null Beeld

Bob Davidse alias Nonkel Bob overleden

Nonkel Bob is niet meer, hij overleed dinsdag op 89-jarige leeftijd. In 1994 hield Bob Davidse een soms nogal apocalyptische betoog dat voerde van VTM over de Eerste Wereldoorlog en de bijbel naar, o heiligschennis, asperges met kruidnoot- een specerij die hooguit in een boerse bloemkoolsaus thuishoort.

Humo 2811 - 21 juli 1994

'De knapste knop aan de tv is de uit-knop. Knip, het lichtje gaat uit, en het is gedaan'

Horen, zien en zeggen: Bob Davidse

'In een gesprek is hij moeilijk te volgen,' aldus zijn zoon David, 'want hij maakt de vreemdste gedachtensprongen'.

'Zo,' monkelt Nonkel Bob aan het eind van zijn monoloog, 'ik ben uitgeluld. Maar als u mij een vraag stelt, kan ik daar misschien nog op antwoorden.'

HUMO Als ik even mag recapituleren: u bent een verwoed journaalkijker.

BOB DAVIDSE « Zeker. Ik kijk om zeven uur naar het nieuws op de VTM, en om halfacht - hoewel mijn vrouw Annie dat niet graag heeft - schakel ik meteen over naar de BRTN. Doodeenvoudig om de vergelijking te kunnen maken. Want sinds ik 'Rashomon' heb gezien en drie man een geschiedenis heb horen vertellen - maar dan een totaal andere geschiedenis - heb ik afgeleerd te zeggen: 'Dat is de Waarheid'.»

HUMO Is er een duidelijk verschil tussen het VTM-nieuws en het BRTN-journaal?

BOB DAVIDSE « Er is een zeer groot verschil. Zeer groot! En het is telkens anders, afhankelijk van de nieuwslezer en het behandelde onderwerp. Wat de een sterk in de verf zet, stelt de ander veel milder voor. Een keer heb ik de beide journaals opgenomen en achter elkaar gezet. Toen wilde ik ook nog eens elk onderwerp apart achter elkaar plakken. Maar ik dacht: 'Jongen, benje gek? Want dan moest ik er speciaal voor naar David, die twee videorecorders heeft. Maar er is wel degelijk een verschil in klemtoon. Ook in politieke klemtoon, meer dan waarschijnlijk.

» Want wat ik destijds zo vaak op de radio heb gehoord, zal ook wel voor tv gelden. Vroeger luisterde ik naar het radio-nieuws om zeven uur 's ochtends, voor ik naar de BRT vertrok. Een beetje later, in de auto, hoorde ik dan dat er al twee onderwerpen uit waren. Ik kom op mijn bureau, ik zet daar mijn radiootje aan, en die dingen bleven eruit. Dan hadden ze dus een sigaar gekregen van een of andere secretaris, over iets wat een politicus - of een bank! - niet beviel. Want goed geweten: in al die organisaties zijn er mensen die letten op elk woord dat er wordt gezegd - niet op taalfouten, maar op dingen die hen niet aanstaan. Je kunt de mammon of God dienen, zegt de bijbel, en op de duur is God de mammon. Alleen al daarom is het goed dat we twee zenders hebben.»

HUMO Als je alle klokken wilt horen luiden, wordt journaal-kijken een voltijdse bezigheid.

BOB DAVIDSE «'s Ochtends kijk ik naar een uitzending op Frankrijk 2, want die wil Annie graag zien. Zij is namelijk in het Frans opgevoed - dat neem ik haar niet kwalijk, integendeel. Daar zit vanalles in, ook het nieuws. Zo weet ik dus meteen hoe het in Frankrijk is gesteld. Dan schakel ik over naar Nederland, waar ik óók het nieuws zie: zij nemen over dezelfde onderwerpen weer andere standpunten in.

» Na het nieuws zijn er in Holland vaak heel knappe gesprekken. Bij ons op tv heb je geen echt duidingsprogramma. Als ik kan, kijk ik naar 'De Zevende Dag', maar liever nog naar 'Sept sur sept' op Frankrijk, om de doodeenvoudige reden dat daar heel scherpe vragen worden gesteld en ook scherpe antwoorden worden gegeven - want het ene volgt uit het andere. Onlangs namen een paar journalisten een interview van de president af. Dan sta je ervan te kijken wat die mensen durven te vragen. Onder meer: 'U gaat soldaten naar Ruanda sturen - daar ging het dus over - 'maar wij hebben eersr zoveel wapens geleverd, en nu gaan we daar de brand blussen die we zelf hebben aangestoken! Hoe kan dat?'»

HUMO Mist u die scherpte bij ons?

BOB DAVIDSE « Wat mij stoort is, dat er zoveel rond de pot wordt gedraaid om toch maar niemand voor het hoofd te stoten. Of denk aan de politici en politikasters - want er zijn veel beunhazen bij - die elkaar op tv met woorden om de oren slaan, terwijl ze achter de schermen meer dan waarschijnlijk dezelfde ideeën hebben. Iemand die voor een bank werkt, werkt in de eerste plaats voor die bank en pas in de tweede plaats voor de klant. Zo gaat het ook in de politiek, en dat zou niet mogen. »

HUMO Het BRTN-journaal straalt door zijn sobere vormgeving een soort serieux uit dat allicht bij het imago van het 'Huis van Vertrouwen' past. Bij de VTM ziet alles er luchtiger, kleurrijker, speelser uit.

BOB DAVIDSE « Die marmeren grafsteen van de BRTN vind ik gruwelijk. En dan staat er ook nog een soort grille voor, opdat je er vooral niet zou aankomen! Ik heb het hen al vaker gezegd, maar dat ding blijft daar maar staan. De nieuwsstudio van de BRTN is trouwens veel te klein, je kunt er niet eens op een behoorlijke manier gasten ontvangen. Dat hebben ze tenminste geleerd bij de VTM. Maar daar lopen op de achtergrond dan weer mensen door het decor, wat mij alleen maar afleidt. (Zucht) Ach, ik doe nu alsof ik me druk maak, maar in werkelijkheid maak ik mij niet druk. Maar het stoort mij wel.»

Bob Davidse

HUMO Is de BRTN erop vooruitgegaan door de concurrentie van de VTM?

BOB DAVIDSE « Er zijn bij de BRT mensen weggegaan die wisten wat er goed en minder goed en slecht was. Mensen die in de studio stonden, producers, presentatoren... Zij kenden het hele reilen en zeilen van de tv, en met al hun know-how zijn ze opgestapt. De BRT had moeten zeggen: laten we die mensen niet onderschatten. Paul Van de Velde, hij is straks 22 jaar dood, heeft ooit een boekje uitgegeven. Hij was toevallig bij de BBC op bezoek op het ogenblik dat de ITV ontstond. Er was toen niet meteen angst voor de commerciële zender. Maar de mensen die de BBC niet kwijt wilde, kregen meteen meer betaald - wat bij ons pas veel later is gebeurd, tot mijn grote spijt. Als ze dit bij de BRTN lezen - want ze lezen Humo allemaal - zullen ze zeggen: 'Ik heb het den Davidse nog horen zeggen.' Want ik heb hen wel degelijk gewaarschuwd: die mensen gaan iets nieuws doen, ze zullen meer geld hebben, ze zullen minder personeel in dienst hebben, dus zullen ze meer geld aan de programma's kunnen spenderen... Onmiddellijk - met twee d's en twee Ten - hadden ze daarop moeten inspelen, en niet een paar jaar later.

» Maar ik heb niks tegen de VTM hoor, het zijn tenslotte vroegere collega's. Toen ik daar met Tante Terry aan 'Wie ben ik?' heb meegedaan, namen sommige mensen mij dat kwalijk. Ik heb gezegd: 'Maar jongens, ik ben blij dat de VTM er is! Alleen zijn ze vijf jaar te laat gekomen, want dan had ik hen nog mee kunnen opvangen.' En dat had ik met veel genoegen gedaan! Want ik heb hier zaken... Ik heb natuurlijk veel weggegooid, maar ik heb hier dingen liggen die ik nú zie uitvoeren: ideeen voor spelletjesprogramma's, waarvan niemand weet dat ik ze zoveel jaren geleden heb geschreven... Daar ben ik niet boos om, hoor. Ik heb tenslotte dertig jaar bij de BRT mogen werken - met de klemtoon op 'mogen'. Ik was er altijd als een van de eersten en ging zelden voor vijf uur weg. Ik heb er gelachen en geroepen, maar ook hard gewerkt. En nu heb ik mijn tijd gehad.»

HUMO Zijn spelprogramma's wel het juiste wapen om met VTM te concurreren? Moet de BRTN zich niet met serieuze dingen bezighouden, in plaats van VTM achterna te hollen met hersenloos amusement?

BOB DAVIDSE « Ach, spelletjesprogramma's, dat is niks voor mij, ik kijk er niet naar. Ik heb er zoveel moeten maken en aan zoveel verschillende meegedaan... Ze mogen er wel zijn, hoor, maar de BRTN zou af en toe dingen moeten geven voor de mensen. Dat wil niet zeggen: programma's met een hoop publiek erbij en iemand die met een bordje aangeeft wanneer er moet worden geapplaudisseerd; dat is misschien goed voor een voetbalwedstrijd, maar niet voor een tv-programma. Ik heb nooit begrepen waarom Jan Van Rompaey en andere presentators mensen in de studio nodig hebben. Zelfs dat praatcafé op zondagochtend zit vol publiek. Natuurlijk, als er wordt gepraat, mag er een glas bij worden gedronken... Maar heel vaak wordt er dan ook cafépraat verteld. Voor mij moet er alleen maar een presentator zijn, die zijn gast de vragen stelt die ik zou willen stellen. Geen vragen die ontstaan uit zijn eigen angsten of tekortkomingen, of vragen om zijn gasten te overtroeven. Dat is tv, in mijn ogen. Maar dat is natuurlijk geen show. (Proeft zijn woorden) Een talk-show... Voor mij hoeft er geen show bij zijn: het moet correct zijn, serieus.

» Een van de beste dingen die wij ooit hebben gegeven - ik ging er niet altijd mee akkoord, maar dat hoeft ook niet - was de serie over de Tweede Wereldoorlog van mijn vriend Maurice Dewilde. Maurice bereidde alles goed voor, zo goed dat sommige mensen hem dat kwalijk namen en er zelfs ziek van werden. Hij wist welke vragen hij zou stellen, en de mensen die voor hem zaten wisten het ook. Soms was hij heel scherp -als hij dit leest, zal hij dat toegeven. Maar ik heb altijd van de man gehouden. Hij had, zoals ik en iedereen, zijn kleine kanten, maar hij kon tenminste een programmci maken.

undefined

» Maurice was correct, maar hij had te weinig glimlach. In Engeland en Frankrijk zijn er een paar mensen die hun gasten heel goed kunnen ondervragen, maar die toch nog een glimlach hebben, zoals Michel Polac. Een tijdje geleden hoorde ik hem een opmerking maken waar ik dagenlang niet goed van was... Er komt wellicht een tijd van grote werkloosheid: de Derde Wereld gaat opstaan, China zit daar met een miljard en zoveel miljoen mensen... Misschien komt er wel een periode, zei Polac, dat mensen niet meer in een auto rijden en niet meer naar Spanje op vakantie gaan. Dat is misschien een gruwelijk perspectief, maar volgens mij zit er verdomme veel waarheid in. Ik denk aan de teruggang van het grote Spanje van de zestiende eeuw. Gaat het in eeuwen? Zal het sneller gaan? Ik weet het niet, maar niemand hoeft ons wijs te maken dat het ooit nog beter wordt.

»Ik ben gelukkig, hoor: ik heb niets te veel, maar ik kom rond. Toen ik nog in Strombeek woonde, zei iemand mij: 'Nonkel Bob, woon jij hier? In zo'n klein huizeke?' Omdat mensen die bij de televisie werken, zogenaamd dik geld verdienen. Ik heb altijd goed kunnen verdragen dat iemand veel verdiende, godverdomme, het kan niet genoeg zijn... Maar ik vraag mij wel af wat er te gebeuren staat. Je moet natuurlijk blijven hopen. De Indiërs zeggen: 'Van gisteren dromend, vandaag levend, en hopend op morgen.' In de oorlog waren we al gelukkig als we slecht brood konden eten en af en toe nog iets in slechte olie konden bakken. Gaan we daar weer naartoe? De hemel behoede ons ervoor, maar ik geloof niet dat het zal blijven zoals het nú is. Kijk maar naar de reclame, die mensen voor almaar minder geld naar de meest exotische bestemmingen probeert te lokken. Dat kan niet blijven duren... Maar nu vertel ik dingen die ik eigenlijk niet wilde vertellen. »

HUMO Wat vindt u van reclame op tv?

BOB DAVIDSE « Dat vind ik gruwelijk. Een film die door reclame wordt onderbroken... Mijn kameraden zeggen wel eens: 'Dan kunje ondertussen een pintje gaan drinken.' Maar als ik een film wil zien op een commerciële zender, neem ik hem op video op, en drrrt, dan spoel ik zo snel mogelijk door als die reclame eraankomt. Toen ik jaren geleden ik lerland was, wist ik niet meer waar de film over ging die ik net had gezien: ging het nu om de 'Cool smoke' van de sigaretten die om de zoveel minuten werden aangeprezen? Was het een film over roken of wat?

» Het kan me niet schelen dat ze op tv over zeep labberen, maar dat ze daar kinderen voor gebruiken... Toen ik onlangs in de talkshow van Mark Vanlombeek zat, heb ik dat ook gezegd. Ze hebben het eruitgeknipt, waarom weet ik niet. Nu ja, ze moeten een lulleman niet vragen: 'Kom eens iets vertellen'. Een lulleman lúlt, en ik ben een luller. Want ieder mens heeft een verdedigingssysteem, en mijn verdedigingssysteem is: een bolster om mij heen lullen.

» Maar ik vind het dus absoluut gruwelijk dat ze kinderen gebruiken om waspoeder aan te prijzen. Dat is een oneer voor kinderen, ze lachen om kinderen! Daarom heb ik ook nooit gehouden van Jacques Martin, die in zijn 'Ecole des fans' kinderen voor de gek houdt om grote mensen aan het lachen te brengen. Toen Walter Capiau mij vroeg om in zijn 'Kinderacademie' te komen, heb ik hem ook geschreven wat ik daarvan vind.»

Bob Davidse

HUMO Wat vindt u van de laatste trend in de kinderprogramma's: Bart 'B.O.O.S.', die op eenvoudige aanvraag van kleuters een slagroomtaart in het gezicht van hun leraar keilt?

BOB DAVIDSE « Het ouderlijk gezag wordt steeds meer in twijfel getrokken. Maar wie zulke dingen zaait, zal weten wat hij oogst. Hoe ging het in Duitsland, tussen de twee wereldoorlogen in? Want men praat altijd over Hitler, maar Hitler was een component van de geschiedenis, iets wat 'moesf gebeuren...

» Af en toe kijk ik naar kinderprogramma's, om te kijken of het peil verandert. Kinderen veranderen, dus de programma's ook. Maar in Holland is het nog altijd allemaal poep wat de klok slaat, en ik houd absoluut niet van scatologen. Vanmiddag begonnen ze op Radio 3 te veel koren te spelen. Ik zap eventjes naar een andere zender, ik hoor een viool, en meteen daarna komt er een vrouw vertellen over een museum waar voor de kinderen een hoekje gereserveerd is waar ze de beste poepmop kwijt kunnen. 'Kunt u er een vertellen?' vraagt de presentator. 'Ja\ zegt die vrouw. 'Het is bruin en het kruipt tegen de billen naar boven.' - 'Een drol met beentjes' vraagt de presentator. 'Nee', zegt die vrouw, 'een drol die spijt heeft.'

undefined

»Ik-kan-daar-niet-mee-om hè, die kak-en pismoppen! Maar de Hollanders zijn nu eenmaal zo. Vergeet niet: mijn vader komt uit Zeeland, ik weet waar ik het over heb. Alles wat over seks ging, was taboe. Ik heb het nu over de tijd voor de oorlog. Aan een kameraad die in Nederland werkte, vertelde ik ooit een tiental goeie moppen - over seks, uiteraard. Hij kwam op zijn werk en mocht er misschien drie vertellen. Daarna was het van: 'Nou, vies, hè.'»

HUMO Hield u destijds rekening met wat de kinderen zelf op tv wilden zien?

BOB DAVIDSE «Ik heb altijd mensen opgezocht die mij konden helpen. Een man uit Antwerpen schreef mij in 1955: 'Er zitten hier elke week veertig kinderen te kijken, ik zal u laten weten wat de groteren goed vinden, wat de kleineren verveelt, enzovoort.' Toen hij dat niet meer deed, ging ik zelf naar scholen om te vragen: 'Wie heeft gisteren naar de Kindertelevisie gekeken? En dan kwamen de tongen los. Dat deed ik af en toe, want anders wordt het een gekkensysteem, zo gek als de kijkcijfers, waar ik altijd - om het in het Antwerps te zeggen - dikkement mijn voeten aan heb geveegd. Om de doodeenvoudige reden dat dat nooit juist kan zijn. Want een man die zijn toestel aan heeft staan maar in slaap valt, wordt die óók meegeteld?

»Ik heb veel van de kinderen geleerd, ik heb heel veel te danken aan hun directe opmerkingen - zonder tussenkomst van vader of moeder. En ik vind dat de tv veel te weinig aan hun verbeelding overlaat. Het beste wat wij ooit hebben gegeven was 'Manko Kapak'. Jan Gorissen vertelde, met zijn warme, zachte stem, alles wat er bij de Inca's was gebeurd. Waarom? Gewoon omdat de plaats om alles uit te beelden ontbrak. Maar daardoor werd de fantasie van de kinderen gestimuleerd. Ze zaten niet overal met hun neus op. Ze zagen niet die bepaalde boom, maar een boom - die voor ieder kind en ieder mens weer anders is. De tv doet te vaak alsof ze De Waarheid vertelt - of erger nog -laat zien. Denk maar aan het beruchte massagraf in Timisoara, tijdens de Roemeense omwenteling. Ze willen de boulevardpers van vroeger nadoen, en daar heb ik een hekel aan.»

HUMO Kon u uw voordeel doen met tv-kritiek?

BOB DAVIDSE « Sommige mensen wisten heel goed te ontleden wat eraan mankeerde, maar dat wist ik dan even goed als zij. Neem de Willy (Courteaux). Schreef hij iets in Dwarskijker, dan zeiden ze: 'Zeg Davidse, ik heb in Humo iets gelezen over jour Want ik nam de Humo niet - David heeft hem nu, en een Humo per familie is wel genoeg. Dan las ik dus die kritiek en dacht: 'Ja, natuurlijk, dat wist ik zelf ook wel.' Want vergeet het niet: praktisch alles ging toen rechtstreeks, en hoeveel maatregelen je ook nam om in alle omstandigheden op je pootjes te vallen, er gebeurden altijd weer onverwachte dingen. Dan sloeg ik mij op de borst en zei: 'Jongen, je hebt er niet hard genoeg aan gewerkt.'»

HUMO Als u zelf tv-criticus was, wat zou u dan schrijven over de nieuwerwetse 'reality shows', waar mensen ongegeneerd hun diepste gevoelens blootleggen, bij voorkeur met een emmer tranen erbij?

BOB DAVIDSE « Kinderen bij elkaar brengen die thuis verkracht zijn... Misschien zijn sommige mensen erop uit zoiets te zien, omdat ze dan kunnen zeggen: 'Oef, ik heb tenminste niet zoveel afgezien.' Maar het is komedie, hè. En daar ben ik niet voor. Ik ben voor de man die komt vertellen: 'Ik beklom die berg, mijn maat viel eraf, en ik heb dat en dat gedaan om hem te helpen...' Maar komen vertellen over iemand die gestorven is, iemand die je hebt liefgehad... Gevoelens zijn een heilige zaak, en die vertel je alleen maar aan mensen die je vertrouwt. De aller-aller-allerbeste vrienden, vrienden in de zevende macht. Hen vertrouw je dingen toe die je zelfs niet tegen je vrouw of je zoon zou vertellen: 'Ik zal je iets zeggen, jongen, ik heb kanker. Maar vertel het niet voort.' En dat laatste hoef je er niet eens bij te zeggen, om de doodeenvoudige reden dat dat samen met hem het graf ingaat. Daarom vind ik het komedie als een totaal vreemde iets komt blootleggen voor de kijkers.

» En dan die man die dat op de BRTN deed (Edwin Ysebaert): jongens, wie heeft het in zijn hoofd gehaald die man dat te laten doen? Dat heb ik nooit begrepen.»

HUMO Voelt u meer voor een 'echte' soap, of voor een ander soort tv-feuilleton?

BOB DAVIDSE « Verdraaid, ze zijn altijd in het dialect geschreven! Ik heb niets tegen dialect, hoor. Sinds ik in Antwerpen woon, spreek ik weer beter Antwerps dan vroeger. Maar ze wekken op tv vaak de indruk dat de taal alleen maar dialect is, en dat vind ik misselijk. Nu weet ik wel, het Nederlands is een tweede taal voor onze acteurs, er is niks aan te doen. Ik hoor dat ook van David: de jongens en meisjes die les van hem krijgen... Komt er iemand uit een andere streek in Antwerpen op kot, wat gebeurt er dan? Hij begint óók Antwerps te praten, omdat de Antwerpenaar zoiets heeft van: 'Wij zijn de mannen en wij hebben het meeste praat.' Het is heel erg, maar het is in het theater zo en het is overal zo. In Nederland heeft men evenmin een mooie taal, hoor. Toen Johnny Kraaykamp hier debuteerde, leek het wel of plat Amsterdams voor hem het mooiste was wat er bestaat.

» En buitenlandse feuilletons? Ik wil niets Amerikaans, want Amerika wil over alles de suprematie, ook over televisie. En zeker geen series die in het Frans of Duits zijn gedubd. Derrick Frans horen praten is gruwelijk. Ze hebben een paar specialisten die heel knap teksten inspreken, met de juiste intonatie, maar na korte tijd hoor je al: 'Ha, gisteren speelde hij nog dat, en vandaag speelt hij weer die!'

undefined

» En dan die scenario's... Ik heb een paar keer naar 'Matlock' gekeken. Dan denk ik: 'Potverdorie, hoe is het toch mogelijk'. Maar van hem heb ik wel geleerd dat er drie delen in een mensenleven zijn: de jeugd, de jaren van verstand, en dan het derde deel: 'Ha, ge ziet er nog goed uit!' Dat vind ik een formidabele zaak (lacht)

Bob Davidse

HUMO Mist u geen programma's voor de derde leeftijd? Of klinkt een 'programma voor de derde leeftijd' beledigend?

BOB DAVIDSE «Ik heb tot nog toe geen klagen: ik drink mijn bier, ik drink mijn wijn, ik loop en wandel nog, al word ik sneller moe dan vroeger. Maar een ding zouden ze toch moeten doen: mensen laten zien die voor him leeftijd... Zoals dáár, de Felix (wijst op een schilderij van Felix De Boeck aan de wand). Dát moet je laten zien: 'Mensen, laat de moed niet zakken! Kun je niet goed lopen, loop dan niet te ver. Maar zoek een café waar je praat hebt met de mensen, waar je dingen kunt vertellen die je thuis niet kwijt kunt - zeker niet als je alleen zit'. Dan vind ik het niet beledigend. Alleen is de vraag: wie stelt de vragen? Destijds deed Liesje Moelants dat, en zij had een nogal betuttelend kostschooltoontje.»

HUMO Mist u andere dingen op tv?

undefined

BOB DAVIDSE «Ik denk dat ik alles kan vinden waar ik mogelijkerwijs naar zou kijken. Waar ik het meest van houd, is alles wat met geschiedenis te maken heeft. Ik mis wel iemand als Henri Guillemin, de man die een halfuur kon vertellen over Napoleon, Gilles de Rais, Jeanne d'Arc, noem maar op. Zo helder uitgelegd, met zo correct gekozen woorden en met alleen maar een paar stuk-jes papier voor hem op tafel... Zoals ik het niet kan, want ik ben een lulmachien.

»Ik ben een flamingant, al weet ik niet meer wat flamingantisme is. Kipling zei: 'Right or wrong, my country.' En ik zei hem na: 'Right or wrong, my people.' Maar ik heb dat zo afgezwakt... Als ik zie wat de mensen die ons moeten voorgaan, ervan terechtbrengen, denk ik bij mezelf: 'Davidse, jongen, haal je schouders op en denk er nog eens stilletjes over na. Maar babbel er niet meer over. Niet met anderen, niet op café. Lul maar liever over het weer en het lekkere eten.'»

HUMO Nu u het zegt: als fijnproever bent u ongetwijfeld een trouwe fan van kook-programma's.

BOB DAVIDSE « Een programma waar ik altijd naar keek was dat van die grote Franse kok, hoe heet hij ook weer... Bocuse niet, nee, dat is een vent waar je niks van leert. Olivier, dié was het, de zoon van de grote Olivier. En er zijn nu ook twee vrouwen in Frankrijk waar ik graag naar kijk, maar hun naam ontsnapt mij. Potverdorie, ons Annie weet dat allemaal, zij zegt dan: 'Kom kijken, want het zijn die vrouwenl' Zij maken vanalles klaar, met zoveel zwier dat je denkt: godverdorie, jongens, dat moet lekker zijn!'

» Mijn moeder, ze is 86 geworden, zei een maand voor ze stierf op een eigenwijs toontje - dat heb ik dus van haar geërfd -: 'Koken kan iedereen, maar smaak geven!' En inderdaad: als ik nu ergens in een restaurant kom en ze zeggen: 'Schrijf iets in ons gastenboek', dan schrijf ik dat op, met een uitroepteken erbij en tussen haakjes: Moeder Davidse. En zo gaat het een beetje in het hele leven: smaak geven, daar komt het op aan - ook bij de tv. Als iemand tevreden is met friet en biefstuk, geef hem dat dan. Maar zeg ook eens: 'Jongens, willen jullie dit eens proberen? Hebben jullie al eens een omelet met zwarte olijven geproefd?' Ook al zeggen er dan velen: bwèèèk...

» Maar kookprogramma's op de Vlaamse tv? Den John (Bultinck) ja, die kon ik nog volgen, en Noël Desloovere, die veel te vroeg gestorven is, hij was ocharme 33. Hij stond dicht bij het volk en maakte dingen klaar die iedereen kan klaarmaken, in een kleine pot, thuis, op een gasvuurtje, met simpele ingrediënten. Maar wat die man daar doet, die Van Hove, dat is om te lachen. Hij is heel bekwaam op zijn terrein, maar: schoenmaker blijf bij je leest! Blijf alstublieft op die stoel zitten die je daar aan de universiteit hebt en doe niet alsof je alles weet, want dat is belachelijk.

» Als Van Hove zegt: 'Die wijn, daar zit een beetje peer in en een beetje framboos en dit en daf, pak ik wel eens zo'n fles, ik drink van die wijn, ik houd mijn mond op een spleetje open en haal diep adem om hem goed te hebben, en dan denk ik: 'Maar beste vriend, dat zit daar helemaal niet in!' Dan heb ik lak aan die vent, jongens! En mijn neus is groot genoeg hoor, voor sommige geuren die hier hangen is hij zelfs veel te groot. Mensen die doen alsof ze alles weten, dat is het gruwelijkste wat er is.»

HUMO Zakt u ook wel eens lekker onderuit voor een sportprogramma?

BOB DAVIDSE «Ik heb naar de Wereldbeker Voetbal gekeken tot het me de keel uithing. Want eigenlijk zie ik liever een voetbalwedstrijd in Meise, van mannen die nog spelen voor een dikke pistolet met veel te weinig beleg, zo'n kanjer die ik niet zou opeten. Toen ik nog in Strombeek-Bever woonde, ging ik om de veertien dagen met Al Van Dam naar het voetbal. En of onze ploeg nu won of verloor, wij dronken een Palm en we zeiden: 'Kalm blijven, mannen... We hebben voetbal gezien, het is goed geweest.' De laatste weken heb ik ook zijdelings het tennis in Wimbledon gevolgd, en 's avonds kijk ik wel eens of er nog ergens boksen is.»

HUMO Wat is uw conclusie, na zoveel jaren tv-maken en -kijken?

BOB DAVIDSE « Toen wij met de televisie begonnen, was dat nog een wonder. De mensen keken toen nog op naar televisie. Nu staat hij de hele dag aan, ook al kijkt er niemand. Maar ik vind de tv nog altijd een absoluut wonder: als iemand aan de andere kant van de wereld zijn mond opendoet, zie je hem hier een fractie van een seconde later bezig. Denk maar aan de maanlanding. Mijn moeder zaliger had de olielamp nog gekend, het gas, de elektriciteit, de radio, de tv - waar ze ook nog haar eigen zoon op had gezien - en dan moesten we haar ook nog wakker maken voor dat manneke op de maan\ Dat mens heeft een evolutie meegemaakt die we daarvoor, in driehonderd jaar tijd, niet hadden gekend. En die revolutie had vat op iedereen, niet alleen op de rijken.

» Tv is dus onvervangbaar, maar hij vervangt niets. Je kunt wel in een luie stoel naar voetbal zitten kijken, maar echt voetbal is toch nog iets anders. Dat geldt ook voor kinderen. Hier voor de deur hebben ze onlangs een hek om een speelplein heen gezet. Dat is fout, want kinderen moeten zich kunnen uitleven. Ik heb wel honderd keer gezegd: 'Eerst komen de ouders, dan de school, dan de buitensehoolse werking: turnen, muziek, duizend en een dingen. En dan pas, op de vierde plaats, komt de televisie.' Je moet dus nooit tegen kinderen zeggen: 'Het is hier zo klein, ga maar voor tv zitten, jongen.'

» En kan ik uit de tv iets leren? Ik ben niet politiek aangelegd. Ik bedoel: ik ben geen partijpolitieker. Maar ik ben wel geïnteresseerd in hoe het in de wereld toegaat. De smeerlapperij van Clinton, die nu in Polen gaat verklaren dat ze werk moeten maken van de NATO, dat ze die willen uitbreiden tot de landen die achter het Ijzeren Gordijn zaten, terwijl hij heel goed weet dat dat in Russische koude pap zal vallen...

» De gruwelen die in dit boek staan (tikt op de Bijbel) zijn de gruwelen die ook nu nog gebeuren. Ik lees daarnet bij Jesaja, de grootste profeet: 'Ik zal ze vermorztlen en ik zal ze met het zwaard ik-weet-niet-wat-allemaal...' En bij een andere profeet: 'De vrouwen die hun nek uitsteken en belletjes aan hun oren hangen, zal ik al hun versierselen afnemen, ik zal hen kaalseheren...' Ja, het is een gruwelijk boek, de bijbel. Maar het is veel minder gruwelijk als je het leest met het oog op wat er nú gebeurt.

» En voor de rest? De knapste knop van een tv-toestel is de uit-knop. Knip, het lichtje gaat uit en het is gedaan. Dat Sony'tje dat hier staat, zal nog wel een end meegaan, en de video hopelijk ook, al is hij nu toevallig defect. Anders neem ik er kunstprogramma's mee op. Of een documentaire over de Provence, waar ik zo vaak ben geweest, of over Ierland, waar ik ooit nog soldaat ben geweest. En natuurlijk alles wat den David doet - madame Brise en zo. Want eigen bloed... (Glimlacht) Straks ga ik het Vlaams Blok nog achterna. Drink nog eens van mijn water, jongen, want ik denk dat ik alles geluld heb wat ik moest lullen.»

Staf Herten

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234