concertrecensie★★★★✩

Bill Callahan in de AB: 'Zelfs wanneer hij onzin begon uit te kramen, bleef het mooi klinken'

We moeten zuinig zijn met Bill Callahan: we hebben er maar één, en lo-fi meesterwerkjes boetseren is heden een risicoberoep.

Het is misschien onkies om twee recente overlijdens aan te grijpen om enthousiast te doen over een liveoptreden, maar goed, vanavond zullen wel meer mensen eraan gedacht hebben: dat Daniel Johnston brutaal richting Het Onbekende werd gerukt, en dat David Berman van Silver Jews er op eigen beweging de vastgoedmarkt ging verkennen, gaf dit optreden van Bill Callahan nog iets prangenders. Je hoorde het publiek in de AB zuchten: ‘Gelukkig bén je er. Ga niet weg, Bill!’

Dat was hij niet van plan: Bill tourt niet veel, maar als hij tourt, dan is het omdat hij er zin in heeft - niet omdat hij pakweg voor het eerst in zes jaar nog eens een plaat heeft gemaakt, een prachtige dubbelaar met de titel ‘Shepherd in a Sheepskin Vest’. En als hij tourt, dan speelt hij ineens dóór. Twee uur, twintig liedjes, een duizendtal bedwelmend mooie verzen. Zoals deze uit ‘Watch Me Get Married’: ‘The stars are blue around me, that much I can see / Like distant members of my distant twinkling blue family.’ Er komen er nog.

Goeie quote: ‘Waarom heb ik ‘The Ballad of the Hulk’ net gespeeld onder groene lampen? Omdat ik een genie ben.’ Die typische deadpan humor van Callahan kwam maar heel even piepen. Daarna nóg tranen, maar niet van het lachen.

Er was de Silver Jews-cover ‘Trains Across the Sea’, ter ere van Berman, maar ook pakweg ‘Too Many Birds’, met die ene zin die zich op adembenemende wijze, woord voor woord, ontvouwt: ‘If you could only stop your heartbeat...’ In ‘One Fine Morning’ zit de tekst waarvan Nick Cave wenste dat-ie ‘m geschreven had: ‘When the earth turns cold / And the earth turns black / Will I feel you riding on my back?’ Zelfs wanneer Bill onzin begon te verkopen (‘She made a circle, I guess / And a circle does what a circle does best’) en zelfs de best lassoënde cowboys er geen touw meer aan konden vastknopen, bleef het mooi klinken. ‘Eid Ma Clack Shaw’ nog aan toe!

Bill heeft de handdruk van een CD&V’er; z’n ándere rechterhanden, naast hem op podium, waren godzijdank potiger. Gitarist Matt Kinsey was de uitblinker: hijklonk tijdens ‘747’ écht als een opstijgende jet, en tijdens ‘Camels’ zou je ‘m met je ogen toe niet kunnen onderscheiden van Wilco-held Nels Cline anno ‘Sky Blue Sky’. Tijdens ‘America!’ zag de bende - met verder een drummer en een bassist - eruit als een bluegrassband die overleeft op zelfgebrouwen whiskey. Het vijfde groepslid was de stilte. ‘Het is hier net een bibliotheek, daar hou ik wel van,’ was één van Bills enige pogingen tot bindtekst.

Mijn hoogtepunten kwamen uit ‘Apocalypse’, omdat dat mijn favoriete plaat van ‘m is en omdat de liveversies van die nummers nog dat ietsje verpletterender waren. ‘Drover’ bewees dat Bill Callahan niet alleen goed is voor de ziel, maar ook voor het milieu: wie naar het westen van Amerika wilde, kon het vliegtuig overslaan en gewoon z’n ogen sluiten. ‘One thing about this wild, wild country / It takes a strong, strong / It breaks a strong, strong mind.’ En in ‘America!’ - als-ie er nog niet bijstond, mag-ie nu zéker in het rijtje Grote Protestsongs - zong hij nog ‘ns de zonden van zijn natie van zich af, in die bariton die lukraak graait uit de kelen van Leonard Cohen, Johnny Cash en - in zekere fraseringen - Bonnie ‘Prince’ Billy.

Een tikje in m’n gat gebeten dat het na dat machtige ‘Too Many Birds’ gedaan was, terwijl die tuttige Fransen gisteren in La Cigale daarna nog getrakteerd werden op ‘Rock Bottom Riser’, één van zijn mooiste - bijgevolg één van dé mooiste. Ook een gemiste kans dat hij niet opende met ‘Shepherd’s Welcome’: ‘Well, it’s been such a long time / Why don’t you come on in?’ Ach, het voordeel van een open deur is dat je ze niet meer zo nodig hoeft in te trappen, en een optreden waarvan de voornaamste kritiek is dat er niet méér werd gespeeld, is een goed optreden.

Nog één keer, zoals de zin live geboren werd: ‘If / If you / If you could / If you could only / If you could only stop / If you could only stop your / If you could only stop your heart / If you could only stop your heartbeat...’ Blijven kloppen, Bill. Ga niet weg!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234