Black Box Revelation: slechte raad kan nooit kwaad

Het leven is de afgelopen twaalf jaar goed geweest voor Black Box Revelation: samenwerkingen met gitaristen van Amy Winehouse en Queens of the Stone Age! Wereldwijde tournees! Opnamesessies in New York en Los Angeles! Eeuwige roem!

Jan Paternoster staat in een zijstraat van de Brusselse Dansaertstraat te wachten tot Dries Van Dijck zijn auto geparkeerd heeft. Na wat foto’s van de definitieve vinyl-verpakking van ‘Tattooed Smiles’ te hebben beoordeeld (‘Proper, hè? Maar ja, ge moet dat in ’t echt zien’) vleien ze zich neer in het pand om de hoek. Ik stel mijn eerste vraag aarzelend, want wat verzucht Paternoster daar in de tweede strofe van het heerlijk zompige ‘Lazy St.’?

HUMO ‘When they ask me about my work / I start feeling blue / Why don’t they shut up.’

Jan Paternoster (lacht) «Geen vragen over de plaat dus, graag.»

Dries Van Dijck «Of hij gaat met een depressie naar huis.»

HUMO Wat hebben jullie de laatste drie jaar uitgespookt?

Paternoster «Teruggeblikt. ‘Tattooed Smiles’ is de eerste plaat waarbij we, voor we begonnen met de opnames, eens hebben nagedacht over ons parcours tot nu toe. De belangrijkste vaststelling? Het leven gaat snel voorbij. We zijn nog altijd niet oud, maar de release van onze eerste plaat is wél al twaalf jaar geleden. Twaalf jaar! Op die leeftijd krijg je schaamhaar! (lacht) Ons debuut heeft dus schaamhaar, en straks hebben we pubers in huis.»

Van Dijck (fijntjes) «Misschien is het daarom tegenwoordig zo moeilijk om de nummers van die eerste plaat te spelen.»

Paternoster «Maar goed, het gevolg is dat we onze persoonlijkste plaat ooit hebben gemaakt.»

HUMO Wanneer zijn jullie eraan begonnen?

Paternoster «Twee jaar geleden. Toen hebben we een chalet in de Ardennen gehuurd, voor ons tweetjes. We namen een 8-track en wat micro’s mee, en het plan was om tien dagen lang te wandelen, pinten te drinken en muziek te maken.»

Van Dijck «We wisten niet goed wat daarvan zou komen. Voor hetzelfde geld liepen we tien dagen stomdronken rond. Dat was ook zo, maar er zijn óók veel ideeën uit de bus gekomen.»

HUMO Jullie hebben de plaat daarna niet in L.A. maar in Overijse opgenomen. Hebben jullie iets met Overijse?

Paternoster (lacht) «Totaal niet.»

Van Dijck «In die Ardense chalet hadden we al dingen opgenomen. Dat klonk goed, maar niet goed genoeg. Dus vroegen we Peter Obbels, een technicus die aan onze eerste twee platen gewerkt heeft, of hij niet kon helpen. En hij woont in Overijse.»

Paternoster «Spannend, hè? (lacht) Bij de vorige platen dachten we dat we afstand moesten nemen van ons leven om volledig in de wereld van de plaat te kunnen opgaan. Maar nu was de plaat zo persoonlijk dat we vonden dat we hier moesten blijven. Daardoor konden we ook meer onze tijd nemen. Soms hebben we nummers na twee of drie weken opnieuw opgenomen omdat we intussen een betere versie hadden. Dat kan in Amerika niet zomaar. En je kunt in Overijse lekkere frieten met stoofvlees eten. Probeer dát maar eens te vinden in L.A.»

HUMO Op ‘Tattooed Smiles’ staan een paar goeie break-upnummers.

Paternoster «Die dateren van de periode in de Ardennen, toen het net uit was met mijn ex-lief. Dries was daar zo’n beetje mijn persoonlijke psycholoog. Tot hij zei: ‘Zwijg erover.’ (lacht)»

Van Dijck (mopperend) «We moesten het daar nu ook niet élke avond over hebben.»

Paternoster «Maar er staan ook nummers op over nieuwe liefde, en over het leven dat vooruit blijft gaan... Wij zijn niet de enigen die rond hun dertigste opeens aan zelfreflectie doen, hè?»

HUMO Ik kan dat uit ervaring bevestigen.

Paternoster «Neem nu ‘Lazy St.’: dat gaat over iemand die thuiszit en zich afvraagt of hij wel genoeg doet – wat is luiheid en wat is wachten op inspiratie? ‘Mama Call Me, Please’ daarentegen is verteld vanuit het perspectief van een gast die heel zijn leven zó hard heeft gewerkt dat hij nooit heeft genoten, of bij zijn keuzes heeft stilgestaan. Ik wil niet zeggen wat goed of niet goed is, maar ik stel me wel vragen. Zoals: wanneer moet je aan jezelf denken en wanneer aan wat de maatschappij van je verwacht?»

'Bij je eerste midlifecrisis koop je naar het schijnt een moto, maar dat heb ik een jaar of zes geleden al gedaan'' Jan Paternoster

Van Dijck «Bij onze vorige platen waren wij nog een uitzondering in onze vriendenkring, met onze carrière. Nu heeft iedereen een serieuze job en beginnen de meesten te trouwen. Want dat is de juiste volgorde: vast werk, trouwen, kinderen...»

Paternoster «En daar is niks mis mee, maar het zet wel aan tot introspectie. Bij je eerste midlifecrisis koop je naar het schijnt een moto, maar dat heb ik een jaar of zes geleden al gedaan. Misschien is deze plaat wel een zovéélste midlifecrisis (lacht).

»Ik vind het belangrijk om vragen te stellen, al eindig ik vaak met alleen maar méér vragen. Deze plaat draait niet om antwoorden, wel om reflectie – over ouder worden en over een heel specifieke periode, waarin je leven in een soort definitieve plooi lijkt te gaan vallen. Het gevoel van: als er iets moet gebeuren, dan moet het nú gebeuren. Maar er staan ook romantische nummers op de plaat, om bij weg te dromen en jezelf in te verliezen – dat is ook leuk.»


Doorgeslagen zot

HUMO Waar putten jullie inspiratie uit?

Paternoster «Ik ga graag naar musea. Tussen vier witte muren, veilig weg van de maatschappij, naar werken kijken van schilders die zélf hun leven buiten de maatschappij hebben doorgebracht: ik vind dat zalig.»

HUMO Wat is het laatste kunstwerk dat jullie van jullie sokken blies?

Van Dijck «Het laatste waar ik echt van onder de indruk was, was een Basquiat-tentoonstelling in Bilbao. We speelden daar een show, en waren al vroeg – om tien uur ’s ochtends – in de tapas gevlogen. Met een pint erbij, want we hadden een jetlag. Na een paar glazen zijn we naar de tentoonstelling gestapt, en die was zo indrukwekkend dat ik verslagen en fysiek vermoeid buitenkwam. Ik ben toen in het hotel gaan maffen omdat ik het even moest verwerken – al hadden die pinten er misschien ook mee te maken.»

Paternoster (denkt lang na) «Ik kan niet één voorbeeld kiezen, want ik word zo vaak geïnspireerd door schilders. Misschien omdat ik graag zélf zou kunnen schilderen. Als ik pakweg een Ensor en een Rousseau in dezelfde ruimte zie hangen, begin ik te dromen: ‘Als ik daar ooit bij wil hangen...’ Het kan nog, want schilders zijn per definitie oude venten, en Vincent van Gogh is ook pas op zijn 28ste begonnen (lacht).»

HUMO Heb je echt ambitie om te gaan schilderen?

Paternoster «Ja, maar nu nog niet (lacht). Onze plaat heeft even voorrang. Weet je wat raar is? Om de één of andere reden is het makkelijker om te dromen over iets wat je nog niet kunt, dan over iets waarmee je al lang bezig bent.»

HUMO Zijn er nog dingen waarover je denkt: als ik ze wil doen, dan moet ik er nu aan beginnen?

Paternoster «Kinderen maken. Al is dat misschien niet echt een ‘activiteit’.»

Van Dijck «Allez, jong.»

Paternoster «Kinderen krijgen spookt vaak door mijn kop. Tegenwoordig begint iedereen er heel laat aan. Op je 30ste is al vroeg, terwijl mensen er honderd jaar geleden al aan begonnen toen ze zelf nog pubers waren. Wij houden ons eerst tien jaar bezig met onszelf. Maar willen mensen écht zo laat kinderen, of dringt de maatschappij je op dat je eerst carrière moet maken? Soms denk ik dat we minder moeten nadenken en meer moeten doen.»

HUMO Heb je nog dromen voor Black Box Revelation?

Paternoster «Tuurlijk! Wij hebben ons plafond nog lang niet bereikt. Sterker nog, ik heb het gevoel dat deze plaat pas onze eerste échte plaat is.»

HUMO Meen je dat nu?

Van Dijck «Onze oude nummers, dat is rammen-rammen-rammen. Met deze plaat denk ik dat we mensen voor het eerst echt zullen ráken, omdat er gevoel in zit. Mij raakt ze alleszins. Ik schrijf de teksten niet en ik vraag ook niet aan Jan wat ze betekenen, maar ik was meteen mee. Ze hadden een persoonlijke betekenis voor mij.»

HUMO Is dat toeval of praten jullie zo veel dat er automatisch ideeën van Dries in de teksten sijpelen?

Paternoster «Wij kennen elkaar zo goed... Wij zijn eigenlijk broers. En we hebben allebei échte broers, dus we kennen die band. We trekken al met elkaar op sinds we zes jaar oud waren, we delen zo goed als ons hele leven.

'Wij kennen elkaar zo goed... Wij zijn eigenlijk broers.' Jan Paternoster

»Ik vind ook dat het plaatje voor het eerst klópt. Met de vorige platen hebben we ons vooral goed geamuseerd. En tegelijk hebben we er veel uit geleerd. We zijn in Madrid naar ‘Guernica’ van Picasso gaan kijken. Als je ziet hoeveel studies hij voor dat doek gemaakt heeft... Zo voelt het nu voor ons een beetje: alsof alles hiervoor kladtekeningen waren, en we nu onze ‘Guernica’ af hebben.»

HUMO Jullie hebben er ook intensiever aan gewerkt dan normaal.

Paternoster «Ja, en dat heeft zo zijn gevolgen. Vroeger konden we alles loslaten zodra het af was, maar nu niet meer. Neem nu ‘Yellow Belly’. We zijn voor die song een nieuw refrein aan het schrijven, maar het vinyl is wel al gedrukt (lacht). Daar valt niks meer aan te doen, maar op de digitale kanalen gaan we ’t wél veranderen.»

HUMO Als Kanye West achteraf nog aan zijn platen mag frunniken, dan mogen jullie dat ook.

Paternoster «Waarom niet! Kanye is een doorgeslagen zot maar hij is ook één van de inspirerendste muzikanten die er zijn. Wij denken allemaal te veel na over ‘hoe het moet’. Kanye niet, hij past doodleuk nummers aan wanneer de plaat al uit is.»

HUMO Kun je Kanye, met al zijn sympathie voor Trump, de laatste tijd nog smaken?

Paternoster (lachje) «Goh ja... Neem dat filmpje in het Witte Huis. Komt-ie daar tegenover Trump te staan: dé eikel die niemand de mond kan snoeren, maar die in zijn eigen living alleen met open mond kan staren wanneer Kanye zijn litanie afsteekt. Zelfs hij kan niet volgen! Wat het ook allemaal wil zeggen en waar Kanye ook naartoe wil, hij zorgt ervoor dat je je vragen gaat stellen. Dat vind ik graaf, dat zoek ik in een artiest.»


Rappen met Roméo

HUMO Vind je het belangrijk om iets achter te laten voor het nageslacht?

Paternoster (haalt zijn schouders op) «Niks is voor altijd, hè. Al maken mensen zichzelf graag wijs dat sommige dingen dat wel zijn.

»Er zit alleszins een gevoel van eindigheid in de plaat. Deels omdat ik ouder word, maar ook omdat ik toen we aan de plaat begonnen nog drie grootouders had, die intussen allemaal zijn gestorven. Het nummer ‘Built to Last’, met Seasick Steve, gaat daarover. Een dialoog tussen een jonge en een oude gast. Mijn grootvader was 91, een echte levensgenieter die nog met zijn auto naar de Delhaize ging en die nog in allerhande raden van bestuur zat om mee te beslissen over straatnamen in het dorp (lachje). Ik wilde hem nog veel vragen, maar hij stierf net toen ik met die vragen naar hem wilde gaan. Ik heb ze dan maar aan Seasick Steve gesteld. Oké, die is nog geen 90 – zijn leeftijd blijft een vraagteken, maar ik denk dat hij ergens in de 60 is – maar hij heeft levenservaring genoeg. ‘Young man / Nothing’s ever built to last,’ zingt hij.»

HUMO Heb je met Seasick Steve ook écht dat gesprek gehad?

Paternoster «We hebben al een paar tournees met hem achter de rug, maar voor dit nummer zijn we speciaal naar zijn studio in Cornwall gegaan. We hebben daar twee dagen gezeten. Ik had mijn tekst vooraf naar hem gestuurd en toen we aankwamen, was zijn tekst ook klaar. De eerste avond hebben we erover gepraat en wat gespeeld. Het sentiment ‘nothing’s ever built to last’ komt van hem.»

HUMO Seasick Steve is niet de enige muzikale partner op de plaat: hoe zijn jullie bij de geweldige Roméo Elvis terechtgekomen?

Paternoster «Twee jaar geleden sprak ik in een Brussels café af met Gorik van Oudheusden, Zwangere Guy. Toevallig was Roméo bij hem en toen hij mij zag, was hij keiblij: ‘Oh, eindelijk ontmoet ik u! Ik ben grote fan van jullie eerste plaat!’ Absurd, want Roméo is tien keer groter dan ik, maar toch was hij star-struck. Toen hij aan zijn ‘Morale 2’ bezig was, wilde hij graag samen een nummer maken, en dat is ‘Agora’ geworden. Bij wijze van wederdienst – en vooral omdat het tof was om samen te werken – heeft hij nu voor ons gerapt op ‘Laisser partir’. Een heel goed nummer, vind ik zelf.»

HUMO Het meest in het oor springende zinnetje op de plaat is: ‘Hands on the wheel / While I listen to The War on Drugs.’

Paternoster «Dat nummer gaat over een waargebeurd moment, toen ik in de auto zat en hun song van elf minuten (‘Thinking of a Place’, red.) op de radio was. Het was zomer en ik was miste mijn lief. Dáár wilde ik een nummer over schrijven. Dus ja, The War on Drugs was gewoon wat er toen opstond. Daar wilde ik niet over liegen (lacht).»

HUMO Het hadden dus evengoed Dire Straits kunnen zijn?

Van Dijck «Dat had niet even goed gebekt.»

Paternoster «En misschien had ik mijn lief op de tonen van Dire Straits ook net iets minder hard gemist.»


Eeuwige liefde

HUMO Over liefde gesproken, in ‘Bur-Bearing Heart’ zing je: ‘I’m not here for fake love / No time to waste.’

Paternoster «Die song gaat over mijn vrijgezellenperiode na mijn laatste break-up. Dan kom je meisjes tegen... Je bent niet verliefd en je voelt: dit is het totaal niet. Maar ze willen toch nog eens afspreken. ‘Allez, gewoon als vrienden dan!’ Ik dacht pfff, en ik heb er een nummer over geschreven (lacht).»

Van Dijck «Door al dat touren zijn al relaties gesneuveld. Maar je kunt niet blíjven relaties opstarten om dan wéér als een maniak te gaan touren en van voren af aan te beginnen. We hebben nu meer rust. Ik woon al lang samen met mijn vriendin, ik heb een mooie thuis.»

Paternoster «Op je 30ste wil je niet meer in een relatie zitten die maar wat aanmoddert, want voor je het weet is het allemaal te laat. Als je 20 bent, blijf je weleens te lang hangen bij een lief met wie het eigenlijk niet klikt. Daar heb ik nu geen tijd meer voor. Ik raad alle twintigers aan om het er nog zwaar van te pakken (lacht). Als je ouder wordt, ga je meer nadenken over leven en liefde. Ben je wel met het juiste lief? Is het wel voor altijd?»

HUMO Jij bent samen met StuBru-presentatrice Eva De Roo. Heb je nummers op de plaat voor haar geschreven?

Paternoster «Ja, ‘Kick the Habit’. Dat gaat zo: ‘You’re my weed, you’re my pain / You’re my sex, my cocaine... / And I’ll never kick the habit.’ ‘Tattooed Smiles’ ook, en dan nog één dat niet op de plaat is geraakt.»

HUMO Is zij wat je noemt het juiste lief?

Paternoster (verliefde glimlach) «Voor mij is zij de vrouw van mijn leven. Ik heb echt een supergoed gevoel bij haar. Ik ben heel graag verliefd, en ik hou ervan om een slaaf van de liefde te zijn – een toffe omschrijving, zij het misschien een tikje destructief.»

'Ik geloof in de eeuwige liefde, maar ik raad alle twintigers aan om het er nog zwaar van te pakken' Jan Paternoster

HUMO Kun je nog een slaaf van de liefde zijn wanneer je pakweg acht jaar samen bent?

Paternoster «Natuurlijk. Ik denk niet dat dat overgaat. Pas op, ik zei net nog dat niks ‘voor altijd’ is, en dat geldt zeker voor relaties. Mijn langste relatie heeft maar een jaar of vier, vijf geduurd. Toch vind ik dat je mag geloven in de eeuwige liefde. Ik ben daar heel romantisch in. En ik maak mezelf niets wijs, hè: een paar jaar geleden ging ik nog naar het feest voor de 60ste huwelijksverjaardag van mijn grootouders, en die mensen waren nog altijd oprecht verliefd. Dat bestáát.»

HUMO Binnen een aantal jaar kan het dus best zijn dat jij als schilder van het leven geniet, samen met Eva De Roo en kroost?

Paternoster «Dat zou kunnen, ja. Zoals Magritte, die zijn laatste jaren sleet in een huis in Schaarbeek, waar hij portretten maakte van zijn vrouw. Ik zou het slechter kunnen treffen.»

HUMO En wat met Black Box Revelation in die rooskleurige toekomst?

Van Dijck «We blijven ervoor gaan. Nu hopen we vooral dat de plaat aanslaat, zodat we veel kunnen spelen. En dan komt de goesting voor de volgende plaat – waarvoor we al materiaal hebben – snel genoeg.»

Paternoster «En die zal nóg straffer worden. Dat moet je tijdens een midlifecrisis altijd in je oren knopen: het beste moet nog komen.»

‘Tattooed Smiles’ verschijnt op 26 oktober bij Universal. Black Box Revelation speelt op 14 & 15 maart in de AB. Tickets voor 15 maart: abconcerts.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234