null Beeld

Bob Dylan - Shadows in the Night

Als Frank Sinatra een toost uitbracht, zei hij altijd: ‘Cent’anni’ – ‘Dat we 100 mogen worden’. Sinatra zou, mocht de grote maffioso in the sky hem in 1998 niet hebben gesommeerd voor een klus upstairs, dit jaar 100 geworden zijn. Had hij zich een beter verjaardagscadeau kunnen wensen dan een plaat waarop Bob Dylan hem in de bloemetjes zet?

Een echte tribute-plaat is het weliswaar niet, niet alle songs op ‘Shadows in the Night’ zijn bekend geworden in de versie van Sinatra, en dat het een coverplaat zou zijn, wil Dylan niet horen: ‘I’m not covering these songs, I’m uncovering them.’ Zoals zo vaak heeft Bob een punt. Hij kleedt de songs uit, en laat ons dingen die we kenden in hun galaversie met vaak een dertigkoppig orkest, horen in al hun naakte pracht. Het kwintet dat hem ook op het podium begeleidt, is alles wat hij nodig heeft om uit elke song het hart en de ziel te puren, met Jack Frost als dirigent. En Jack is Bob, dat weten we al vele jaren.

‘Shadows in the Night’ werd volledig live opgenomen, één of twee takes, geen overdubs, geen vocal booths, geen hoofdtelefoons. Zoals de jazzgroepen het deden, vandaar wellicht dat de hoes erg aan Blue Note refereert.

De eerste song is ‘I’m a Fool to Want You’, één van de weinige songs die Sinatra ook meeschreef. Een erg persoonlijke song naar verluidt. Hij zou ’m twee keer opnemen: één keer in 1951, het jaar van zijn huwelijk met Ava Gardner, één keer in ’57, het jaar van zijn echtscheiding met Gardner. Zich bedienend van weinig meer dan een pedal steel-gitaar en wat verre blazers leggen Dylan en co. op bijna ondraaglijk eenvoudige wijze de kern van de song bloot: dat de wetenschap nergens staat als de liefde aan zet is.

Dylan zingt op ‘Shadows in the Night’ mooier dan hij de laatste vijfentwintig jaar gedaan heeft. Niet dat we zijn recente werk niet mooi vonden, maar we hebben het over zíngen: beheersing, schoonheid, ronde noten en dies meer, niet de rauwe grom met ijzervijlsel eromheen waarvan we dachten dat het het enige was wat Bob nog uit zijn oude troubadoursziel gewrongen kreeg.

Twee dingen nog: de mooiste versie van ‘Autumn Leaves’ is vanaf vandaag die van Bob Dylan, en ‘Shadows in the Night’ is een plaat om niet zomaar op te zetten maar om voor te gaan zitten. Da’s trouwens ook beter voor de rug.


Bekijk een filmpje

Bob Dylan werd door MusiCares uitgeroepen tot persoonlijkheid van het jaar. De 73-jarige singer-songwriter gaf een speech van 40 minuten maar speelde zelf geen noot muziek.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234