null Beeld

Boeken toe: de sluiting van de kleine dorpsbibliotheken

Midden maart maakte de Vlaamse regering bekend dat ze gemeentes van de plicht ontslaat om een bibliotheek te organiseren. In sommige gemeentes had men die vrijgeleide niet nodig en was men al begonnen met het sluiten van de kleinere dorpsbibliotheken.

In Heist-op-den-Berg kwamen lezers in opstand tegen de sluiting van zes uitleenposten. Duizenden betuigden hun sympathie, nergens in Vlaanderen was het protest zo wijdverspreid. Wat volgt is het relaas van een slijtageslag. En van hartzeer. Want wie een bibliotheek wegneemt, sluit geen gebouw, maar trapt op een ziel.

:: 21 november. Ik krijg de brief over de sluiting. Ontreddering, ongeloof! Niemand heeft dit zien aankomen. Ik bel direct naar de gemeente. ‘Ja, dat is beslist en d’r is niks aan te doen!’ En dat ze nog wel andere zaken te doen hebben! (Linda)

:: 21 november. Woede, hulpeloosheid, onmacht. Onze telefoon staat roodgloeiend, heel onze familie is ontzet. Vanaf nu naar de bib in het centrum? Dat is 16 kilometer heen en terug! Mijn hart gaat tekeer. Ik ga al naar de boekerij vanaf m’n 6 jaar. Ik moet mijn tranen bedwingen. Man en kinderen moeten me kalmeren. (Chris)

De citaten komen uit het dagboek van Chris Van Rompaye en Linda Blockx. Ze wonen in Wiekevorst, één van de zes deelgemeentes van Heist-op-den-Berg. Zoals achthonderd andere lezers kregen ze op 21 november 2013 het bericht dat de zes lokale uitleenposten dicht moesten binnen de drie maanden, wegens ‘nood aan besparingen’. De lezers worden doorverwezen naar de hoofdbib: die wordt gemoderniseerd, haar diensten worden ‘fel uitgebreid’ en er zal ‘een veel groter aanbod’ zijn.

Ik wil de weerslag van zo’n beslissing kennen en kort daarna sta ik in Wiekevorst, dat al een donker dorp is om zes uur ’s avonds. De bib huist in een oude gerenoveerde pastorie en aan de balie kom ik in felle boosheid terecht: ‘3.600 inwoners, en wij mogen geen bib meer hebben?!’ De bibliothecaris zegt dat het zijn schuld niet is, de klagers moeten zich wenden tot de hoofdbib en het gemeentebestuur van Hèst, zoals Heist-op-den-Berg hier wordt uitgesproken. Lezeres Chris heeft vandaag kopies laten maken, ze wil met een petitie rondgaan. Linda wil meedoen, ze is nog leesmoeder geweest. Oudere bezoekers, vooral mannen, zijn flegmatieker. De schouders gaan omhoog: ‘Denkt gij dat ze naar de mensen zullen luisteren?’ In geen honderd jaar, is hun gedacht. Een jonge vader met twee kinderen en prentenboeken onder de arm begrijpt er niks van: ‘Schandalig. Ik ga toch niet met de auto rijden als die bib hier op 500 meter van ons huis is?’

undefined

null Beeld

Linda heeft geen auto, en met de recente besparingsoperatie van De Lijn raakt ze heel moeilijk in de centrumbib. Door de week rijden de bussen alleen nog ’s morgens en ’s avonds en in het weekend is er geen enkele bus naar Heist. Ze is dus aangewezen op de belbus, een rompslomp van telefoneren en reserveren, en ‘soms niet komen opdagen’. Chris richt zich tot de bibliothecaris: ‘Flor! Jij gaf me altijd goed advies, je weet welke boeken ik graag lees. Hoe moet dat nu?’ Flor schudt het hoofd, dat hij het ook niet weet. En er is nog iets wat Linda in Heist kwijt zal zijn: ‘Daar zullen ze mij nooit vragen: ‘Linda, hoe is het met uw moeder?’’ Dat is hoegenaamd geen argument om deze bib open te houden, maar het zegt genoeg: in zo’n lokale bib staan niet alleen de boeken dicht bijeen, maar vaak ook de mensen.

Er komen nog bezoekers. Sommigen wisselen van boeken als van sokken en verdwijnen haastig weer in de avond; anderen luchten luid hun gemoed. Dat ik eens moet komen zien hoeveel klassen hier langskomen, en wat ze met die schoolkinderen denken te doen. ‘Dat is toch snoeien in de opvoeding van de jeugd?!’ En nog een jeugdig argument: dat de gemeente iets afneemt van de ouders. ‘Want je kinderen zelfstandig laten worden, dat betekende dat je ze op eigen houtje naar de lokale bib liet fietsen. Niemand gaat ze die 16 kilometer per fiets laten rijden. Dat wordt dan de auto, de duurzame oplossing, zeker?’ En dat je in Heist amper parkeerplaats vindt, dat parkeren

'Zelfs Guantánamo Bay heeft een bib: 240 gevangenen beschikken over meer dan een dorp met 3.000 inwoners'

daar geld kost, en dat er nooit parkeerruimte genoeg zal zijn als iedereen van die zes uitleenposten met de auto naar de centrumbib komt. Linda weet van een Egyptisch gezin, dat hier onlangs nog doopsuiker kwam afgeven toen hun jongste geboren werd. ‘Die mensen willen zich absoluut integreren, die lenen voortdurend boeken uit om hun Nederlands te verbeteren. Voor zulke lezers is een afgelegen bib een reden om weg te blijven.’

Met de verplaatsing naar Heist gaan velen afhaken, is de teneur – zeker de kinderen, bejaarden en minder mobiele inwoners. ‘Dus zo werkt de gemeente aan het sociale weefsel.’ En dan schamper de armen kruisen, en mij wijzen op de petitie van Amnesty International tegen de barbaarse cultuurpolitiek van president Poetin. ‘Dát moeten wij tekenen? Alsof het hier beter is!’ Het is zeeslag: torpedo’s afvuren, en elke zin van een paar letters is raak. Na een uur zijn de gemoederen nog niet bedaard. Enkel in de verste hoek van de bib wint Radio 1 het van de discussie. Er is een kettingbotsing op de Brusselse Ring, maar daarvan zal niemand wakker liggen.


Pijpelheide

In Pijpelheide (3.000 inwoners, 7,5 kilometer van Heist-op-den-Berg) leidt de bib een teruggetrokken bestaan in een zaaltje van de lagere school. Maar de verontwaardiging is allerminst weggestoken. Dat ze zich tweederangsburgers voelen, dat zij toch evenveel gemeentebelasting betalen en daar nu minder voor terugkrijgen, en dat er hier een groot potentieel is, met veel nieuwe woonwijken en gezinnen met jonge kinderen.

undefined

null Beeld

Het is een bib zoals ik er nog geen gezien heb. Enkele boeken liggen uitgestald, maar verder is het hier woekeren met de ruimte. Zo staat de literatuur voor volwassenen niet met de ruggen naast mekaar, maar in ‘blokken’, met de covers áchter elkaar. Een blok Nicci French, een blok Aspe: zo kunnen er meer boeken op een rek. Onhandig? Volgens de bibliothecaresse vinden de vaste bezoekers hun weg. Een tijdlang had Pijpelheide geen bib, toen moesten de lezers hun boeken bij de centrumbib bestellen en ze gaan halen in een afhaalpunt, maar dat was geen succes: ‘Een lezer wil langs de boeken lopen en zelf iets ontdekken.’ Het afhaalpunt was ondergebracht in een rusthuis. Allicht volgens de filosofie: zet alles wat enigszins stil en stram is maar in hetzelfde gebouw.

Een lezer toont de brief van de sluiting. Daarin is sprake van het uitgebreide cd- en dvd-aanbod in Heist. ‘Dat aanbod is er al tien jaar, en al die tijd heeft dat de mensen niet doen weggaan van hier. En cd’s en dvd’s zijn toch niet de toekomst nu de jonge gasten bezig zijn met downloaden en Spotify?’

Ik hoor een oud zeer: ‘Het is alsmaar centraliseren.’ Vroeger was de school van Pijpelheide ’s avonds open om sporten te beoefenen, nu is haast alle sportbeoefening naar het centrum gedraineerd. ‘Dat betekent dat ouders alweer moeten rijden met hun kinderen, en dat de kinderen hun voeling met het dorp verliezen.’ Ook hier botst men op de besparingen van De Lijn: geen bus meer in het weekend, en doordeweeks alleen een dienst tijdens de schooluren. ‘Het dorp is dus al geraakt. De oudere mensen zijn minder mobiel geworden. Die ingreep is nog niet vergeten, en nu de bib naar Heist verhuist, moet men wéér vaststellen dat in een dorp wonen alleen nog kan als je een auto hebt.’

undefined

'De gemeente neemt ook iets af van de ouders. Je kinderen zelfstandig laten worden: dat betekende dat je ze op eigen houtje naar de lokale bib liet fietsen. Maar nu wordt dat dus de auto, de duurzame oplossing, zeker?'


Spreekverbod

De volgende dag bezoek ik Booischot (3.500 inwoners, 6 kilometer van Heist-op-den-Berg). De bibliothecaresse schrikt als ik me bekend maak. Ze kreeg consigne om ‘niet met de pers te praten’, ze moet elke journalist doorverwijzen naar de woordvoerder van de bibliotheek. Zure blik en de lippen werkelijk stijf op elkaar. Ik zeg dat ik wel zal wachten op de eerste klant. ‘Dan kunt u lang wachten, hier komt bijna niemand.’ Sarcasme hoort blijkbaar ook tot het takenpakket. Ze gaat driftig boeken en paperassen ordenen, ik hou me in stilte bezig tussen de rekken. Er staan hier nog oude Salamanderpockets van John Steinbeck en belegen uitgaven van Louis-Paul Boon, ik apprecieer die behoudsgezinde zuinigheid: liever op het rek dan ontoegankelijk verdonkeremaand in een magazijn. We praten nu toch, over boeken, en zo ebt de zurigheid weg. Maar ze wil toch benadrukken dat hier weinig volk komt. Soms vijftien man op een avond, soms ook maar drie, ‘en in de zomer is er amper beweging’. De bibliotheek ligt ook slecht, zo langs de drukke weg: ‘Ouders durven hun kinderen amper tot hier laten fietsen.’

In Schriek (5.000 inwoners, 8 kilometer van Heist) staat de kerk in het midden, en de bib eveneens. ’t Is een gezellig pand met leeshoeken en kindertekeningen aan een touw. De bibliothecaresse weet van geen spreekverbod tegenover de pers: ‘In Schriek durven we onze mening te zeggen, wij zijn tegen de sluiting.’ Alle kinderen van de basisschool komen hier, en daarnaast zijn er meer dan driehonderd lezers aangesloten. Velen hebben hun ongenoegen al schriftelijk geuit op de ‘meldingskaart’ van de gemeente, en gisteren is er een Facebookgroep opgericht. Ook Schriek heeft amper of geen busverbindingen, de verplaatsing naar Heist is geenszins vanzelfsprekend. En dan de vraag wat de besparing kan zijn: het gebouw is eigendom van de gemeente en wordt niet alleen door de bib, maar ook nog door andere verenigingen gebruikt. Ze zijn er hier van overtuigd dat ze de klok nog kunnen terugdraaien: ‘Schriek is best een groot dorp, we gaan het been stijf houden.’


Heist-City

undefined

null Beeld

In Heist-Goor (4.500 inwoners, 5 kilometer van Heist) is het zo’n avond waarop ouders achter het autostuur zitten te wachten tot hun kinderen uit de muziekschool komen. Ik moet achter de kerk zijn en dan de donkere speelplaats oversteken en daar is het verlichte klaslokaal dat nog de adem heeft van een aloude parochieboekerij. Miel Gysbrechts (80) richt zich meteen tot mij, hij is hier al 15 jaar vrijwilliger na 44 jaar bibliothecaris te zijn geweest. Schandalig is het. Een ramp voor Goor. En dat voor een bib die al bestaat sinds 1898. Maar ze gaan het weten in Heist, dríé kranten zijn al langs geweest om het protest te noteren. De bibliothecaresse zelf mag niet spreken met de journalisten, maar hij mag vrijuit praten als vrijwilliger, ‘mij steken ze niet in den bak’.

Zo’n Miel is een pijler, maar straks zonder gebouw. En dat hij d’r niet goed van is: ‘Ik sta ermee op en ik ga ermee slapen. Ik kan dat niet uit m’n kop zetten. Stel u voor: die kinderen die naar Heist moeten fietsen, die moeten de grote baan naar Lier oversteken, een heel gevaarlijke gewestweg. Dan zal er dus eerst een kind doodgereden moeten worden, eer Heist begrijpt wat ze de mensen hier aandoen.’ Niemand die hem ongelijk geeft. Er wordt gesakkerd op de coalitie van CD&V, SP.A en Open VLD en op de politieke mentaliteit van de centrumgemeente: ‘In Heist-City hebben ze het veel te hoog in hun bol!’

'De burgemeester praat alleen over kosten. Alsof een bib rendabel moet zijn. Maar een bib is toch een instelling van openbaar nut?'

Itegem ligt 4 kilometer van Heist en is een groot dorp met 5.700 inwoners. De bib zit met de parochieraad en het Rode Kruis in een mooi omhaagd herenhuis, maar die ruimte is niet meer veilig: de eerste verdieping is zelfs afgesloten omdat het plafond dreigt los te komen. De baliejuf is vriendelijk, maar ze mag niks zeggen over de sluiting. Haar zwijgplicht verrast. Er is niemand, de muren hebben geen oren, maar tegelijk spreekt het boekdelen, een gemeentebestuur dat zo bang is van de reacties. Itegem zal de komende maanden fungeren als ‘afvoer’: hier zal de uitverkoop plaatsvinden van de boeken die elders uit de rekken verdwijnen. Marnix Gijsen en ‘Arendsoog’ liggen al voor een halve euro in een kartonnen doos. Ik ben terug in de Stafboekerij in Deurne, daar las ik zo veel ‘Arendsoog’-boeken dat ik thuis met een heet brandijzer (de kachelpook) gloeiende letters in de runderkalveren (aardappelen) schroeide. Bij het buitengaan wil het meisje toch wel zeggen dat hier heel weinig volk komt, ’s zaterdags nog minder. Nog minder dan heel weinig, ze gebruikt een overtreffende trap die naar een donkere kelder leidt.


Dagboek

In Wiekevorst duurt de beroering voort. Om het protest op te volgen, vraag ik Chris en Linda of ze een dagboek willen bijhouden. Dat willen ze. Af en toe bel ik en hoor ik groeiende verslagenheid. Als we mekaar maanden later weerzien, blijkt vooral Chris het schrijven lang te hebben volgehouden. Haar schriftje met 52 bladzijden is een handgeschreven relaas van lichte wanhoop, weer moed vatten en weer de hoop verliezen. Het logboek begint op de dag na de bekendmaking van de sluiting.

:: 22 november. Onrustige nacht. Boos en opstandig gevoel: dit kunnen we toch niet laten gebeuren! Ik denk aan de tijd dat ik als kind in de zondagsmis zat te hunkeren om na de mis naar de boekerij te kunnen gaan.

:: 23 november. Ik probeer te relativeren: er zijn ergere dingen op de wereld! Maar ik ben er ziek van. (Linda)

:: 26 november. Veel boze reacties bij de bezoekers van de bib. Ik wil met een petitie rondgaan. Mijn kleindochter Frouke vindt het erg, voor mij en voor haar: ‘Er liggen daar zo veel mooie boeken.’ Ze gaat aan Sinterklaas vragen om de bib open te houden, want: ‘De Sint kán dat!’ Ik kan maar moeilijk mijn tranen bedwingen.

:: 29 november. Nooit gedacht dat ik op mijn 62ste nog van deur tot deur zou gaan met een petitie. Ik ben bang voor de reactie van de mensen, maar de eerste positieve meningen van de buren geven moed. Mijn huishouden zal hieronder lijden de komende weken, maar als ik daarmee de sluiting kan verhinderen, zal ik volhouden!

:: 4 december. Ook in Schriek en Heist-Goor zijn petities gestart. Veel mensen ontvangen ons met open armen. De kopjes koffie die ik heb geweigerd, zijn niet meer te tellen.

:: 6 december. We staan met onze petitie in Het Laatste Nieuws. Ons doodzwijgen zal niet meer lukken. In het artikel staat ook dat de uitleenposten tussen de 8.400 en 15.000 ontleningen hadden per jaar. Is dat van geen tel?

:: 10 december. Ik geef de strijd niet op, maar geen enkele vereniging van Wiekevorst schaart zich achter ons. Ik ben zeer teleurgesteld.

:: 14 december. Weer inzamelen. Vandaag piste een hond tegen mijn tas. Een slecht voorteken? De gemeente denkt aan een alternatief: de schoolkinderen van de deelgemeentes mogen één keer per week met de gemeentebus naar de hoofdbib, en mensen zonder auto (de sukkels zoals ik) zouden dan mee mogen rijden. Ik slaap nog maar vier à vijf uur per nacht. Hoe ga ik dat volhouden?! (Linda)

:: 15 december. Expo van de heemkundige kring: ‘Wiekevorst 800 jaar’. Burgemeester Luc Vleugels is er ook. Ik vertel hem onze grieven. Hij plant zijn handen op tafel en zegt: ‘Het. Gaat. Niet! Die uitleenposten moeten verdwijnen. Daar is niks aan te doen. Weet je wat dat allemaal kost?!’ Hij begint met cijfers en euro’s te jongleren. Vleugels zegt dat het openhouden van die zes posten per jaar 85.000 euro kost en dat zoiets ‘economisch niet verantwoord is’. Het klinkt alsof een bib rendabel moet zijn. Een bibliotheek is toch een instelling van openbaar nut?

:: 16 december. In twee weken tijd hebben Linda en ik 807 handtekeningen. Van het actiecomité horen we dat er al 3.000 handtekeningen zijn voor alle uitleenposten samen.

:: 26 december. Tweede kerstdag. Meer dan 4.000 handtekeningen. Kan men 10 procent van de Heistse inwoners zomaar negeren?


Triest Verhaal

Nieuwjaar in Heist-op-den-Berg. Normaal moeten de uitleenposten binnen twee maanden dicht. Burgemeester Luc Vleugels (CD&V) stuurt een persbericht uit. Z’n argumenten voor de sluiting zijn onder meer dat de uitleenposten zo duur zijn – 253 euro per jaar per unieke gebruiker – en dat het ook te veel kost om in die kleine deelgemeentes de noodzakelijke automatisering door te voeren – 50.000 euro per deelgemeente. Hij belooft wel een alternatief dat ‘evenwaardig’ zal zijn aan de dienstverlening die vroeger bestond.

:: 5 januari. We geven onze petitie aan de burgemeester: 5.159 handtekeningen en nog eens 455 steunbetuigingen op Facebook. Ik ben afwezig wegens verkouden. Linda belt heel ontgoocheld: ze blijven bij hun beslissing.

:: 9 januari. Mail van een oppositielid dat er op de volgende gemeenteraad uitstel komt. De burgemeester blijkt geschrokken te zijn van onze actie en de aandacht in de pers.

:: 15 januari. Gisteren gemeenteraad. De burgemeester laat de uitleenposten nog ‘onbepaalde tijd’ open, tot er een oplossing is. Ik kan niet juichen, want ook na dat uitstel zullen we onze bib kwijt zijn.

:: 31 januari. Het actiecomité ligt stil. En ik voel het: de mensen in het dorp beginnen te aanvaarden dat het gedaan is met de bib.

undefined

null Beeld

:: 12 juni. Wat we al een tijdje wisten, staat nu in de krant. Er komt een bibliobus – kosten: meer dan 500.000 euro. De krant zegt dat het actiecomité tevreden is, maar Linda en ik zijn ongelukkig. Een bus is geen bib. Dat gebouw was een gezellige plek: tussen de rekken en aan de balie kon je mensen spreken en ontmoeten. Zo’n bus is neutraal en functioneel. Slotsom: de strijd is gestreden.

'Ik kan het niet geloven. Ze gaan onze bib sluiten. Ik slaap er niet van. Ik ben er ziek van'


GuantÁnamo

In de week dat ik de dagboeken van Chris en Linda in handen heb, zie ik in een boekhandel ‘Buitengewone bibliotheken’ liggen, een aanstekelijk fotoboek van de Britse journalist Alex Johnson, waaruit blijkt dat bibliotheken taaie overlevers zijn, ondanks besparingen en culturele kaalslag. In Manila runt een bibliothecaris op z’n eentje een openbare collectie van duizenden werken op de stoep van zijn huis. In Groot-Brittannië werden tientallen afgeschafte telefooncellen omgebouwd tot minibibliotheken, en in de VS hadden de activisten van Occupy Wall Street een ‘People’s Library’: 5.500 werken onder een groot tentzeil.

En in onherbergzame en moeilijk toegankelijke streken worden de boeken soms per ezel of paard vervoerd, zoals in Colombia, Zimbabwe, Ethiopië en Venezuela. Boeken vinden dus altijd hun weg.

Zelfs Guantánamo Bay heeft een bib. Daar is een oceaan van ‘vrije tijd’, natuurlijk, maar het is toch navrant dat 240 streng gecensureerde gevangenen over meer beschikken dan een dorp met 3.000 inwoners.

En dan valt midden maart 2015 opnieuw een bom in bibliotheekmiddens. De Vlaamse overheid wil de gemeentes minder gaan betuttelen en ontslaat hen – vanaf 2016 – van de verplichting om een bibliotheek te organiseren. In Wiekevorst snijdt dat nieuws diep, de wonde is nog niet geheeld.

Linda «Alles wat we nu op tv en in de kranten horen, raakt ons dubbel zo hard. Ik had nooit kunnen denken dat die sluiting mij zo sterk zou aangrijpen.»

Chris «Ik ben wel trots dat we met die petitie begonnen zijn. Zonder dat protest was er gewoon niks in de plaats gekomen. Desondanks ben ik niet tevreden met die bibliobus: het is een dure investering en we weten niet of al die lezers de weg erheen gaan vinden.»

Linda «Wat ik heel erg vind, is hoe die bibmedewerkers behandeld zijn. Dat zijn fulltime medewerkers van Heist die elke week vier uur in ‘hun’ uitleenpost zitten. De meesten hebben een goeie band met hun lezers en de schoolkinderen die daar komen. Waardoor de meesten ook tegen de sluiting waren. En daarom zijn ze op het matje geroepen, met de boodschap dat ze moesten inbinden. Zelfs nu, anderhalf jaar later, worden die nog geviseerd.»

Wat Linda en Chris ook opviel, was hoe de verenigingen op de vlakte bleven. ‘Een vereniging die zich openlijk achter een protest schaart, dat is meer iets voor de stad. In een dorp zijn ze voorzichtig. Een vereniging rijdt niet zomaar tegen de kar van het gemeentebestuur.’

Toch is in Wiekevorst actie gevoerd zoals nergens tevoren. Toen in Antwerpen geprotesteerd werd tegen de sluiting van zes wijkbibliotheken (2011), werden 4.400 handtekeningen opgehaald, een pák minder dan in Heist en omstreken.


Busje komt zo

Intussen is de Heistse bibliobus besteld bij de ‘lokale’ busbouwer Van Hool in Koningshooikt. Werkgroepen zullen zich over de inrichting en de inhoud van de bus buigen, en over de halteplaatsen. Er komen allicht meer stopplaatsen, maar zeker minder openingsdagen, ook voor de lagere scholen. Voor het gewone publiek waren de uitleenposten wekelijks twee keer twee uur open, daarvan zou maar één avond overblijven. Zaterdag, voorheen een klassieke openingsdag, wordt geschrapt, ‘omdat de bus niet op zes plaatsen tegelijk kan zijn en het personeel dan aan 150 procent betaald moet worden’.

Linda «De burgemeester heeft nochtans een alternatief met ‘gelijkwaardige dienstverlening’ beloofd. En nu krijgen we één avond in plaats van twee.»

Chris «Zo’n boekenvrachtwagen vraagt ook een rijbewijs C. Nu worden dus bibmedewerkers én vrijwilligers gezocht die een rijcursus willen volgen.»

Linda «Dat zijn allemaal kosten boven op die investering van 514.000 euro, en nu krijgen wij het verwijt dat door ons zo veel geld uit de gemeentekas verdwijnt. Omdat wij met die petitie zijn gestart. Maar wij zijn geen petitie gestart voor een bús. Wij wilden gewoon onze bib behouden! Ik begrijp nog altijd niet waarom die moet sluiten. Dat gebouw is deels bewoond, het wordt ook door andere verenigingen gebruikt, het was eigendom van de gemeente, dus eigenlijk waren de stookkosten de enige kosten.

»Maar van de burgemeester mochten we die posten niet apart evalueren, ‘want dan zouden er allicht twee of drie goed genoeg zijn om open te blijven, en krijgen we oorlog tussen de deelgemeentes’. Maar nu is het oorlog met álle deelgemeentes van Heist.

»Ik vraag me af hoelang dat busavontuur gaat duren. In Nederland hebben ze tien jaar geleden veel bibliotheken gesloten. Daar was een bibliobus soms het alternatief, maar op die bussen wordt nu ook bezuinigd omdat de kosten van die logistiek nogal tegenvallen. Ik weet het nu al: als die bus hier geen succes is, dan zullen wij de schuldigen zijn. (Mismoedig) Ik ben al triest vanaf die beslissing in 2013. En die tristesse gaat niet over. Nog elke dag moet ik mijzelf voorhouden dat het waar is, dat ze onze bib écht gaan sluiten dit jaar.»

Ten laatste eind juni 2015 sluiten de zes uitleenposten van Heist-op-den-Berg. De bibliobus gaat rijden vanaf 1 september. Om ze zo multifunctioneel mogelijk te maken, wil men aan de balie ook vuilniszakken van de gemeente verkopen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234