null Beeld

Blindness

In 2002 haalde regisseur Fernando Meirelles zwaar uit met 'Cidade De Deus', een knetterslag van een gangsterfilm die makkelijk de vergelijking kon doorstaan met het briljantste van Scorsese en Tarantino, en drie jaar later gooide het Braziliaanse supertalent opnieuw hoge ogen met het op een roman van John Le Carré gebaseerde 'The Constant Gardener', een vuurstraal van een thriller annex liefdesdrama over een diplomaat (Ralph Fiennes) die de schimmige activiteiten van een farmaceutische multinational aan de kaak stelt.

Het was dus met trillende vingertjes dat iedereen uitkeek naar Meirelles' volgende project, de grootschalige verfilming van de bestseller 'Ensaio sobre a cegueira' (bij ons vertaald als 'Stad der Blinden'), waarin de Portugese Nobelprijslaureaat José Saramago beschrijft hoe de inwoners van een niet nader genoemde metropool plotseling worden getroffen een een mysterieuze blindheid ('de witte ziekte').

Maar toen 'Blindness' het jongste filmfestival van Cannes mocht openen reageerden pers en publiek verrassend eensgezind: 'Brol!' Terecht? Mmmmmmhj...nee! Meirelles heeft misschien zijn hand een klein beetje overspeeld, maar 'Blindness' als een miskleun brandmerken, lijkt ons toch wat overdreven. Zou het kunnen dat onze zusters en broeders in Cannes zich een beetje ergerden aan Meirelles' gitzwarte kijk op de menselijke conditie? De cineast heeft immers geen entertainende rampenfilm in de stijl van 'Children of Men' of 'I Am Legend' gemaakt, maar wel een claustrofobische allegorie, die met vaak misselijkmakende beelden aantoont dat wij, mensenkinderen, onder bepaalde omstandigheden onze normen en waarden overboord gooien als betrof het lege soepblikken.

Nadat het leger de slachtoffers heeft bijeengedreven in een tot concentratiekamp omgebouwd ziekenhuis trachten enkele moedigen (u herkent Julianne Moore en Mark Ruffalo) zich nog enigszins te organiseren, maar het duurt niet lang of de laatste restjes menselijkheid verdwijnen als broodkruimels in de wind: mensen beginnen à volonté in de gangen te urineren, sommigen waggelen als gedegenereerde zombies spiernaakt rond in hun eigen uitwerpselen, en enkele smiechten (onder wie een griezelige Gael García Bernal) vestigen een ijselijke dictatuur ('Jullie willen voedsel? Geef ons jullie vrouwen!'). Nee, 'Finding Nemo' it is not (de Amerikaanse federatie van blinden maakte prompt amok: 'Wij zijn zo niet!' Vraag is: hebben die mensen de film wel gezíen?). Meirelles overdrijft soms een beetje met zijn overbelichte wittemelkfotografie, en deze film zal over het algemeen wel te beklemmend, te hard en te confronterend zijn voor de op luchtig vertier kickende multiplexbezoeker, maar de apocalyptische snapshots (de geblinddoekte heiligenbeelden!) en de terloopse poëtische momenten (de regenbui!) lieten óns - afgaande op dat felle stekerige gevoel in onze ribbenkast - allerminst onberoerd. Of zijn we weer te hard de trap opgerend?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234