Boris Van Severen (28), de sexy crimineel Jamie in 'Salamander'

Van een onbeduidende rol als klasgenoot in ‘Ben X’ over seksgod Davy Coppens in ‘Belgica’ tot boefje Jamie in ‘Salamander’: de carrière van Boris Van Severen gaat de goede richting uit. Onderweg werd zijn afstudeerproject internationaal bekroond, ging hij gitaar spelen bij Nightman, verloor hij zijn vader en werd hij zelf papa van twee kinderen. Boris is ook een oude ziel in een 28-jarig lichaam: ‘Wat doen wij hier eigenlijk?’

'Je wordt geboren, je moet meedoen aan de ratrace en daarna ga je dood. Djeezes!'

Boris Van Severen doet al zeven zondagavonden lang vrouwelijk, gay en twijfelend Vlaanderen zwijmelen als de innemende crimineel Jamie in ‘Salamander’.

HUMO Hoe betrouwbaar is die Jamie precies, Boris?

BORIS VAN SEVEREN «In se is Jamie een heel lieve kerel. Hij heeft vroeger verkeerde keuzes gemaakt, maar hij wil breken met zijn criminele verleden. Het liefst van al zou hij met Sofie (Violet Braeckman, red.), de dochter van hoofdinspecteur Paul Gerardi (Filip Peeters, red.) samen zijn, zonder zich over iets anders te hoeven bekommeren.»

HUMO Sofie weet dat Jamie heeft moeten brommen, maar ze zegt dat ze niemand wil beoordelen op zijn verleden. Tegelijk gelooft ze niet dat mensen kunnen veranderen. Geloof jij dat?

VAN SEVEREN «Ik denk dat je je verleden sowieso meedraagt, maar dat hoeft niet negatief te zijn. Je kunt uit je ervaringen leren. Ik denk wel dat iemand kan veranderen. Misschien niet in een jaar tijd, maar wel in een periode van pakweg tien jaar.»

HUMO Had je de eerste reeks van ‘Salamander’ gezien toen je voor het tweede seizoen werd gevraagd?

VAN SEVEREN «Ik had wel al enkele afleveringen op tv gezien, maar niet allemaal. Dat heb ik ingehaald toen ze me vroegen om mee te doen. Ik was aangenaam verrast: het is niet de zoveelste policier. Het camerawerk van Lou Berghmans is ongelofelijk goed, en Frank Van Mechelen is een fantastische regisseur. Ik wilde dus maar al te graag met hen samenwerken.»

HUMO Filip Peeters, alias hoofdinspecteur Paul Gerardi, heeft al in Noorse en Duitse producties geacteerd, Matthias Schoenaerts zit meer in Hollywood dan in België, en Adil El Arbi mag met Bilall Fallah het Amerikaanse ‘Bad Boys for Life’ regisseren. Lijkt zo’n parcours jou wat?

VAN SEVEREN «Matthias Schoenaerts is een uitzondering: alleen Jean-Claude Van Damme heeft hem zo’n Amerikaans avontuur al voorgedaan (lacht). Met de theatervoorstelling ‘The Only Way Is UP’, die ik samen met mijn vroegere studiegenoot Jonas Vermeulen heb gemaakt, trek ik binnenkort naar Zwitserland, Denemarken en Zweden. Ik heb dus wel internationale ambities, maar ik hoef niet per se in Hollywood te belanden. Het enige wat een acteur heeft, is zijn integriteit. Ik zit liever twee maanden met mijn vingers te draaien om me daarna op een tof project te smijten, dan om het even wat aan te nemen.»

HUMO Een beginnende acteur droomt er niet van om pakweg de nieuwe Brad Pitt te worden?

VAN SEVEREN «Je stapt alleszins niet in dit vak als je niet gezien wilt worden. Je wilt gerespecteerd worden voor je werk, en erkenning krijgen. En je groeit hier natuurlijk op met films die in Hollywood gemaakt zijn. Over Brad Pitt gesproken: de eerste keer dat ik hem aan het werk zag, was in ‘Thelma & Louise’. Ik was samen met mijn moeder aan het kijken, en ik weet nog dat ik dacht: ‘Shit, dat die er ondanks zo’n klein, dwaas rolletje toch uit weet te springen!’ Straf. Ik geloof echt dat je in de kleinste rol het meest kunt opvallen.»

HUMO Dat is ook wat recensenten over jou schreven na ‘Belgica’. Als Davy Coppens, frontman van The Shitz, wist je op te vallen, hoewel je niet vaak in beeld kwam.

VAN SEVEREN «Daar was ik heel blij om. Mijn rol in ‘Belgica’ was twee keer niks, maar mijn harde werk om mijn personage te proberen vatten, heeft geloond.

»Ik wist al heel vroeg dat ik wilde acteren en musiceren. Daar ben ik gericht naartoe beginnen te werken: als kind speelde ik al mee in producties van de Kopergietery (Gents kinder- en jeugdtheater, red.). Daardoor is de puberteit me ook niet zo zwaar gevallen. Ik was bij momenten wel een rotpuber, maar had ik toen niet geweten wat ik wilde doen, dan had ik het wellicht nog erger uitgehangen.

»Ik voel me veel vrijer op een podium dan wanneer ik door de stad loop. Wie op een podium staat, heeft de kracht om mensen te doen luisteren. En als je mensen dwingt om naar je te luisteren, dan kun je maar beter iets nuttigs vertellen.»

HUMO Dat doe je in je theaterproducties: met je afstudeerproject ‘The Great Downhill Journey of Little Tommy’ kaapten jij en Jonas Vermeulen in 2014 op Theater Aan Zee de Publieksprijs en de Big in Belgium-prijs weg. En op het Edinburgh Fringe Festival kregen jullie de Fringe First Award. Was het liefde op het eerste gezicht tussen jou en Jonas?

VAN SEVEREN «Eigenlijk wel. We delen dezelfde muzieksmaak en hetzelfde gevoel voor humor.

»Tijdens mijn laatste jaar muziek aan de kunsthumaniora speelde ik in een voorstelling met Mark Verstraete (Jef in ‘De kotmadam’, red.). Ik vertelde hem dat ik niet kon kiezen tussen muziek en theater, waarop hij me aanraadde de richting kleinkunst te overwegen. Hij had gelijk. Muziek en theater worden vaak als twee aparte disciplines beschouwd, maar in een kleinkunstopleiding worden ze gecombineerd. Kleinkunst heeft een oubollige bijklank, maar die opleiding draait rond creëren: je moet muziek maken, teksten schrijven en elk jaar een solotheatervoorstelling in elkaar steken. Het maakt niet uit hoe die voorstelling er precies uitziet, zolang het maar een eigen creatie is. Jonas en ik hebben ‘The Great Downhill Journey of Little Tommy’ gemaakt met in het achterhoofd: ‘We gaan hier alles in steken wat jullie ons ooit hebben geleerd, muziek én theater én eigen teksten. Waarschijnlijk zal niemand dat grootse opzet goed vinden, maar dan hebben we het toch maar mooi geprobeerd vóór we afgestudeerd zijn en in opdracht moeten beginnen te werken.’ We zijn er gigantisch voor gegáán en wilden ons vooral amuseren met ons laatste wapenfeit op school. Dat die voorstelling een succesverhaal werd, voelde onwezenlijk aan. Het was trouwens tijdens Theater Aan Zee dat Felix Van Groeningen me heeft opgemerkt. Daarna werd ik uitgenodigd om auditie te komen doen voor ‘Belgica’.»

HUMO De vorm van ‘The Great Downhill Journey’ en ‘The Only Way Is UP’ is bijzonder: het hele verhaal wordt verteld via liedjes die jullie live spelen.

VAN SEVEREN «Zelf noemen we het concerttheater. We willen theatergangers confronteren met een concert, en concertgangers willen we naar het theater krijgen. In ‘The Great Downhill Journey’ brachten we stevige rockmuziek, voor ‘The Only Way Is UP’ hebben we ons voor het eerst gewaagd aan elektronische muziek, om ook tieners naar het theater te krijgen. Superleuk dat het ook lukt.

»Nu, Jacques Brel en Tom Waits vertellen ook verhalen via hun muziek, hè. En in opera’s en musicals doen ze niets anders. Maar we hebben er bewust voor gekozen om ver van het musicalgenre te blijven. Bij ons zul je geen kostuumwissels of danspasjes zien. Met muziek schep je heel makkelijk een sfeer. Je hoort meteen in welke gemoedstoestand een personage zich bevindt, waardoor je de helft minder moet zeggen. En door snel van sfeer te wisselen, hoef je haast niet meer te acteren.

»In ‘The Great Downhill Journey of Little Tommy’ daalt de kleine Tommy met zijn fiets de heuvel af, om de zee van dichtbij te kunnen zien. Onderweg komt hij allerlei outsiders tegen. Dat wij-zij-denken is helaas terug te vinden in alle culturen en in alle lagen van de maatschappij. Of het nu op de speelplaats of in de politiek is, overal worden mensen aan de kant geschoven omdat ze niet in het plaatje passen. We wilden hun een podium geven: ‘Zo vreemd zijn jullie niet, jullie worden ten onrechte verstoten uit de gemeenschap.’ Tommy komt bijvoorbeeld de prostituee tegen die uit hypocrisie uit de stad verbannen werd – ze wist te veel over de burgemeester, één van haar vaste klanten. Maar het is niet omdat iemand anders of een beetje raar is, dat hij of zij niets zinnigs te vertellen heeft.»

'Met Violet Braeckman in 'Salamander'. 'Ik was aangenaam verrast toen ik het eerste seizoen bekeek: het is niet de zoveelste policier.''

HUMO Een universele boodschap die jullie tot in Nieuw-Zeeland heeft gebracht.

VAN SEVEREN «Dat we met een afstudeervoorstelling twee weken in zo’n mooi land op een theaterfestival mochten spelen, overtrof onze stoutste dromen. De fijne reacties achteraf deden ons beseffen: ‘Mensen hebben hier iets aan, er is een réden waarom we dit gemaakt hebben.’

»Jonas en ik staan nu op een kruispunt in ons leven. We hebben al gekozen welke richting we zullen uitgaan, maar hebben we niets over het hoofd gezien? Hoe bepalend zijn je keuzes voor je toekomst? Wat als ik over vijf jaar iets anders wil doen? Het zijn vragen die wij onszelf stellen en die kenmerkend zijn voor onze generatie.»

HUMO Het is eigen aan de mens om nooit tevreden te zijn?

VAN SEVEREN (knikt) «Soms denk ik: ‘Ik wil naar Thailand verhuizen en daar een café beginnen!’ Maar ik speel ontzettend graag, en de theaterscene in Thailand is wellicht niet zo bloeiend (lacht). Het is niet erg dat je soms wil ontsnappen: het doet je nog meer beseffen wat je hebt.

»Op familiefeesten worden weleens verhalen opgerakeld die moeilijk met het heden te rijmen vallen. Als een oom vertelt dat hij jaren geleden in Marokko in de bak heeft gezeten, denk ik: ‘Huh? Jíj?’ Vandaar mijn fascinatie voor het belang van keuzes voor je toekomst. Dat hangt ook samen met het al dan niet najagen van je ambities. Blijf je de rest van je leven op je honger zitten als je ze niet najaagt? Of ga je vanzelf je ambities bijstellen?

»Neem nu Filip Peeters, die stopt met acteren om te gaan producen. Aan de ene kant denk ik: ‘Allee, Filip, je bent één van de beste Vlaamse acteurs!’ Maar aan de andere kant snap ik ook dat hij het wat heeft gehad. Veel mensen beseffen niet dat acteren geen simpele job is. Je hebt weinig zekerheid, en om goed te presteren moet je zo diep gaan in het onderzoek naar je personage, dat het onderscheid tussen realiteit en fictie op den duur vervaagt. Je moet jezelf continu openstellen en weer afschermen, fysiek en mentaal is dat erg vermoeiend.»

'Toen ik mijn vriendin tegenkwam, voelde ik meteen: 'Dit is de vrouw met wie ik kinderen wil.' En we hadden direct prijs ''

HUMO Over Filip Peeters en onzekerheid gesproken: toen zijn 12-jarige dochter Leonce hem vertelde dat ze na haar rolletje in ‘#hetisingewikkeld’ vaker wilde acteren, zei hij: ‘Vanaf nu mag je alleen nog maar speculoospasta op je boterham, dan kan je daar vast aan wennen.’

VAN SEVEREN (lacht) «Voorlopig rol ik van het ene project in het andere, maar ik weet natuurlijk niet hoelang dat zal blijven duren. Professionele uitzichtloosheid lijkt mij de hel: na een week nietsdoen loop ik de muren op van verveling.»


22 en vader

HUMO Over je ‘Belgica’-rol als Davy Coppens, frontman van The Shitz, zei je: ’Als ik zelf als muzikant op het podium sta, ben ik niet zo zelfverzekerd als Davy.’

VAN SEVEREN «Als ik op het podium sta, ben ik niet bezig met er zo cool mogelijk te willen uitzien. Dan wil ik het gewoon góéd doen. Ik speel gitaar bij Nightman, de groep rond Tijs Delbeke (onder meer bekend van Sir Yes Sir, red.). In het dagelijkse leven ben ik eerder verlegen, maar voor ‘Belgica’ kon ik alle registers opentrekken: ‘Ik moet hier de coolste van het hele spel zijn!’»

HUMO Het The Shitz-nummer ‘How Long’ belandde destijds op de eerste plaats in ‘De afrekening’.

VAN SEVEREN «Alle lof voor David en Stephen Dewaele: zij hebben de volledige soundtrack van ‘Belgica’ geschreven.»

HUMO Is de groepsnaam een parodie op muzikanten die zichzelf the shit vinden?

VAN SEVEREN «Toen we bij David en Stephen in de studio zaten, slingerde daar een magazine rond dat ‘Shit’ heette. Omdat veel groepen uit de jaren 2000 bandnamen hadden die met ‘The’ begonnen en eindigden op -s – The Van Jets, The Strokes, The Hives… – kwam iemand voor de lol met The Shitz op de proppen. We dachten dat Felix dat nooit zou goedkeuren, maar kijk (lacht).»

HUMO Zijn er niettemin veel muzikanten en acteurs die zichzelf the shit vinden?

VAN SEVEREN «Een gezond streepje zelfverzekerdheid misstaat niemand, maar je mag er niet in overdrijven. De geluidstechnicus van ‘The Only Way Is UP’ heeft eens samengewerkt met Lil’ Kleine en Boef: blijkt dat zij alleen willen optreden als er twee flessen Dom Pérignon klaarstaan. Later hebben ze die over de monitors gekapt. Waar ben je dan mee bezig? Wie zo respectloos is, heeft bij mij meteen afgedaan.»

'Ik was bij momenten een rotpuber, maar had ik toen niet geweten dat ik later wilde acteren en musiceren, dan had ik het wellicht nog erger uitgehangen ''

HUMO In de film ‘Ben X’ speelde je een klasgenoot op de achtergrond. Staat zoiets lullig op je cv, ook al was je toen een beginnende acteur?

VAN SEVEREN «Ten tijde van de opnames van ‘Ben X’ was ik 14: natuurlijk wilde ik een klasgenoot spelen! Grappig, trouwens, onlangs zei iemand me: ‘Ik ken u van ‘Ben X’!’ Ik dacht: ‘Dat kan niet!’ Ik kom misschien drie seconden in beeld (lacht). Ik vind het nog steeds leuk om kleine rollen te spelen. In ‘De dag’ (fictiereeks van Jonas Geirnaert en Julie Mahieu, later dit jaar op VIER te zien, red.) speel ik bijvoorbeeld een technicus (lacht). Maar ik wilde dat doen, want je moet er wel voor zorgen dat je de béste technicus bent, hè.

»Ik word doorgaans niet zo vaak herkend. Valt het voor, dan word ik daar altijd ongemakkelijk van. En als iemand vraagt: ‘Waarvan ken ik u?’, antwoord ik altijd: ‘Geen idee, misschien van vorige week op café?’ Bekendheid lijkt mij vooral a beast of burden.»

HUMO Jij bent op je 22ste vader geworden: een bewuste keuze?

VAN SEVEREN «Ik wist dat ik een jonge vader wilde zijn. Toen ik mijn vriendin tegenkwam, voelde ik meteen: ‘Dit is de vrouw met wie ik kinderen wil.’ We dachten: ‘We gaan eraan beginnen en we zien wel. Waarschijnlijk hebben we dan binnen twee jaar een kleine.’ Maar we hadden al direct prijs. Dat was even schrikken, want ik was toen nog aan het studeren. Maar als student hoef je niet te betalen voor de kinderopvang (lacht).

»Soms vind ik het jammer dat we niet wat vaker samen gereisd hebben, maar dat kunnen we ook over tien jaar doen, wanneer al onze vrienden tussen de pampers zitten.»

HUMO Lag de vaderrol je direct?

VAN SEVEREN «Meteen. Je kunt je dat niet voorstellen tot je vader geworden bent, maar je gedraagt je daar op slag naar. Zoveel liefde in een broekje en een mutsje: echt wonderlijk. Nu, als ze, zoals vanmorgen, niet willen luisteren, denk ik weleens: ‘Komaan, gasten!’ Maar je vergeet dat snel. Niet alleen omdat je zelf onvoorwaardelijke liefde voor je kinderen voelt, maar ook omdat zij je zo graag zien. Dat is het mooie aan een kind: ze zijn onbevangen en oordelen niet.»

HUMO Hebben ze je aanleg voor muziek en acteren geërfd?

VAN SEVEREN «Lucian, de jongste, zit nog een halfuur aan een stuk kerstliedjes te zingen nadat we hem in bed gestoken hebben: ‘O, dennenboom! O, dennenboom!’ We worden daar zo gek van, dat we de babyfoon uitzetten. Hij wisselt af met sinterklaasliedjes. Dan zeggen wij: ‘De sint is toch al lang weg?’ ‘Misschien komt hij dan sneller terug!’ Er liggen hier veel instrumenten, en daar zit hij ook de hele tijd aan te friemelen. Terwijl Achille, de oudste, daar niets mee heeft. Hij zit vooral dingen met Lego te bouwen. Leuk om te zien waarvoor ze zich beginnen te interesseren.»


Wereldstoel

HUMO We hebben het nog niet over je eigen vader gehad, topdesigner Maarten Van Severen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zijn beroemde .03 stoelen, waarop we nu zitten, wel kende, maar dat zijn naam niet meteen een belletje deed rinkelen.

VAN SEVEREN «Ik denk dat mijn vader enkel in designkringen bekend is. (Wrijft over de tafel) Zijn ontwerpen zijn tastbaarder dan zijn persoon, terwijl dat bij een acteur omgekeerd is. Ik heb alleszins nooit het gevoel gehad te moeten opboksen tegen mijn vader, omdat acteren mijlenver van ontwerpen afstaat. Voor mijn oudere broers (meubelontwerper Hannes Van Severen en architect David Van Severen, red.) ligt dat wellicht anders.»

HUMO Zat je al te wachten op een vraag over hem?

VAN SEVEREN «Ik vind het niet lastig dat je over hem begint, maar vroeger werd ik steevast aangekondigd als: ‘Boris Van Severen, de zoon van.’ Ik dacht telkens: ‘Wat heeft dát er nu mee te maken?’ In elk interview gaat het vroeg of laat weleens over hem, maar dat vind ik vooral straf. Hij is toch al dertien jaar geleden overleden.»

HUMO Op zijn 49ste, aan longkanker. Jij was toen amper 15.

VAN SEVEREN «Dat was pittig, maar het voordeel aan kanker is dat je de tijd hebt om deftig afscheid te nemen. Het was natuurlijk nog steeds een abrupt moment, maar zijn dood kwam niet onverwacht: we hebben alles nog een laatste keer kunnen doen. Mijn neef is twee weken geleden plots omgekomen in een ongeluk, dat vond ik heftiger. Ik ben daar nog altijd van aan het bekomen. Hij zou 20 worden. (Stil) En als ik dan zijn ouders zie… Een kind verliezen: dat is het ergste, hè. Dat wens je niemand toe. Nu denk ik: ‘Ik had nog dát en dát kunnen doen met hem.’ Met mijn vader heb ik op het einde nog voor goede herinneringen kunnen zorgen.»

HUMO Bekijk je het vaderschap daardoor op een andere manier?

VAN SEVEREN «Geen idee: ik kan het natuurlijk niet vergelijken. Maar door dat voorval met mijn neef hoop ik wel dat mijn kinderen nooit zoiets overkomt. Misschien ben ik daar wel gevoeliger voor geworden, ja.

»Ik ben er wel van overtuigd dat de dood van mijn vader me gevormd heeft tot wie ik nu ben. Misschien wilde ik jong vader worden om de vader-kindrelatie te vervangen die ik zelf niet meer had? Ik ben alleszins op jonge leeftijd heel volwassen moeten worden en heb sindsdien veel meer het yolo-gevoel. En soms vraag ik me af: ‘Wat voor onbenullige wezens zijn wij eigenlijk? Wat doen wij hier? Je wordt geboren en ergens in gegooid, er wordt van je verwacht dat je meedoet aan de ratrace, en daarna ga je dood. Djeezes!’ Op zo’n moment wil ik naar Thailand verhuizen.»

HUMO Je vader stond na zijn internationale doorbraak onder steeds grotere druk. Hij begon meer te drinken dan goed voor hem was. Daarover zei je broer Hannes: ‘Misschien wakkert instabiliteit creativiteit aan.’ Is dat zo?

VAN SEVEREN «Vooral onzekerheid. (Denkt na) Al gaat onzekerheid vaak gepaard met instabiliteit. Het zorgt er alleszins voor dat je bewust begint na te denken over de oorzaak van die onzekerheid, zodat je er iets constructiefs mee kunt doen. Gelukkig beschik ik over die drive. Ik schaaf mijn voorstellingen continu bij, want ik vind dat een voorstelling moet meegroeien met zijn tijd en met de acteur.»

'Als ik op het podium sta, ben ik niet bezig met er zo cool mogelijk te willen uitzien. Dan wil ik het gewoon góéd doen.'

HUMO Toen je voor een docu met je broers het Maison Lemoine in het Franse Floirac ging bezoeken, een architecturaal oogstrelend hoogstandje dat je vader samen met de Nederlandse architect Rem Koolhaas heeft ontworpen, zei je: ‘Dat is briljant!’

VAN SEVEREN «Op het moment zelf stel je je daar geen vragen bij – mijn kinderen vellen ook geen oordeel over mijn acteerprestaties. Nu ben ik gewoon hun papa, en dat was vroeger voor mij ook zo: ‘Papa maakt tafels en stoelen.’

»Mijn grootvader (Dan Van Severen, red.) was kunstschilder. Vroeger deden zijn werken mij niks, maar hoe meer ik er nu naar kijk, hoe meer ze mij raken. Hoe ouder je wordt, hoe meer respect je krijgt voor het ambacht en de kunst.»

HUMO De Sint-Baafskathedraal hier in Gent staat vol met .03 stoelen van je vader. Is dat raar voor jou?

VAN SEVEREN «Integendeel, ik ga er soms naartoe om gewoon even in alle rust te zitten rondkijken. Het is een fantastische kerk, en de stoelen doen die ruimte erg vertrouwd aanvoelen.»

HUMO De stoelen duiken op de meest uiteenlopende plekken op: in een bibliotheek in Seattle, maar ook in de McDonald’s aan het Antwerpse Centraal Station.

VAN SEVEREN «Vier jaar geleden is mijn kleine broer Flor voor zes maanden naar Zuidoost-Azië getrokken. Ik ben hem gaan opzoeken in Cambodja en moest een tussenlanding maken in Doha: daar stonden ze ook. Dat ik dacht: ‘Allee, hoe zot!’ (lacht)»

HUMO Je broer Flor acteert ook. Gaan jullie ooit iets samen iets doen?

VAN SEVEREN «Ik denk van wel. Hij zit nog op school en heeft het druk met allerlei bachelorproeven, maar ik zie hem graag bezig en hij heeft graag dat ik kom kijken. Ik kan soms hard zijn voor hem, maar ik vind hem een goeie speler. Ik herken mezelf in zijn houding, al zoekt hij eerder naar de rustige ondertoon.»

HUMO Tot slot, hoe ziet de nabije toekomst eruit?

VAN SEVEREN «Vanaf 21 februari ga ik weer op tournee met ‘The only way is UP’. Ook met ‘De passant’, een kindervoorstelling van Laika, zal ik weer de schouwburgen afschuimen. In april doe ik een vervanging voor ‘Ivanov’, een stuk van Theater Malpertuis, en daarna begin ik te draaien voor een VTM-reeks waar ik nog niets over mag vertellen. Weten hoe de rest van het jaar eruitziet: heel geruststellend.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234