null Beeld

Boris - Pink

Boris is niet alleen hip, de Japanners hebben ook stijl: ze pikken alleen van de coolste cultbands (hun naam is ook een Melvins-track) en ze paaien de trainspotters met opvallende picture discs (een mooi, maar tamelijk dood meisje in een plas bloed op 'Feedbacker') en tongue-in-cheek hoezen (de parodie op Nick Drake s 'Bryter Layter' van 'Akuma No Uta').

Bovendien nemen ze zichzelf niet al te serieus (zo'n heavy plaat die 'Pink' heet?) en is hun sound - na tien jaar experimenteren in de zwaarmetalen sector - zo all over the place dat muziekjournalisten voor Boris telkens weer nieuwe subgenres moeten uitvinden. Voorlopig is 'ultra hyper space psych sludge rock 'n' roll' onze favoriet.

undefined

Op 'Pink' verrassen Wata, Takeshi en Atsuo ons met blissed-out schoonheid (opener 'Farewell') en zinnelijke ruis (het geweldige 'Just Abandoned Myself'): dit is vintage My Bloody Valentine. Maar daartussenin gaat het een halfuur lang van VVVVVVRRRROOOOOOAAAAAAAARRRRRRRR en stuitert Boris flipperkastgewijs heen en weer tussen de moddergrunge van de Melvins ('Blackout'), de apestonede psychedelica van Monster Magnet op foute drugs ('Afterburner'), de betonboogie die Queens Of The Stone Age tegenwoordig vergeet te maken ('Electric'), flarden Motörhead, acid rock en hardcore-whoo-hoo-hoos ('Pseudo-bread').

De zang klinkt vlak, da's waar, en de productie is behoorlijk lo-fi. Maar termen als goed of slecht, mooi of lelijk doen er hier nauwelijks toe. 'Pink' is 'all whirlwind, heat, and flash' (om een Sonic Youth-hoes te citeren). Moordriffs van aan de andere kant van de geluidsmuur, bakken distortion, een frêle gitariste met een arsenaal versgeslepen solo's, artwork van de (achter)neef van Hiëronymus Bosch en - vooral - een overdosis schaamteloos catchy LAWAAI dat alle wijzertjes ver in het rood jaagt: dat zijn de dingen waar de kids (m/v, leeftijd onbelangrijk) op kicken. En omdat het trio intussen ook beseft dat veel afwisseling, hier en daar een snipper melodie en een minimum aan structuur zo'n plaat spannend houden, roepen we 'Pink' graag uit tot Boris' beste en toegankelijkste cd tot nu toe.

Liefhebbers van de bands waarnaar we hierboven verwezen hebben, hebben ongetwijfeld voldoende eelt op hun buis van Eustachius om deze orkaan zonder al te veel averij uit te zitten. (En dan nog eens. En nog eens.) Verdwaalde fans van Frans Bauer die Boris wel een leuke naam voor een béndje vinden, en toevallig ook verkikkerd zijn op roze, dienen echter te allen prijze tegen zichzelf te worden beschermd. Men vertelle het voort.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234