null Beeld

Bob Dylan: 30th Anniversary Concert Celebration

Vanavond wordt op Canvas de Amerikaanse muziekfilm 'Bob Dylan: 30th Anniversary Concert Celebration' van Gavin Taylor uitgezonden. De film draait rond het hommageconcert waarmee wereldsterren (o.m. Johnny Cash, Lou Reed, Eric Clapton, Tom Petty, George Harrison, Neil Young, Stevie Wonder) op 16 oktober 1992 in Madison Square Garden in New York het 30-jarige jubilieum van Bob Dylan's eerste plaat vierden. Later werd ook een cd van het gebeuren uitgebracht. De bespreking van die cd door (ss) kan je hier herlezen.

(Verschenen in Humo 2767 op 16/09/1993)

Na elfendertig bootlegs: de officïele registratie van het 'Bobfest', zoals Neil Young het noemde. En de eerste, tamelijk schokkende vaststelling is: de Sinéad O'Connor-rel is liefdevold gegeneerd on de mat geveegd. Van Sinéad geen spoor, niet eens een studioversie van haar Dylan-cover; niet eens de live-versie zonder gefluit en gehoon.

Een Bobfest van dit kaliber maakt enig constructief gemuggezift onvermijdelijk. De arbitraire selectie van artiesten roept vragen op: waar zijn de getalenteerde slippendragers van His Bobness die op 'The Last Waltz' de dienst uitmaakten: Van Morrison, Joni Mitchell, Dr. John...? En waarom ontbreken Dylan-fans die ofwel tijdgenoten zijn ofwel eerder Dylan-covers opnamen, zoals de Stones, U2, Bowie, Sting, Joe Cocker, Peter Wolf, Jerry Jeff Walker, Warren Zevon, Bryan Ferry, Bruce Springsteen, John Fogerty, Mitch Ryder...? Alleen Roy Orbison is met reden verhinderd. En waar zijn van de jongere garde Lyle Lovett (lelijk als de nacht maar wél mooi Meneer Julia Roberts), R.E.M., Billy Bragg, Cowboy Junkies, Suzanne Vega, Paul Weller en zelfs Prince? Stuk voor stuk even grote of grotere talenten dan de huidige guestlist.

Nog wat creatief gemor: Dylan heeft die dertig jaar achtendertig platen (en zeshonderdvijftig bootlegs- gemaakt, dus is een evenwichtige selectie onmogelijk. Toch valt op dat hele periodes worden genegeerd: niéts van 'Desire', niéts van 'Street Legal', enzovoort. En tot slot: geen van deze versies verbetert Dylan, geen van deze covers is een definitieve versie.

Maar wat rest is zeer de moeite waard. De begeleidingsband is Bookter T & The MG's., het briljante basic-combo dat onder andere Neil Young op Torhout/Werchter begeleidde, aangevuld met sterdrummer Jim Keltner en Dylans plusminus vaste gitarist G.E. Smith. En Neil Youngs bijdrage is niet toevallig een van de hoogtepunten hier. 'Just Like Tom Thumb's Blues' is nog wat zoeken, maar 'All Along The Watchtower' is een moker, en gek genoeg bijna een Neil Young-song die in een mix nauwelijks van 'Like A Hurricane' te onderscheiden is. Ook briljant en onverwacht fel: Lou Reed, die in interviews altijd beweerd heeft dat Dylan hem koud liet, maar die hier op 'Foot Of Pride' (een outtake van 'Infidels') zijn coole parlando even in de ijskast laat en snauwt en briest als op 'Rock'n'Roll Animal'.

Het schoolvoorbeeld van goedbedoeld watertrappen in drijfzand is John Mellencamp: zeker een groot, maar geen origineel talent, horen we weer eens als hij 'Like A Rolling Stone' zingt. Chrissie Hynde doet iets redelijks met 'I Shall Be Released' een plattegecoverde song die niet pleit voor haar inventiviteit. En alhoewel Chrissie haast klaarkomt als ze George Harrison aankondigt, is zijn versie van 'Absolytely Sweet Marie' liefelijk, maar zeker niet intens.

Eric Clapton is een twijfelgeval: hij schittert als hij soleert in 'Don't Think Twice (It's Allright)', maar tijdens het refrein lijtk de NV Clapton net een ordinair balorkest: alle ritmische subtiliteit van het origineel wordt herleid tot de banale één-twee-beat van een trouwmars. Een ander, nog veel groter monument dat wat teleurstelt is Ray Charles. Zijn twééde cover van 'Blowin' In The Wind' duurt eeuwen en raakt nooit echt uit de startblokken. Ronnie Wood verrast dan weer met 'Seven Days'. Tom Petty maakt van het Bobfest écht een feest met een euforische versie van 'Rainy Day Women 12&35'. En levende legende en Bob-buddy Johnny Cash en Mrs. Cash-Carter hernemen 'It Ain't Me Babe' (hij had het al 's gecoverd in '64) in galop.

De ironie wil dat uitgerekend de folkie-sectie het minst imponeert. Ritchie Havens mag dan een 'wonderful human being' zijn, anno 1993 klinkt zijn 'Just Like A Woman' te flets. De Clancey Bothers lijken ook weer een symbolische bijdrage te leveren. Tracey Chapman mist punch in 'The Times They Are A Changin'.

Het gelegenheidstrio Shawn Colvin/Roseanne Cash en Mary-Chapin Carpenter zag er op papier perfect uit, maar live lopen hun stemmen elkaar eerder voor de voeten. En Eddie 'Pearl Jam' Vedders 'Masters' of War' verzinkt in het niets bij het origineel.

Als His Bobness uiteindelijk zelf ten dans speelt, is het geven en nemen: de 'Song To Woody' van op TV ontbreekt hier. Zijn 'It's Allright Ma, I'm Only Bleeding' is uitstekend maar minder bijtend dan op 'Before The Flood'. En 'My Back Pages', een sextet-uitvoering van Dylan, Clapton, Harrison, Young en McGuinn (die ook een foutloze versie van 'Mr. Tambourine Man' bijdraagt), is boeiend als tijdsdocument, maar had solo ongewijfeld gebalder geklonken. Dat geldt ook voor 'Knocking On Heaven's Door' door de volledige cast.

De absoluut briljante, verstillend mooie bonus die niet op TV te zien was omdat de satelliethuurtijd toen al op was, is Dylan's akoestische versie van 'Girl From The North Country'. De soundtrack bij de zevende hemel. En dan doemt die ouwe slogan weer op: 'Nobody sings Dylan like Dylan'.

You betcha.


Bekijk: 'My Back Pages'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234