null Beeld

Bloc Party - Four

De korte broek, het fleurige hemd en de brede glimlach vorig weekend op Pukkelpop spraken boekdelen: Bloc Party vindt het weer fijn om Bloc Party te zijn.

Jürgen Beckers

Dat zag er in 2008 heel anders uit, toen ‘Intimacy’ – was dat een judastongkus op de hoes? – een zwanenzang leek te zijn. Het was een break-upplaat, maar dat ze het vooral over zichzelf hadden, kwamen we pas achteraf mondjesmaat te weten. De artpunkers waren zichzelf beu, de magie was een formule geworden, het kader een keurslijf. Een officiële split kwam er niet, maar bassist Gordon Moakes ging in Young Legionnaire spelen, zanger Kele Okereke schreef een nog steeds niet verschenen verhalenbundel en maakte de soloplaat ‘The Boxer’, gitarist Russell Lissack ging op tournee met Ash, en drummer Matt Tong bouwde een studio. Toen begin dit jaar bovendien wazige foto’s verschenen van drie groepsleden voor het repetitiehok, zónder Kele, leek het doek over Bloc Party zoals we het tot dan toe hadden gekend helemaal te zijn gevallen. Een grap en een weergaloze schijnbeweging, zo bleek enkele maanden later: ‘Four’, de vierde van Bloc Party jawel, was helemaal klaar. Mét Kele. ‘We wilden in alle rust kunnen werken,’ luidde het. Gelukt, en: geniaal. Maar is de plaat dat ook? Niet helemaal, dat had u al gemerkt aan de drie sterren, de voorzichtigste aller quoteringen.

Zoals te verwachten viel na zo veel toegepaste humor is ‘Four’ geen donkere, broeierige groeiplaat geworden. Ze heet ‘Four’ omdat het hun vierde plaat is, maar meer nog omdat Bloc Party uit vier personen bestaat, vier persoonlijkheden, die gezamenlijk een volstrekt uniek geluid voortbrengen. En ‘Four’ omdat ze daar weer blij om zijn – té blij bij momenten.

De fans van het eerste uur mogen de vreugdevuren aansteken, want niemand doet zo goed Bloc Party na als Bloc Party op de nieuwe Bloc Party. Single ‘Octopus’ is zo typisch dat het al na een passage of drie serieus op de zenuwen begint te werken (toch op die van ons, maar die liggen tijdens het werken dan ook gewoon open en bloot), ‘3x3’ begint als iets van Millionaire, tot je je herinnert dat ook Bloc Party in den beginne weleens zo ongecontroleerd woest uit de hoek kon komen. Een karaktertrek (kwaliteit? Geboorterecht?) waarvan ook gebruik wordt gemaakt in de wel zeer losbandige gitaarpartijen in de voorderaapse punkrocker ‘Kettling’ en afsluiter ‘We Are Not Good People’.

Het is op ‘Four’ niet al feestneuzerij wat de klok slaat, en het is in de meer introspectieve oefeningen dat de rekening wordt gemaakt. ‘Real Talk’ is veruit het mooiste wat de plaat te bieden heeft (gitaren tonen hun ware gelaat en Okereke lijkt er vrede mee te hebben dan openheid en kwetsbaarheid het nu eenmaal met elkaar moeten zien te redden: ‘My mind is open, and my body is yours’), maar in ‘Truth’ belanden ze dan weer erg dicht bij ‘Human’ van The Killers, en de Heer weet dat wij met één stel Killers al meer dan gediend zijn.

Hoe dan ook een geslaagde terugkeer. Op naar ‘Five’ (gezocht: toetsenman/saxofonist/ceremoniemeester).

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234