Beeld Johan Jacobs Humo 2020

VoorpublicatieHerman Brusselmans

‘Bloed spuwen naar de hematoloog’ (hoofdstuk 2)

Herman Brusselmans heeft meer boeken (80) op de teller dan jaren (62). Zijn nieuwste, ‘Bloed spuwen naar de hematoloog’, kondigde de veelschrijver uit Gent in dit blad nog aan als ‘een meer dan 300 bladzijden tellende psychologische inzage in de diepste krochten van de mens’. Een voorpublicatie.

Gisteren kon u op deze plek al het eerste hoofdstuk lezen, vandaag publiceren we het tweede. 

Na weer een dag lesgeven aan die kutkinderen ging meester Ronny naar huis. Daar trof hij z’n vrouw Salina, die leed aan pancreaskanker. Ronny was er zeker van dat Salina deze ziekte had gekregen omdat ze te veel kikkerbillen at. Om de twee dagen at ze gebraden kikkerbillen. Ronny had op het internet weliswaar geen enkele link gevonden tussen pancreaskanker en kikkerbillen, maar volgens hem was er veel meer dat níet op het internet stond dan wel. ‘Ronny, ik heb weer veel pijn gehad vandaag,’ zei Salina.

‘Waar?’ vroeg Ronny.

‘In de woonkamer, in de keuken, op het balkon, overal,’ zei Salina. Ronny bekeek haar met een blik die weinig of geen liefde uitdrukte. Je moet rekenen dat hij redeneerde: als Salina doodgaat kan ik eindelijk zonder problemen met Jana naar buiten komen. Jana was z’n minnares. Ronny vond haar honderd keer mooier dan Salina hoewel ze maar een meter vierenveertig groot was. Plus, ze was een professionele modderworstelaarster. Plus, ze stonk naar oude vloermatten. Plus, ze had een linker grote schaamlip die een indigo weerschijn had in het maanlicht. Plus, ze dronk vier flessen wijn per dag. Plus, ze reinigde haar reet onvoldoende na het schijten. Plus, ze had een iq van 56. Plus, ze wist niet eens dat ze een laag iq had, zo dom was ze. Toch was Ronny op haar verliefd geworden nadat hij haar ontmoet had op de kermis van Lovendegem. Daar stond ze op plastic eendjes te vissen, terwijl ze luid riep: ‘Dood aan alle pluimvee!’ Dus besloot Ronny meteen dat ze gevoel voor humor had, wat niet zo was, maar dat kon Ronny niet schelen, want of vrouwen gevoel voor humor hadden of niet, dat vond Ronny even belangrijk als de vraag of de paus soms crème brûlée at als dessert of tiramisu. Overigens is het antwoord op deze vraag crème brûlée. Voor ik bewusteloos in het ziekenhuis lag had ik dat eens gelezen in een groot artikel over de paus in het weekblad Knack. Daar stond ook in dat de paus diep in zichzelf communistische sympathieën had, dat hij zelf z’n winterbanden op z’n auto installeerde, en dat hij in z’n vrije tijd erg goed was in wilde konijnen vangen met de blote hand. De schrijver van dit artikel, Enno Vreugd, zou later opgenomen worden in het gekkenhuis. Hij had alles uit z’n duim gezogen. De paus ving helemaal geen konijnen met de blote hand! Welnee, hij schoot ze de kop af met z’n donderbuks.

Ronny zei tegen Salina: ‘Ga maar een dutje doen, dan loop ik naar de winkel voor ananas in blik.’ Salina had geen zin in een dutje, hoewel ze zeer moe was door de kanker. Zodoende ging ze toch maar een dutje doen. Ronny verliet het huis. Hij was natuurlijk niet zinnens om ananas in blik te gaan kopen, wel liep hij naar z’n minnares Jana, die slechts drie straten verderop woonde. Je zou je kunnen afvragen waarom Ronny niet simpelweg scheidde van Salina en een zichtbare relatie met Jana begon. Wel, als je scheidt van een vrouw met pancreaskanker, dan wordt dat je niet in dank afgenomen door familie, vrienden en kennissen, en de goegemeente. Dan word je gebrandmerkt als een wreed, harteloos mens. Ronny wás in wezen een wreed, harteloos mens, maar bij voorkeur niet op zo’n manier dat iedereen het kon merken. Ananas in blik kon hem gestolen worden, ofschoon hij het lekker vond. Hij at het wekelijks. Het sap dronk hij op, met slurpende geluiden, waar Salina wat van kreeg. Ook mensen met kanker kunnen emoties hebben, dat werd aldus door haar bewezen.

Daar was Ronny reeds bij het huis van Jana, een klein huis. Het stond op instorten. Modderworstelaarsters verdienen niet veel, en de vakbond doet weinig voor hen. De modderworstelaarsters hebben maar één keer gestaakt, en slechts vijf minuten, omdat ze vonden dat ze met hun drieën niet genoeg gewicht in de schaal legden om een hogere gage te kunnen krijgen. Jana had geen bel, nooit gehad. Ronny had er haar verleden jaar een willen geven voor Kerstmis, maar Jana zei: ‘Nee, geen bel.’

‘Wat dan wel?’ vroeg Ronny.

‘Een vliegwiel,’ zei Jana. Dat kon Ronny niet betalen. Wijs mij een simpele onderwijzer aan en ik wijs je iemand aan die geen vliegwiel kan betalen. Ronny klopte op de deur. Er kwam geen respons. Dan maar nogmaals geklopt, op dezelfde deur. Nee, in geen geval iemand die kwam opendoen. Dat vond Ronny raar. Jana kwam altijd opendoen, waarom zou ze het laten? Het was een gewoonte van haar, en gewoontes leer je niet snel af. Ronny voelde aan de klink. Die gaf mee. Hij opende de deur. Daar zag hij Jana liggen, op de vloer, spartelend, met het schuim op de mond. Ronny liep naar haar, ze zag lijkbleek, ze was er niet bij met haar hoofd. Hier diende vlug gehandeld te worden. Ronny belde naar de ambulance. Die bracht Jana naar het ziekenhuis, waar ik later ook zou liggen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234