null Beeld

Bon Iver - 22, A Million

2007. ‘For Emma, Forever Ago’. Vier woorden, meer had Justin Vernon niet nodig om het verhaal van een van de mooiste en kwetsbaarste debuten van het begin van deze eeuw samen te vatten. Hij nam het helemaal alleen op na de split van zijn groep en met zijn lief in het tochterige buitenhuis van zijn vader in Winsconsin. Je hoort de kille wind door de kieren van zijn ziel waaien. Het vriest de hele plaat lang.


Lees ook de bespreking van het concert van Bon Iver in het Michelberger Hotel in Berlijn »

Daarna ging hij op de dool en bevriendde Kanye West. Hij speelde en zong mee op ‘Lost in the World’ veruit de beste song van Kanye’s onevenwichtige ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’ .

Maar ook ‘Bon Iver, Bon Iver’ (so nice they named it twice) uit 2011 is klasse en van hetzelfde mijmerende laken een falsetto-pak. ‘Holocene’! ‘Perth’!

Daarna werd het stil, al zat hij dat niet. In plaats van zich te buiten te gaan aan meisjes en speedboten organiseert Vernon bijvoorbeeld zijn eigen festival. Het vindt plaats in het pastorale Eaux Claires, Wisconsin en is volledig biologisch afbreekbaar, met de crème de la crème van de indiescene die acte de présence geeft.

De opvolger van ‘Bon Iver, Bon Iver’ is een werk van lange adem geworden, gecombineerd met een processie van Echternach, een ezelsdracht en veel monnikenwerk. En uitbundig veel elektronica, want zowat elk nummer klinkt alsof het in een bad van vocoders en distortion gevallen is.

Voor de opener ontmantelde Justin het cassettebandje van Neil Youngs ‘Unplugged’, waarna hij het verfrommelde en met een bic bewerkte. Daarna nam hij er ‘22 (Over Soon)’ over op, waarin hij ook nog wat rare saxofoons verwerkt. Van die dingen dus.

Hij past die truc toe op zowat elke song: uitstekende melodie wordt achterwaarts in de poes genaaid door een batterij geluidseffecten. Dat werkt dikwijls, maar soms ook niet, omdat het afleidt van de kern van de zaak. ‘10 Deathbreast’ (of zoiets, want de titels staan in een soort van cyrillische hiërogliefen op de hoes) begint met een verloren gelopen drumsample van Adam And The Ants, een syntheziser met buikloop en nog een geluidseffect of twintig. Terwijl het in zijn naakte vorm veel mooier zou geweest zijn.

Het zijn songs die gemaakt werden met dikke klodders verf in plaats van met een fijn penseel. Alsof hij iets wil verstoppen. Geen plaat, maar een hooiberg.

‘715 Creeks’ (denk ik) is ook zo’n parel, volledig verborgen onder een smeuïge berg aardappelpuree. Zelfs de geest van Laurie Anderson waart erin rond. Op ‘33 “GOD”’ kllinkt de eerste gewone pianoriedel van de avond: wat een opluchting. En wat een hoogtepunt. Ook ‘29# Strafford APTS’ – heerlijke tongbreker voor een dj, trouwens – is quasi normaal en na twee beluisteringen helemaal mee te neuriën. Verder is ‘666’, buiten uitstekelbaars, ingewikkeld en is er veel te lang over nagedacht. Et cetera. Gelukkig krijgt hij zijn eigen plaat niet kapot: daarvoor zijn de nummers veel te sterk.

Onze held is goed zot. Maar ook zot goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234