blackwave. (Vooruit)

Veel fun, maar niet op de straat.

''Als ‘Call Me By Your Name’ zich op ’t Eilandje had afgespeeld, dan was 'Elusive' de soundtrack geweest''

In 1999 had Yasiin Bey van Mos Def, die toen pas solo was gegaan, ‘eight million stories to tell’. Ze gingen over ‘crack mothers, crack babies and AIDS patients’ en over ‘who is and who ain’t niggas’. Beys aanklachten tegen het socio-politieke bestel waren scherp en veelvuldig, en datzelfde kon je zeggen van de rhymes waarmee hij ze formuleerde.

Vooral Jean Atohoun, die we in blackwave. kennen als Jaywalker, heeft naar eigen zeggen váák geluisterd naar de hiphop uit de tijd van Mos Def. De jaren 90, dat waren voor hem N.W.A, Nas, OutKast en, iets later, The Roots en J Dilla. Atohoun: ‘Toen ik jong was, wilde ik Eazy E van N.W.A worden. Omdat hij, net als ik toen ik jong was, een heel hoge stem had. Ik kon al zijn verses helemaal imiteren en vond dat de shit.’

Samen met Willem Ardui gaat Atohoun verder op die lijn. De beats, de flow en de algehele feel op hun debuut-ep ‘Mic Check’ hebben alle dat typische nineties-vignet. Al draaien de twee met blackwave. de klok niet terug: hoewel de onderstroom op ‘Mic Check’ duidelijk afkomstig is uit de streets of New York, is er op de bovenlaag van alles gaande dat daar niet thuishoort. Er is jazz, er zijn funk en soul, en er is Starbucks-fähige pop.

Het eerste nummer dat ik gisteravond hoorde, het dopamineshotje ‘Big Dreams’, neigde sterk naar dat laatste. Of misschien dacht ik dat maar, en was het eigenlijk Arduis verschijning die me dat vakje uitduwde. Hij kwam het podium op met een lach die hij het hele concert lang zou aanhouden, en – welja – de twintiger is een meisjesmagneet. Blackwave. trad gisteravond in de Vooruit aan met een volledige jazzband, maar het waren Arduis perzikstem en zijn knietjes in de lucht die de eerste minuten lang de toon zetten. Die toon bevond zich hoog in de popregionen.

Toen een diepe beat ‘Hands up’ inzette, dacht ik: hier kunnen we afdalen naar straatniveau. ‘Hands up’ is het meest militant-activistische nummer van blackwave.; het sluit aan bij de Black Lives Matter-beweging en refereert aan Kendrick Lamar ten tijde van zijn raciaal gechargeerde ’To Pimp A Butterfly’. Nu, als je de song thuis op de speakers zet, krijg je niet de behoefte om er ineens de spandoeken bij te halen. De sax die uit de beats opkringelt, begeleidt je met fluwelen handschoenen terug naar je zetel nog voor je er goed en wel uit bent opgestaan. Maar de boodschap krijgt wel ruimte om te resoneren. Live was dat niet het geval. Ardui verzocht ons een vuist in de lucht te steken, en dat was dat. Zoveel was duidelijk: gisteravond moest vooral fun worden.

Sure enough : de fun zat erin. Tot voor kort kregen Ardui en Atohoun al eens te horen dat ze de band onvoldoende ademruimte gunden op de bühne. Dat deden ze hier op gezette tijden wél. Tijdens ‘That’s Just Me’ mocht de bassist voor het voetlicht treden, en ter hoogte van ‘Funky’ dealden de blazers en de keys in good vibes per strekkende meter. Over het gehele concert kregen we zo twee, drie, vier goeie ballen.

Na een kort intermezzo (voor een kostuumwissel) kwam dan die nieuwe single ‘Swangin’’. Hier kon Atohoun, die al een heel concert lang aan het wérken was met die bars, schitteren. Nog voor u en ik ‘poopy-di scoop, scoop-diddy-whoop’ konden zeggen, had hij zich een weg door een tiental coupletten gescheurd, en en route reed hij geen enkel kegeltje omver. Cruisen in Grand Theft Auto en je niets aantrekken van stoplichten of overstekende bomma’s met een rollator: ‘Swangin’’ gaf je gisteren dát gevoel.

Die andere hit, ‘Elusive’, stak helemaal op het einde, twee nummers diep in de bis. De beat kwam op teenslippers binnengesloft, en gastzanger David Ngyahs stem had de jeugdige romantiek van een graffitihartje op de muur. Toen de trompet bijviel met een zweem zomerlucht, dacht ik: als ‘Call Me By Your Name’ zich op ’t Eilandje had afgespeeld, dan was dit de soundtrack geweest. Mooie afsluiter, quoi.

Toch zat het geheel niet helemaal goed. Echte, doorvoelde hi̇́phop, dáárvoor was ik gisteravond naar de Vooruit gekomen. Ik heb het veel te weinig gezien. Al stond er iets tegenover: goeie vibes en zorgeloze lol. Oké, maar die eight million stories wil ik dan wel een andere keer horen.


Het moment

Dat Ardui en Atohoun nog niet zoveel podiumervaring hebben, werd een paar keer stoemelings duidelijk. Eén keer rapte Atohoun: ‘I’ve never seen a dude rock the microphone like’ – daarop wilde hij wijzen naar Ardui, maar die was ineens nergens te bespeuren. Start de lachband, maar ik vond het charmant.


Het publiek

Een meisje zag ik het volgende Instagrammen: ‘Ey pa, hebt ge nog nen polo voor mij?’ Of hoe David Ngyah tijdens ‘Elusive’ niet enkel muzikaal de toon zette.


Quote

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234