Bob Mould - District Line

In 1981 de hardcorepunk helpen uitvinden op het razende 'Land Speed Record' van Hüsker Dü, daarna die groep tot steeds grotere hoogten stuwen (schaf u magistrale platen als 'New Day Rising', 'Candy Apple Grey' of 'Warehouse: Songs and Stories' aan, en ontdek waar - onder zéér vele anderen - de Foo Fighters de mosterd gehaald hebben), na het uiteenspatten van Hüsker Dü met Sugar even van het mainstreamsucces proeven, daarna als een soort alternatieve singer-songwriter zijn eigen weg gaan om zichzelf uiteindelijk openlijk te bekennen tot de Griekse beginselen én de dance: 't is een even boeiend als bizar parcours dat Bob Mould de afgelopen 25 jaar afgelegd heeft - al dreigde hij met die dance wel onze aandacht kwijt te raken.

Het met elektronica volgepropte 'Modulate' (uit 2002) is nog steeds zijn zwakste plaat, en opvolger 'Body of Song' (waarop hij dance met gitaren probeerde te combineren) eindigde in een vis-noch-vleestoestand.

En nu is er dus 'District Line': Mould heeft de elektronica niet helemaal bij het huisvuil gezet (hij is nog steeds niet verlost van zijn uitermate bizarre voorliefde voor - Cher sta ons bij! - vocodereffecten), en met 'Shelter Me' staat er ook een pure discotrack op de plaat, maar jammer genoeg is het alweer een vreselijk middelmatige. 'Miniature Parade' (radiopop waarin elektronica de hoofdrol speelt) is een íétsje sterker, maar toch: als die song al iets duidelijk maakt, dan vooral dat Moulds kracht elders ligt. In de kwade gitaren van 'Return to Dust' en 'Stupid Now', bijvoorbeeld, of in de uitstekende powerpop van 'The Silence Between Us' en 'Very Temporary', twee nummers die allebei op zijn Sugar-meesterwerk 'Copper Blue' hadden kunnen staan.

Niet dat Mould niks klaarspeelt zonder zijn gitaarversterker: het fraaie 'Again and Again' lijkt wel een moderne, iets meer poppy klinkende update van zijn ultieme Hüsker-ballad 'Hardly Getting Over It' ('All the triggers pulled at once / So begins my ugly fall from grace - again,' zingt hij). En op de voortreffelijke afsluiter 'Walls in Time' vallen zelfs folkinvloeden te horen - voor wie het niet zou weten: Mould is een Richard Thompson-fan!

'District Line' is geen meesterwerk, wel een goede staalkaart van Moulds kunnen. Moet, euh, kunnen.

Toptrack: 'Walls in Time'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234