null Beeld

Bloc Party: het evangelie volgens Kele

Tien jaar nadat de energieke postpunk van ‘Silent Alarm’ Bloc Party op de kaart zette, komen Kele Okereke en de zijnen aanzetten met ‘Hymns’, hun meest – ahum – spirituele plaat tot nog toe.

Katia Vlerick

'De Libertines-idolatrie in de Britse pers is enggeestig en middle class'

Een frontman voor wie de juiste mal nog moet worden uitgevonden, die Kele: zijn lievelingsgroep blijft de Pixies, maar hij maakt net zo makkelijk nummers met een Tomorrowland-icoon als Martin Solveig – zie ‘Ready 2 Go’.

HUMO Was het de voorbije jaren ooit de bedoeling om Bloc Party compleet op te doeken?

Kele Okereke «De enige keer dat ik heel erg dicht tegen het gevoel zat dat ik niet meer bij Bloc Party hoorde, als ik heel eerlijk ben, was in 2013, tijdens de Amerikaanse tour voor onze vorige plaat ‘Four’. De manier waarop we met elkaar omgingen, was zo afstandelijk. We hadden een break van een jaar achter de rug, hadden ons allemaal met onze eigen dingetjes beziggehouden, en waren terug bij elkaar gekomen om die plaat te maken. Maar de vibe was dezelfde, zoniet slechter, dan voor dat sabbatjaar. Toen heb ik wel gedacht: ‘I don’t know if I wanna do this anymore.’ Maar nadat onze drummer wegging, verbeterde de sfeer opmerkelijk. Toen heb ik de knoop doorgehakt: als het een kwestie van personeel is, dan is het beter om bandleden op te offeren in plaats van de hele groep. Dus ging onze bassist ook weg. Als je ergens van houdt, dan doe je ermee verder. Wie is weggegaan, hield er gewoon niet meer genoeg van.»

HUMO ‘Een meisje in je groep hebben, zorgt ervoor dat we ons allemaal minder lomp gedragen,’ verklaarde Joe Goddard van Hot Chip over hun drumster Sarah Jones. Bloc Party heeft nu Louise Bartle op drums: kunnen jullie dat beamen?

Okereke «Als we het over een echte ‘lads’-groep hebben, dat is Hot Chip wel een bijzonder goed voorbeeld (lacht). Maar het is grappig dat je precies hen aanhaalt, want de eerste repetities nadat onze drummer was weggegaan, waren met Sarah Jones. Ik had haar niet gekozen omdat ze een meisje was – wel omdat ze een goeie drumster was – maar nadat we een paar keer met haar gespeeld hadden, wist ik wél dat ik absoluut een vrouwelijke drumster wou. Precies omdat een vrouw op de tourbus en in die hele bijzonder mannelijke omgeving van roadies en muzikanten en merch sellers een verademing zou zijn. Dat was me na tien jaar enorm gaan tegensteken: al die getrouwde-mannen-met-kinderen in road crews die op tour hun vrouw bedriegen, en iedereen die dan mee moet zwijgen tegen die vrouwen thuis (zucht).

undefined

»Nee, ik ben nooit zo’n guy’s guy geweest. Ik heb ook altijd meer vriendinnen gehad dan vrienden.»

HUMO In ‘The Love Within’, de euforische opener van de nieuwe plaat, hoor je goed de invloed van je soloplaten en je werk als dj. Vond je in het dancemilieu een decadentie die het eerder studentikoze indiemilieu ontbeert?

Okereke «Dat zou ik niet durven te zeggen. Oké, Engelse indie kids zijn wat aan de ernstige kant, en ik heb me in het verleden vaak genoeg beklemd gevoeld door de hele Libertines-idolatrie in de Britse pers. Het is enggeestig en middle class. Maar daartegenover staat mijn eeuwige liefde voor de Pixies, de minst glamoureuze, meest imagoloze, en wat mij betreft beste groep die er ooit geweest is. Ik schipper nogal tussen die uitersten: het pretentieloze alternatieve en het extravagante van dance trekken me even hard aan.»

HUMO House is eigenlijk elektronische gospel. Heeft dat meegespeeld op ‘Hymns’?

Okereke «Tuurlijk. Neem nu een track als ‘The Pressure’ van Frankie Knuckles (de Frankie Knuckles-remix van ‘The Pressure (Pt.1)’ van Sounds Of Blackness uit 1991, red.): je kan de spirituele kracht daarvan toch niet ontkennen? Ik heb een tijd in New York gewoond, en zodra ik er woonde, de eerste week eigenlijk al, ben ik naar de befaamde Body & Soul-club getrokken, waar housegeschiedenis is geschreven. Op zondagnamiddag. Danny Krevit en François Kevorkian draaiden, en ik werd meteen gevloerd. Vanaf toen ging ik iedere zondag.

»Ik heb altijd liever house gehoord dan techno, al is mijn appreciatie voor techno de laatste paar jaar enorm gegroeid. Er is iets aan de hardheid van die machinemuziek, in tegenstelling tot de gospel en het sjamanistische van house, dat me recent is gaan bekoren. Maar house heeft me tot een plaat als ‘Hymns’ geleid, zeker.»

HUMO Is ‘Hymns’ ook een terugkeer naar je tijd als koorknaap?

null Beeld

Okereke «De titel was er eerst. Maar toen leek me wel logisch om eens terug te keren naar huis, om te zien wat ik als kleine jongen allemaal zong in de kerk. Want de allereerste liedjes die ik zong waren dus hymnen – mijn ouders zijn streng katholiek. Ik heb al vroeg het geloof afgezworen, maar die muziek zit wel onder mijn vel. Door ze weer naar de oppervlakte te halen, besefte ik dat het songs waren die iets vierden, of songs die ‘dank’ zeiden aan het leven. Of songs die om kracht vroegen in moeilijke tijden. En dat waren gemoedstoestanden die ik ook verkende op de plaat.»

HUMO Ook Hanif Kureishi, de schrijver van ‘My Beautiful Laundrette’, was belangrijk voor deze plaat?

Okereke «Je moet dat niet overdrijven, we zijn geen vrienden of zo. Maar ik ben naar een lezing van hem geweest, en die is behoorlijk blijven plakken. Het was een lezing over muziek in de late jaren 70. Heel kort raakte hij daarin een onderwerp aan dat me is bijgebleven: dat religieuze invloeden in kunst de laatste honderd jaar uit de mode zijn geraakt, terwijl alle eeuwen ervoor kunst haast uitsluitend religieus was. En waarom zouden die twee werelden zo ver verwijderd moeten zijn van elkaar, als ze dat aanvankelijk niet waren?

»Als schrijver is hij natuurlijk een held. Als je naar een show op tv kijkt, is er meestal één zwart personage, en vaak is dat een wandelend cliché. Ik bedoel: hoe kun je nu één iemand een hele gemeenschap laten vertegenwoordigen? Daarom is ‘My Beautiful Laundrette’ (uit 1985, red.) voor mij nog altijd zo relevant: je kreeg eindelijk eens een beeld van verschillende mensen uit verschillende gemeenschappen en families.»

HUMO Over je tijd in New York liet je eens optekenen: ‘Dat verblijf heeft me geradicaliseerd als zwarte.’

Okereke «Yeah. Ik werd er constant aan herinnerd dat ik zwart ben, op een manier die ik in Londen nooit ervaren had. Een zwarte vreemdeling zijn in de VS, niet op de hoogte zijn van waar je beter wel en niet komt... In New York heb ik voor het eerst in mijn leven aan den lijve rituele discriminatie ondervonden, en dat heeft me verplicht om mezelf helemaal anders te bekijken. Voorgoed.»

HUMO Tot slot: hoeveel exen heb je wel niet, dat je er op ‘Hymns’ de song ‘Exes’ aan moet wijden?

Okereke «Ik erken in die song dat ik sommige mensen misschien niet zo goed heb behandeld. Lovers, exen, vrienden... Mensen zijn delicate wezens, in het verleden besefte ik dat niet altijd. Ik heb nu al een tijd een liefdevolle relatie, en besef misschien voor het eerst echt wat dat betekent. En dat heeft me doen inzien dat ik lange tijd alleen aan mezelf heb gedacht. Dus dit is mijn manier van zeggen: ‘Sorry dat ik zo’n egoïst was.’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234