null Beeld

'Bloot en speren': tv-paljas Pedro Elias

‘Ik wil dat dit nooit stopt.’ Pedro Elias zegt het teder, en met betrouwbaar licht in de ogen. We zitten in een restaurant, en hij heeft me net verteld over de schreeuwerige verliefdheid die plots als een struikrover uit het donker kwam. Ik beeld me de euforie in die door zijn lichaam gonst. ‘Echt: ik wil dat dit nooit stopt. Ik heb nog nooit zulke lekkere balletjes in tomatensaus gegeten.’

Na een eerste leven van argeloos nietsnutten, reizen en copywriten, werd Elias (40) redacteur bij Woestijnvis. Hij werkte jarenlang mee aan ‘Scheire en de schepping’ en ‘De slimste mens ter wereld’ – het programma waar hij straks als deelnemer in zit. En in ‘Bloot en speren’ van Sofie Lemaire is hij ‘de waarnemer’. Maar het luidst praat hij over ‘Van den hond’, zijn eerste boek: een collage van stukjes over zijn hond Pablo, maar toch vooral over het knullige hinkelspel dat een mensenleven is.

HUMO Pas drie dagen voor de eerste opname van ‘Bloot en speren’ werd je gevraagd of je de sidekick van Sofie Lemaire wilde worden.

Elias «Zo is het ook min of meer gebeurd bij ‘De slimste mens’ en ‘Scheire en de schepping’: zonder het zelf goed te beseffen, rol ik ergens in. Ik vind mezelf meestal niet geschikt voor de jobs die ik doe, het zijn altijd de anderen die denken dat ik het goed ga doen. Maar zelf zal ik dus nooit denken: ‘Da’s iets voor mij!’

»Ik vind het heel plezierig om in ‘Bloot en speren’ te zitten. Maar het blijft wel gek dat ze mij de rol van waarnemer aangemeten hebben. Ik heb verdorie de attention span van een goudvis: ik neem helemaal niks waar.»

HUMO Ik ruik enige valse bescheidenheid.

Elias «Een klein beetje, misschien: ik heb intussen wel door dat ik iets kan waarmee ik anderen van dienst kan zijn. Een soort ontregelende comic relief. Maar zelf beschouw ik het nog altijd niet als een talent – eerder als iets dat automatisch voortvloeit uit wie ik ben.»

HUMO Iemand die ooit een jaar lang elke week een gratis pak friet kreeg, bijvoorbeeld.

Elias (verbaasd) «Hoe weet jij dat? Het klopt: jaren geleden was er een wedstrijd waarin de beste slogan werd gekozen om Antwerpen als studentenstad te promoten. Ik heb die toen gewonnen, en de prijs was één gratis pak friet per week. Op de uitreiking moest ik een interview geven aan ATV. Net voor dat interview sprak Robert Voorhamme me aan, de schepen die verantwoordelijk was voor de wedstrijd. Wat ik precies studeerde? Ik zei naar waarheid dat ik niet meer studeerde, maar een copywriter was. Voorhamme trok bleek weg: bleek de wedstrijd alleen toegankelijk te zijn voor studenten. Maar dat stond helemaal nergens te lezen! Voorhamme werd toen heel onbeleefd, en zei me dat hij mijn prijs zou intrekken. Maar toen werd ik dus voor de camera van ATV gesleurd, en daar zei ik dat ik heel blij was met mijn winst. (Grijnst) Toen kon hij niet meer terug.»

HUMO ‘Gij kreupele klaviertrut met uw immer rochelende mondkut’: wie schreef die fraaie volzin, en aan wie was hij geadresseerd?

Elias «Ik, over Hugo Camps. Dat heb je dus óók teruggevonden? Het is een stukje van een schelddicht dat ooit gepubliceerd werd in De Morgen. Ik ben zo’n loser die niet weet hoe je een doos cornflakes moet gaan kopen. Maar een schelddicht schrijven, ja, dat kan ik wel. Excuus, Hugo!»

Catalaanse maizena

HUMO Er komt een tweede druk van ‘Van den hond’. En je mocht signeren op de Boekenbeurs!

Elias «Dat boek is de eerste verwezenlijking in mijn leven die ik helemaal zélf wilde. Ik hoop ermee verder te kunnen: ik wil een tweede boek, en een derde, en een vierde. Tegelijk maakt het me ook kwetsbaar. Bij ‘De slimste mens’ en ‘Scheire en de schepping’ had ik een schild, hè: die programma’s werden door een hele ploeg gemaakt, en mijn naam stond er niet onder. Een boek schrijf je naakt.

»De Boekenbeurs was toch vooral een kleine ontnuchtering. Ik mocht signeren naast Lieven Scheire. Hij kwam aan, merkte dat hij geen balpen bij had, en vroeg de mijne – ‘Want jij zal die toch niet nodig hebben.’ Goeie grap, maar het bleek wel helemaal waar te zijn: ik heb die dag vier boeken verkocht. Bij Lieven stond een rij van driehonderd mensen. En wat de vernedering nog typischer maakte: ik heb verdorie zelf meegewerkt aan ‘Scheire en de schepping’.»

HUMO Trek je je dat dan echt aan?

Elias «Ik begrijp perfect waarom niemand in mij geïnteresseerd is. Niemand kent mij, en iedereen kent Lieven – dat is de kracht van televisie. Maar er zit toch ook iets wrangs aan. Dat voel ik ook als ik met Bent Van Looy op stap ben, één van mijn beste vrienden. Op zo’n avond zijn er gegarandeerd tien mensen die me vragen of ik een foto van hen wil maken met Bent. Dat doe ik dan uiteraard braafjes, maar na de vijfde keer ben ik het wel feestelijk beu. En dat gaat niet over jaloezie, wel over het onaangename gevoel om gereduceerd te worden tot een gebruiksvoorwerp: die mensen zijn fundamenteel niet geïnteresseerd in wie ik ben. En dan kan je heel stoer zeggen dat dat je niets doet, maar uiteindelijk wil een mens toch geliefd zijn. Ik ben daar alleszins niet vies van.»

HUMO Dan heb je die vier kopers van je boek toch flink verwend?

Elias «Het zielige was dat ik mezelf betrapte op opzettelijk talmen. Ik bleef die mensen maar vragen stellen, zodat ze langer aan mijn desk bleven staan. En ik iets minder lang eenzaam was.

»Als ik een boek signeer, noteer ik er altijd een persoonlijke boodschap in. Dat vind ik belangrijk. Geert van Istendael signeerde ooit mijn exemplaar van ‘Bekentenissen van een reactionair’. Hij vroeg me of mijn naam Spaans was, waarop ik naar waarheid antwoordde dat hij Catalaans was. En vervolgens schreef Van Istendael: ‘Voor Pedro, een fiere Spanjaard.’ Ik was woest: ik had hem bijna vast.»

HUMO Je bent hier geboren. Wat betekenen die Catalaanse roots voor je?

Elias «Het is een gevoel, iets dat in mijn bloed zit. Ik ben bijvoorbeeld een heel hevige supporter van FC Barcelona, en dat gaat over veel meer dan voetbal alleen. Kijk naar Pep Guardiola, die er lang coach was: dat was niet alleen een trainer, maar ook een fijnzinnige intellectueel die nadacht over de mogelijke onafhankelijkheid van Catalonië, en optrok met schrijvers en artiesten. Dat vind ik zo mooi: in Catalonië gaat alles over levenskunst.

»Dat heftige supporteren is ook mijn manier om te communiceren met mijn vader. Hij is heel gesloten tegenover mij, maar Barcelona is onze maizena. ‘Wat vind je van die speler?’ is dan een vraag die eigenlijk een mededeling is: ‘Zoon, ik zie je graag.’»

HUMO Wat zegt je psychiater daarover? Je gaat al eens bij zo’n gediplomeerde slimmerd op de bank liggen.

Elias «Klopt: naar een psychiater gaan, ik doe dat graag. Al levert het zelden een eenduidig beeld op. En soms verontrust het me. Toen er eentje suggereerde dat ik misschien wel een milde vorm van het syndroom van Asperger heb, bijvoorbeeld. Mijn vrienden weerlegden dat meteen: daar ben ik te warm en te hartelijk voor. Maar toch: soms denk ik dat ik niet de juiste gevoelens op het juiste moment heb. Ik kan geheel onbewogen blijven bij iets belangrijks, en volkomen loosgaan bij een futuliteit – een goal van Messi, bijvoorbeeld. Misschien is dat allemaal opgespaard sentiment dat er dan plots komt uitgegulpt? Want dat kan toch niet alleen maar passie voor een bal zijn?»

In de boerin

HUMO Kan jij makkelijk grote beslissingen nemen?

Elias «Ja. Omdat ik nooit nadenk, maar gewoon dóé. Ik ben best jaloers op mensen die altijd en overal de mogelijke schade berekenen. Ik breng vooraf nooit iets in kaart. Alles heb ik al impulsief gedaan: verliefd worden, trouwen, een kind maken, een relatie stopzetten. Maar ik wil het niet anders. Geen plan hebben, ik vind dat leuk.»

HUMO Maar je zei net dat je zo’n angstig mens bent?

Elias «Ja, dat spreekt dat geweldig tegen, hè? Ik heb de vraag al aan al mijn psychiaters gesteld: hoe kan ik zo angstig zijn en tegelijk toch zo impulsief leven? Maar nog nooit heb ik een bevredigend antwoord gekregen. Voor mezelf leg ik het zo uit: mijn drang om weg te lopen van de dingen is groter dan de angst om niet te weten waar ik heen moet.

»Ik heb jaren geleden zonder plan m’n rugzak gepakt en ben een jaar in een kibboets in Israël gaan wonen. Daar kwam ik terecht tussen blanke Zuid-Afrikaanse beesten: van die gruwelijk racistische types. De eerste weken at ik er nauwelijks. De pot ging rond, en wanneer hij bij mij kwam, was hij leeg.

»Weet je, ik ben gek op de boeken van Paul Auster. Zijn personages kunnen op elk moment van een externe instantie de opdracht krijgen om nú hun leven te verlaten – en dat doen ze dan ook. Ik vind dat meer mensen zo zouden moeten leven.»

HUMO Wanneer heb jij voor het eerst je leven fundamenteel omgegooid?

Elias «Toen ik zestien was. Het lukte niet op de middelbare school: de lessen boeiden me niet, en ik kon moeilijk stilzitten. Na verloop van tijd kreeg ik een bank helemaal achteraan in de klas, en heerste er een stilzwijgende consensus: als ik de klasgroep niet stoorde, stoorde de leerkracht mij niet. Uiteindelijk besloot ik om gewoon wég te gaan. Ik wilde met de trein naar Praag. Ik ben toen in Luik beland, waar het me begon te dagen dat mijn wereld niet groter was dan Antwerpen, en dat ik zelfs niet wist waar Praag ergens lag. Wel, dat bleek toch nog een eindje. Dus vroeg ik maar wat de dichtstbijzijnde wereldstad was. Dat bleek Berlijn, en dus ben ik daarnaartoe gegaan. Daar opende de wereld zich voor mij – voorheen wist ik niet eens wat backpacken was.

»Niet veel later ben ik naar die kibboets gegaan. Dat was de legerdienst die ik nooit heb gedaan. Ik ben daar vooral mondiger geworden. Voordien was ik echt een duts, maar in Israël moest ik wel voor mezelf opkomen. De eerste twee maanden werkte ik op een compostveld. Kak irrigeren, daar kwam het op neer. Tot ik besloot om te zeggen dat ik dat niet meer wilde doen. En toen mocht ik naar het veld van de watermeloenen.»

HUMO Hoe bekostigde je je reizen?

Elias «Ik werkte tot ik genoeg geld bij elkaar had. Handschoenkastjes monteren bij General Motors, dat soort dingen. En onderweg zocht ik ook altijd naar baantjes. In Australië werkte ik op boerderijen in ruil voor kost en inwoon. Zo belandde ik bijvoorbeeld bij een koppel hell’s angels dat een wietplantage beheerde. Ik heb twee maanden op hun kinderen gebabysit. Eigenlijk wilde ik daar al snel weg, maar ik durfde niet. En mijn onbehagen bleek terecht: op de verjaardag van de boerin moest ik met haar vrijen. Tegensputteren was vrij nutteloos: ze was een meter 98. En toen ik toch vroeg of dat nu echt moest, antwoordde ze: ‘Het mag van mijn man.’ Veel van mijn angsten zijn moeilijk verklaarbaar. Maar waar mijn angst voor boerinnen vandaan komt, ja, dat weet ik dus wel.»

HUMO Zeg asjeblieft niet dat het je ontmaagding was.

Elias «Neen, wees gerust. Ik had onderweg al wel genoeg, euh, genoten. Zo gaat dat als je reist, hè: iedereen is heel open, er wordt veel geflikflooid. En iedereen is op de vlucht voor iets.»

HUMO Waar was jij voor op de vlucht?

Elias «Meisjes. Altijd. Als het gedaan was met een lief, durfde ik niet meer naar buiten, uit angst om haar tegen te komen. En dus ging ik telkens reizen.»

Pot pakken

HUMO Je hebt een zoon uit een huwelijk dat intussen afgelopen is.

Elias «Ja, met een Vietnamees meisje. Ik was door Zuidoost-Azië aan het trekken en voelde me daar merkwaardig thuis: ik was van plan er te blijven wonen. Maar ik moest nog even naar huis voor een trouw van een goede vriend. Ik ging iets eten in een restaurant in Antwerpen, werd verliefd op de Vietnamese serveuse, en ging de volgende dag met haar samenwonen. En ik ben nooit meer teruggekeerd naar Zuidoost-Azië.

»Op een bepaald moment gingen we een jaar reizen, maar na drie weken bleek mijn vrouw zwanger. Moest ik in Saigon op zoek naar een predictor. Heb jij ooit al in het Vietnamees om een zwangerschapstest gevraagd? Het heeft me toen een hele dag gekost. Maar ik zie mezelf nog op m’n fietsje door Saigon rijden, luid roepend: ‘Ik word vader! Ik word vader!’

»Er is toen iets heel groots veranderd in mij. Zodra ik vader was, ben ik volledig gestopt met alcohol, sigaretten en drugs. Een biologische reflex, misschien? Nu snap ik dat dat niet nodig was. Dat je ook gedoseerd wild kunt zijn. Maar ik ben toen dus wat verstard. Ik kan heel snel veranderen van levensstijl.»

HUMO Daarvoor leefde je heel rock-’n-roll?

Elias «Ja. Geen plannen hebben, nog minder centen, maar héél veel dingen uitproberen. Intensief drinken en blowen. Maar toen ik vader werd, wilde ik weg van het voortdurende geldgebrek en de shabby kamertjes waarin we woonden. Mijn vrouw voelde zich niet geroepen om radicaal te verburgerlijken. En zo is het dus misgelopen tussen ons. Eigenlijk had ik het moeten zien aankomen: ik was altijd al de meest vrouwelijke van de twee geweest. Ik dronk Kriek, mijn vrouw Duvel.

»Ze bleek ook lesbisch. Dat hielp de zaak evenmin erg vooruit.»

HUMO Misschien moet je dat even toelichten.

Elias «Het is geen grap: ze was er gaandeweg achtergekomen dat ze eigenlijk op vrouwen viel. We hadden een heel goeie relatie: ze had daar met mij over kunnen praten. Maar het viel haar zo moeilijk om het te erkennen, het was allemaal zo verwarrend, dat ze dat niet deed. Ze moest eerst zélf ervaren wat het precies was. Dat begrijp ik nu heel goed. Maar toen ik erachter kwam, was dat best pijnlijk. Het was meteen gedaan voor mij. Ik kon er niet verzoenend mee omgaan – zo macho ben ik dus klaarblijkelijk wel.

»De woede heeft niet lang geduurd. Eén dag, om precies te zijn. De dag van de grote clichés: ik heb toen inderdaad even vertwijfeld gedacht dat ik de lesbian maker was, de man die zijn vrouwen tot het eigen geslacht bekeert. En toen ik de situatie vervolgens al snel aanvaardde, kwam er weer zo’n typisch mannelijke gedachte: ‘Ze is niet samen met een man. Oef, want zo zal er voor mijn kind nooit een tweede papa zijn met wie ik moet concurreren.’ Redelijk infantiel van me, natuurlijk, want rond een kind mag nooit concurrentie hangen. Enfin, uiteindelijk is alles goed gekomen. Ik heb nog altijd een heel goed contact met mijn ex. En ik heb er een goeie grap aan overgehouden: mijn vrienden vragen me op gezette tijden wanneer we nog eens een pot gaan pakken (lacht). Diezelfde vrienden zeggen me trouwens dat het statistisch perfect voorspelbaar was dat net mij dat maffe verhaal zou overkomen: het past perfect bij mijn aureool van lullo.»

HUMO ‘Mijn baas is een schlemiel,’ laat je Pablo zeggen in ‘Van den hond’.

Elias «En dat klopt helemaal – ik bén een schlemiel. Mensen vinden dat grappig, en dus kan ik er in mijn werk mijn voordeel mee doen. Maar het is dus geen rolletje. Ik ben een magneet voor knulligheid.»

Medicijnman

HUMO Het mooiste stukje in je boek vind ik ‘Frieten’. Daarin heb je de hots voor een vrouw op een koersfiets.

Elias «Mijn huidig lief! We hadden eens afgesproken om te gaan fietsen. Ik kwam aanrijden op zo’n lullige herenfiets, terwijl zij – als echte rockchick – op een koersfiets zat. Een mooie vrouw op een koersfiets: ik kan niets erotiserenders bedenken. Toen ik thuiskwam, heb ik meteen dat stukje geschreven en het haar gemaild. Ik wilde haar in mijn leven, en dat tekstje was de hengel die ik uitwierp.»

HUMO En nu is ze dus je vriendin.

Elias «Die eerste weken waren zó overweldigend. Dat activeerde de angst weer. Ik smeekte de hele tijd om niet meer verliefd te zijn, maar dat lukte me niet. Op een bepaald moment hoorde ik mezelf medicatie bestellen bij een dokter. Ik wilde mezelf een beetje uitvlakken, minder heftig sentiment voelen. Maar na een paar dagen heb ik die antidepressiva in de vuilnisbak gegooid. Ik wilde het toch puur beleven, de liefde recht in de ogen kijken. Want zo is het nu eenmaal: iemand graag zien is jezelf kwetsbaar maken.

»Plots begon ik me zorgen te maken: misschien hadden die enkele dagen antidepressiva al veel tenietgedaan? Misschien kon ik het niet puur meer beleven? In paniek heb ik toen naar het antigifcentrum gebeld, met de vraag of die pillen mijn brein al zwaar beïnvloed hadden. Drie keer heb ik zo gebeld, en laten we zeggen dat ze daar, euh, niet zo heel blij mee waren. Logisch: ondertussen probeerde er allicht iemand binnen te raken die net door een cobra gebeten was, of iets te veel onkruidverdelger gedronken had. (Glimlacht) En op die manier kluns ik mij zo’n beetje door dit leven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234