart' en het frêle 'Sometimes I Wish We Were an Eagle'- allebei tegen de zin van zijn label onder z'n eigen naam uitgebracht, toen Smog eindelijk breder bekend werd.

Maar onverbiddelijk leiden die tot adembenemende bestemmingen. Eén song weigert z'n schoonheid nog prijs te geven: het met een Ali Farka Touré
-riedeltje aangestoken 'Universal Applicant'
. Maar spreek er ons volgende week nog 'ns op aan en we piepen allicht anders.

Niet dat Callahan ooit voor eenvoudige strofe-refreindeuntjes heeft gekozen, maar muziek en tekst lijken deze keer wel ter plekke in de studio uit z'n koker te gulpen. 'Baby's Breath'
vangt aan als een subtiel wiegende liefdesode, tot paranoïde tempowisselingen de welmenende minne het huis uit jagen.

Even vreesden we in 'Free's'
zelfs, euh,freejazzinvloeden, maar bij een meesterlijke songwriter als deze gaat een tureluurse fluit (!) niet eens uit de bocht. En de grilligste track is 'America'
, een op een R.L. Burnside
-bluesriff voortjakkerende aanklacht van het Amerikaanse imperialisme ('Everyone's allowed a past they don't care to mention') met inzet van een leger van countryhelden ('Captain Kristofferson! Buck Sergeant Newbury! Leatherneck Jones! Sergeant Cash!'). Nooit gedacht dat zo veel humor in een protestsong paste.

Humor, ja, maar op 'Apocalypse' giet Callahan vooral de vervreemding weer in sierlijke en cryptische verzen. In 'Drover'
tekent hij een op het eerste gezicht vredig westerntafereel, maar net als bij de Coen
-broeders is de cowboy in de hoofdrol een van God verstoken ziel: 'One thing about this wild, wild country / It takes a strong, strong / It breaks a strong, strong mind'.

En in het wonderschone 'Riding for the Feeling'
mijmert hij, alleen in zijn hotelkamer, over het zwervend bestaan op tour: gortdroog, maar met zó veel emotie.

'For I am a part of the road / The hardest part' croont de zanger ten slotte zeven minuten ver in afsluiter 'One Fine Morning'
. En zo is het maar net: metgezellen als hij drukken wij op onze eigen zwerftocht, tussen de verhitte forenzen, het hardst aan het hart.

Bill Callahan speelt op dinsdag 17 mei in de Botanique in Brussel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234