null Beeld

Bob Dylan - Tell Tale Signs

'Tell Tale Signs' arriveert een maand nadat wij uit vrije wil alles van Bob Dylan nog eens hadden beluisterd. Drie weken lang, kriskras, niet chronologisch, met onze favoriet 'Highway 61 Revisited' veiligheidshalve als afsluiter. Hoogdagen! Gelieve ons te excuseren mocht weldra blijken dat de vier sterren boven dit schrijven voor 's mans volledige oeuvre staan. Eén ding kunnen we over 'Tell Tale Signs' met zekerheid stellen: Dylan-lovers 'll love it.

Jürgen Beckers

Voor deze dubbel-cd ging Dylan grasduinen in alles wat hij opnam tussen het door Daniel Lanois geproducete 'Oh Mercy' (1989) en 'Modern Times' (2006), en hij presenteert het zoals wij 'm tegenwoordig graag consumeren: in willekeurige volgorde. Beide cd's beginnen met 'Mississippi', een song die bedoeld was voor 'Time Out of Mind', uiteindelijk op 'Love and Theft' belandde en hier twee nieuwe levens ingeblazen krijgt. De tweede, met groep, is lomer en gezapiger dan de versie op 'Love and Theft', alsof de verteller het nu ook weer niet zo héél erg vindt dat hij één dag te lang in Mississippi is gebleven. De eerste versie is de breekbaarste. Enkel geruggensteund door de gitaar van Lanois klinkt Dylan een stuk wanhopiger als hij zingt: 'Been in trouble ever since I set my suitcase down (...) Only one thing I did wrong / Stayed in Misssissippi a day too long'.

Ook van 'Dignity' - alreeds majestueus op 'Oh Mercy', de plaat overigens die ons tijdens onze retrospectieve het aangenaamst heeft verrast - krijgen we twee nieuwe versies: telkens wordt de song met enkele schijnbaar eenvoudige penseelstreken een compleet nieuwe richting uitgestuurd. De eenvoud van de pianodemo op cd 1 (door Dylan and Dylan only) maakt van wat op 'Oh Mercy' nog als een universele klacht uit de speakers knalde haast moeiteloos een lied over een verloren liefde: 'Asking the cops wherever I go: have you seen Dignity?' Tot de meester er in de laatste rechte lijn een gloednieuwe afsluitende strofe en nog maar eens een paar extra dimensies aan toevoegt: 'Soul of a nation is under the knife / Death is standing in the doorway of life / In the next room a man is fighting with his wife / Over dignity'. Amen, of zo.

In interviews over 'Time Out of Mind' heeft sessiegrootheid Jim Dickinson, die erbij was, vaak geklaagd dat Dylan de beste song op de knip-en-plaktafel zou hebben laten liggen. Hij had het over het hier in vol ornaat aangeboden 'Red River Shore', en hij had een punt. 't Is een song die bij het beste hoort wat we de laatste jaren van Dylan te horen hebben gekregen, alleen al voor de volgende prachtige strofe: 'Well I sat by her side and for a while I tried, to make that girl my wife / She gave me her best advice and she said 'Go home and lead a quiet life'.' Onze excuses overigens dat wij wild aan het citeren zijn geslagen, maar wij zijn nu eenmaal één van die mensen die vinden dat Dylan de Nobelprijs voor Literatuur verdient. Én die voor de lieve vrede!

Maar er valt op 'Tell Tale Signs' meer te rapen dan tekst alleen. Onversneden countryblues bijvoorbeeld, in een solo met akoestische gitaar gebrachte versie van de Robert Johnson-klassieker '32-20 Blues'. Of het nonchalante muzikale meesterschap van 'Can't Wait', door Dylan aan zijn groep voorgelegd met de woorden: 'How about B flat?' En wat te denken van de spaarzaam georkestreerde liveversie van 'Ring Them Bells' waarbij wij bij de openingsakkoorden telkens weer een herkenningsapplaus in ons hoofd horen losbarsten. De 'Oh Mercy'-outtake 'God Knows' - zou Bob het speciaal voor ons gedaan hebben? - bevat zelfs enkele rake Rolling Stones-gitaren. Wat ons een leuke anekdote in herinnering brengt. Dylan zou ooit tegen Keith Richards hebben gezegd: 'Ik had 'Jumpin' Jack Flash' kunnen schrijven, maar jij nooit 'Desolation Row'.' Waarop Richards: 'Helemaal waar, Bob.'

Een leven lang niets anders dan Dylan, we zouden het makkelijk aankunnen.

Toptracks: 'Dignity (piano demo)', 'Red river shore' en 'Ring Them bells'

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234