Bloc Party - Hymns

Comeback, vrolijkst op ‘arty farty’ rijmende groepsnaam én teleurstelling van de week: Bloc Party!

Over hun vorige plaat schreef Humo in 2012: ‘Ze heet ‘Four’ omdat het hun vierde plaat is, maar meer nog omdat Bloc Party uit vier personen bestaat, vier persoonlijkheden, die gezamenlijk een volstrekt uniek geluid voortbrengen.’ Uniek, maar ook iets van het verleden: vier tellen later werden bassist Gordon Moakes en drummer Matt Tong op de straatstenen en uit de band gezet. Het einde van Bloc Party? Nee: na een geflopte soloplaat besloot frontman Kele Okereke tot de reanimatie van zijn meest succesvolle merknaam. Enter Justin Harris – voorheen van Menomena, indie uit Portland – en Louise Bartle, een twintigjarige actrice die leerde drummen bij Selena Gomez en Eliza Doolittle.

So here we are... Op het eerste gehoor zijn de oude ingrediënten behouden: zachte elektronica en pompende rock; gelijke aandacht voor meezingbare melodieën en gedreven ritmes; stempartijen die afwisselend gekreund en gecroond worden. Je hoort op ‘Hymns’ bovendien dat Bloc Party nog steeds heel graag wil, maar dat leidt helaas te zelden tot adrenalinestoten, kippenvel of songs die langer dan vijf minuten bijblijven. Ouder geworden talent dat Smashing Pumpkins-gewijs vervelt tot een schim van zichzelf: het roept altijd een beetje deernis op. En anders wel ergernis, omdat Kele zich in het Humo-interview vorige week nog dik maakte over clichés in andermans werk, terwijl hij net zélf een plaat vol clichés heeft gekakt.

We hebben warme Bloc Party-gerelateerde herinneringen – het legendarische Pyramid Marquee-concert op Werchter ’05, een handjevol wereldsingles, het volledige ‘Silent Alarm’ – maar ‘Hymns’ voegt daar weinig aan toe: er is de onoordeelkundige poging tot met countrygitaar opgesmukte mainstreampop (‘The Good News’), hun New Order-pastiche (‘So Real’) is flauw, ‘Different Drugs’ klinkt ook na vijf luisterbeurten als het grote ijle niets, en de gevoelige electroballad ‘Fortress’ smaakt té zoet. Single ‘The Love Within’ werd door de schijnbaar eeuwig hippe Britse radio-dj Annie Mac uitgeroepen tot Hottest Record in the World, en dat bevestigt enkel ons langlopende vermoeden dat daarbuiten een wereld bestaat waar wij geen weet van hebben.

‘My True Name’ is de meest deugdelijke song, maar drijft irritant lang op de mantra ‘From this day forward, you will call me by my real name / You must call by my true name, today’. Er is plaats voor ironie: Kele zingt ergens dat ‘Rock ‘n’ roll has gotten so old’, maar doet dat helaas in een song – ‘Into the Earth’ – die bij een looprek gebaat is. Het is in hetzelfde nummer dat de zin ‘I’ll dress up nice for you / I’ll make your mother proud’ voorkomt. Ik zal een mooie broek aandoen zodat je moeder trots kan zijn? Het zal.

Veel woorden dringen zich op om deze recensie af te sluiten; ‘kruip’, ‘terug’, ‘onder’, ‘die’ en ‘steen’ zijn de vriendelijkste.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234