null Beeld

Blur - Midlife

Ten tijde van Cool Brittania, de zoveelste renaissance, zei de volksdichter Noel Gallagher over de eeuwige rivalen van Oasis: 'Blur are a bunch of middleclass wankers.' Daarmee bedoelde hij onwillekeurig dat de Engelse klassenmaatschappij zelfs in de popmuziek overeind blijft, terwijl je toch zou denken dat rangen en standen vanzelf worden opgeheven waar elektrische gitaren, bas en drums opklinken.

Het geval wil dat ik nogal te vinden ben voor de middleclass wankers van Blur, misschien ook wel omdat ik, op het eerste gezicht zo klasseloos als wat, ook een middleclass wanker ben in 't diepst van mijn gedachten. Dat schept een band. Toen ik Blur een paar zondagavonden geleden op de BBC het indrukwekkende festival van Glastonbury zag afsluiten, was ik, ondanks de landerigheid van zondagen die mij al sinds mijn kindertijd plaagt, oprecht flabbergasted, en ook wel - ik wik mijn woorden - blij.

Om hun zogeheten comeback kracht bij te zetten, biedt Blur thans 'Midlife' te koop aan: zesentwintig songs verspreid over twee cd's die luidens de ondertitel 'A beginner's guide to Blur' moeten zijn, wat nog iets anders is dan een best of. In het inlegboekje wordt hun discografie gekoppeld aan een aantal markante historische feiten uit de jaren negentig en het begin van de eenentwintigste eeuw. Op 1 mei 1997 won New Labour van Tony Blair de verkiezingen, na achttien jaar conservatieve overheersing: dat luidde een tijd van hoop in - niemand kon toen bevroeden dat Blair een trekpop van malle Bush zou worden - en dat herwonnen zelfvertrouwen kon je ook horen in de Engelse popmuziek, zeker in die van Blur. Damon Albarn droeg nadrukkelijk Englishness uit, tegen de vloedgolf van Amerikaanse rock in - het opspattende ijzervijlsel van de grunge zette toen de toon. Blur teerde openlijk op de glorieuze Engelse poptraditie: de geest van The Beatles waarde door hun songs, maar ook die van de altijd weer onderschatte Kinks, van The Small Faces, en ook van de vroege Pink Floyd, toen die band nog op het dromerige talent van Syd Barrett dreef. Andere aanknopingspunten waren de uiterst Engelse Smiths, Madness en - niet te vergeten - de punky mod rock van The Jam. Maar Blur was uiteraard méér dan een hommage aan illustere voorgangers: zij hadden een eigen gezicht, en aan de traditie voegden zij meestal een dosis teringherrie toe, die de well-made song lichtjes uit z'n hengsels lichtte.

Op 'Midlife' staan onvermijdelijke want essentiële songs die ook al op 'Best of Blur' stonden, uitgebracht in 2000, drie jaar voor de groep volgens de tekst in het inlegboekje in de ruimte zou exploderen, op het moment dat Beagle 2 op Mars afstevende. Ik heb het over 'Beetlebum', 'Girls & Boys', 'For Tomorrow', 'Coffee & TV', 'Song 2', 'The Universal', 'This Is Low', 'Tender', 'She's So High' en 'Parklife'. Gek genoeg hebben ze 'Country House' weggelaten, maar ach, laat ik maar niet in het gebruikelijke gezeur over de samenstelling van verzamel-cd's vervallen, want daar zijn ooit oorlogen om begonnen. De overige songs op 'Midlife' illustreren vooral de reikwijdte van Blur: ik pik er het fantastische 'Death of a Party' uit, en ook 'Bugman', 'Advert', 'Popscene' en 'Stereotypes', en volgaarne ook 'Strange News from Another Star', een geslaagde oefening in David Bowie toen die met Major Tom nog gesprekken in het ijle aanknoopte.

Ik weet niet of Blur zijn hoogtij nog kan herbeleven, maar in ieder geval is het goed dat ze opnieuw even bestaan.

A middleclass wanker naar het model van de groepsleden van Blur is something to be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234