Blanck Mass - Blanck Mass

Ook het huis van de noise telt vele kamers. Er is de razende, allesverpulverende variant die, ook al staat de volumeknop van je stereo slechts op twee, stukken hersenschors naar beneden doet komen, tussenschotten in je hoofd aan flarden rijt en schaafwonden in de oren veroorzaakt - denk aan Merzbow, Whitehouse, Wolf Eyes en alles daartussenin.

Op een andere verdieping zuigt de gestileerde digitale ruis van Fennesz, Pan Sonic of Tim Hecker de luisteraar mee richting neverland; daar aangekomen wordt hij vriendelijk uitgenodigd te skinnydippenin een ijskoude oceaan van lawaai, vervolgens wordt hij in een warme deken gewikkeld en wordt zijn wakgemaakte ziel urenlang gemasseerd.

Op zijn titelloze eerste sluipt Blanck Mass - het pseudoniem van Benjamin John Power, de helft van het noiseduo Fuck Buttons uit Bristol - ongemerkt van de ene verdieping naar het andere en slaat hij geen kamer over.

'Sundowner'is een marteling voor tinnituslijders - metershoge golven van witte ruis spoelen acht minuten lang aan op een zonovergoten strand - maar bij ons houdt-ie de knop die onze endorfinetoevoer regelt permanent ingedrukt, met als resultaat: loutering door lawaai. De tempeest genaamd 'Land Disasters' herinnert dan weer aan Fuck Buttons, minus de tribale donderdrums die hun nummers richting dance drijven: in de eerste minuut probeer je je nog schrap te zetten voor de orkaan van geluid, tot je merkt dat het loont om je te laten meespoelen. En daarna nog eens en nog eens.

Voor 'Chernobyl', 'Sub Serious' en het korte 'Fuckers' ging Power een kijkje nemen in het bezemhok waar ook Emeralds, Bvdub en The Sight Below huizen: 't is meer ambient dan noise, maar hemels en nasty tegelijk. Geldt trouwens ook voor het meer dan dertien minuten durende 'What You Know': een zilverkleurige, gestroomlijnde machine davert full throttle over een kilometerslange asfaltweg in de woestijn.

Vonken slaan uit de motor, drukmeters gaan in het rood, minuten lijken uren te duren. Tot ze, omstreeks de tiende minuut, een onzichtbare heuvelkam oversteekt en Power de motor uitschakelt; zijn machine blijft nog een tijdlang knarsen en schuren, maar het ontploffingsgevaar is geweken.

In een interview legde Power uit dat hij met zijn nummers mikt op de euforie die veroorzaakt wordt door cerebrale hypoxie - als de zuurstoftoevoer naar de hersenen wordt afgesneden, zou een gelukzalig gevoel ontstaan, een mix tussen verwondering en overgave. Vergeet even de morbide bijklank van die stelling: 'Blanck Mass' serveert inderdaad tien dosissen onversneden bliss.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234