Bob Dylan - Fallen Angels

Als een permanente hooikoortspatiënt die een rochelende doodsreutel inzet: zo en niet anders klinkt Bob Dylan. Dat heeft hem er niet van weerhouden om de indrukwekkendste catalogus bij elkaar te zingen sinds de uitvinding van de catalogus door Trois Suisses in 1927.

Hem de Showbizz Bard der babyboomers noemen, zou hem oneer aandoen: de mens heeft geen kapsones en is, als workaholic pur sang, op zijn bijna 75 (Marc Didden viert elders op deze pagina’s alvast zijn verjaardag) nog even actief als in de glorieuze jaren 60, toen Joan Baez nog zijn liefje was en zij, zo wil de legende, na alweer een grondige beurt van Dylan heur onderkant placht af te drogen met de Amerikaanse vlag.

Het moet ook zijn dat hij niet graag thuis is, want al meer dan een halve eeuw speelt hij om de andere dag een concert. Ook deze zomer trekt hij weer door gans Amerika, ter promotie van ‘Fallen Angels’, de tweede plaat waarop Dylan zijn grote liefde voor het grote Amerikaanse songbook belijdt. Hij begon met een coverbandje (The Golden Chords), het heeft er alle schijn van dat ook zijn laatste bandje een coverband zal zijn. Jan Leyers heeft hem trouwens al ‘The Way to Your Heart’ opgestuurd, mét partituur. Je weet maar nooit.

Op eentje na (‘Skylark’) werden alle hier verzamelde standards, net als die op ‘Shadows in the Night’ van vorig jaar, ooit eens door Frank Sinatra ingezongen. ‘Nobody sings Dylan like Dylan’, zo luidde de baseline in de jaren 60, omdat men bang was dat zijn rauwe rasp de muizen in het behang zou jagen. ‘Nobody sings Sinatra like Sinatra’ is al even waar. Niemand die dan ook verwacht dat Bob Franks bariton, gladder dan een prachtig paar vers geschoren en met amandelmelk ingesmeerde vrouwenbenen, kan evenaren en – exclusief voor onze bladen – dat doet hij natuurlijk niet. Bij verre niet. Maar daardoor krijgen de songs iets heerlijk korreligs: waren het foto’s, ze konden zo op Instagram (#nofilter).

Wat maakt dat dit een warme plaat is vol tijdloze romantische traditionals, waarmee Dylan op zijn gezegende leeftijd en begeleid door zijn fabuleuze salonorkest aantoont dat hij zijn eigen meester is en blijft. Twaalf liederen vol peilloos liefdesverdriet en tomeloos smachten: een puber van 75. May he stay forever young.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234