null Beeld

Blue Ruin

Een schitterende thriller, een machtige wraakfilm, een instantklassieker.

Erik Stockman

Deze jongen herinnert zich nog goed de eerste keer dat hij ‘Blood Simple’ zag, het magistrale debuut van de gebroeders Coen: in het legendarische cultfilmprogramma ‘Movie­drome’ van de onnavolgbare Alex Cox was dat, ergens tussen middernacht en drie uur op die goeie ouwe BBC. Buiten huilde een wolf en rolde er tumbleweed door het donker, maar wij zaten binnen aan de beeldbuis gekluisterd, trillend van de suspense, smullend van de clevere plot, ons vergapend aan het geweldige camerawerk, en met gespitste­ oren luisterend naar de bezwerende muziek van Carter Burwell – onze vreugde kon niet op toen we enkele jaren later de soundtrack op de kop konden tikken in een vintage platen­winkel in Los Angeles! Dát gevoel, beste vrienden en vriendinnen, dat magische, heerlijke, zo zelden voorkomende gevoel dat je hier en nu een machtige ontdekking aan het doen bent, keerde een beetje terug tijdens de screening van ‘Blue Ruin’, de tweede film van Jeremy Saulnier, een jonge Amerikaanse ­cineast die in 2007 debuteerde met de obscure slasherflick ‘Murder Party’.

Het eerste kwartier waan je je in een sociaal­realistisch drama à la ‘Joe’ of ‘Out of the Furnace’: de camera kleeft zich vast aan Dwight, een nogal verwilderd uitziende armoedzaaier (krék Borgman uit de gelijknamige film) die in een wrak van een auto woont (een blauwe Pontiac Bonneville), zijn eten oplepelt uit vuilniszakken en af en toe in een leeg huis inbreekt om een warm bad te kunnen nemen. Maar wacht: een meevoelende politieagente, die duidelijk meer weet van Dwights verleden, vertelt hem dat ‘hij’ zijn tijd heeft uitgebromd en over enkele dagen uit de gevangenis zal worden vrijgelaten. Meer details krijgen we voorlopig niet te horen, maar die ene mededeling volstaat om Dwight uit zijn zombiebestaan te doen ontwaken: hij krijgt zijn oude Pontiac aan de praat, probeert zich in een pandjeshuis een revolver aan te schaffen en begint ‘hem’ te schaduwen – en al snel wordt duidelijk dat Dwight met die ex-bajesklant een peperdure, met bloed besmeurde rekening heeft te vereffenen. Een wraakfilm dus, maar dan eentje waarin geen enkele gebeurtenis, hoe bloederig of over de top ook, vergezocht of ongeloofwaardig lijkt: ziehier een roetzwart noodlotsdrama waarin de ­dingen gebeuren omdat ze nu eenmaal onvermijdelijk zijn, waarin elke scène de volgende scène als in een dodelijke logica in beweging zet, en waarin de hoofdfiguur gevangen lijkt te zitten in een steeds erger wordende nachtmerrie. Dwight (de schitterende Macon Blair) is overigens één van de meest atypische hoofdfiguren die we ooit in een wraakthriller zijn tegengekomen: geen Charles Bronson- of Clint Eastwood-type, maar een Jan Modaal – meer boekhouder dan wraakengel – met een lammerzoete stem en grote reeënogen, die door de omstandigheden in een Griekse tragedie terechtkomt en onderweg onherroepelijk z’n greep op het onderscheid tussen goed en kwaad kwijtraakt. Saulnier weet verdomd goed hoe hij suspense moet scheppen (een avondfloers, twee mannen in een auto en één man in huis: meer heeft hij niet nodig om je blauw dooraderd, ijskoud kippenvel te bezorgen), en zijn visuele stijl is knap en inventief, met allerlei piepkleine details die het plezier alleen maar groter maken – dat mes in dat autowiel! Voorts wacht u een kogel­inslag die u niet licht zult vergeten – autch! – en één van de brrrrrrrrr!-ste zelfchirurgiescènes sinds Rambo zichzelf dichtnaaide in ‘First Blood’. Breng vlugzout mee.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234